Jolly

Jolly: vrolijk, leuk, aardig, lollig, kostelijk.

De laatste week van de vakantie heb ik een workshop gegeven over lezen en over het werken met Jolly Phonics. Ook had ik met de teachers van P1 de leeslessen voor afgelopen week voorbereid. Hierbij hebben we gebruik gemaakt van de handleiding bij werkboeken, materiaal dat we verzameld of gemaakt hebben en ideeën voor spel activiteiten met de hele groep of kleine groepjes. Maandag zeiden de teacher al dat ze het erg leuk vonden en dat ze lekker gewerkt hadden. Een goed begin. Vrijdag hadden Reny en ik een meeting met de teachers om de eerste week te evalueren en de volgende week voor te bereiden. En ze zijn enthousiast! Ze begrijpen wat er bedoeld worden, zien dat de kinderen veel leren en er plezier in hebben en komen zelf ook met ideeën! ‘De knop is om!' Reny en ik waren erg ‘jolly' toen we terug liepen. De teachers van P1 hadden zelf de teachers van P2 erbij betrokken. We kwamen tot de conclusie dat ze in P2 nog dezelfde stof aangeboden moesten krijgen. De dubbelklanken hebben ze nog niet gehad en het blenden (plakken van letters tot een woord) nog niet aangeleerd. Op zich natuurlijk triest dat er kennelijk weinig of niets is gebeurd in een jaar tijd, maar zo is het nu eenmaal en ‘beter laat dan nooit'.

Zaterdag alweer een jolly-dag. Samen met de teachers van P1, P2 en topclass hebben we materiaal gemaakt voor het leren lezen. Ze waren er allemaal en het was erg gezellig. 2 andere teachers schoven aan en hielpen ook mee. Om het nog jollyger te maken hadden we cake en cola mee.

Het is echt ontzettend ‘jolly' om de verandering bij de teachers te zien! Hun houding is veranderd, ze zijn erbij, spelen mee, en zijn jolly! Het lijkt erop dat we beet hebben!

Wie ook heel jolly was, was Abraham. Hij mocht deze week mee naar ‘de weg' om rolex te eten. Toen ik aan kwam lopen stond hij te dansen en riep: ‘We are going out of the gate' (we gaan de poort uit)! Het liefst zou je ze allemaal om te beurt meenemen. Eet je alleen wel zo'n beetje elke dag rolex.... Jammer dat ik geen fototoestel mee had.

Jolly in de kerk: Het begon op een gegeven moment erg hard te regenen en iedereen probeerde een droge plek te bemachtigen. Met een beetje passen en meten lukte dat gelukkig. Buurman Arnout ging gauw naar huis om zijn, en mijn was, binnen te halen.

Vanavond heb ik even lekker gelachen met Gideon, echt jolly. Het levensverhaal van Gideon is echter verdrietig. Gideon kwam hier ongeveer 2 maanden geleden. Een klein jochie met een ouwelijk gezicht en een opgezwollen gezicht en nek. ‘Wegggegooid'. Eerst werd gedacht dat hij ongeveer anderhalf jaar oud was. Maar al gauw bleek dat hij waarschijnlijk minstens 4 is. De eerste avond zei hij tegen een aunti: ‘Mag het licht uit, anders vindt mijn moeder me'.... Uit medisch onderzoek bleek dat zijn gezwollen nek en gezicht door tbc komt. Gelukkig geen kanker, zoals eerst gedacht werd. Inmiddels is ook bekend dat hij een ernstige vorm van osteoperose heeft door ondervoeding. Hij loopt hierdoor moeilijk en is erg klein voor zijn leeftijd. Dit termijn is hij voor het eerst naar school gegaan. Hij vindt het leuk om met kinderen uit de dorpen te praten. Engels spreekt hij nog niet, maar de aunti's geven aan dat hij in zijn eigen taal hele verhalen vertelt. Mooi, om te zien dat hij hier zijn plekje vindt en plezier heeft.

En dat geldt niet alleen voor Gideon het is mooi, jolly, om met kinderen te mogen werken, die ondanks hun moeilijke verleden, plezier hebben.

Groeten van Ineke

Bezoekjes

Gister ben ik met Hilda op bezoek geweest bij haar moeder. Ook haar 2 zussen waren er. Hilda heeft tot haar 14^e in Kenia gewoond. Toen is haar moeder met haar kinderen terug naar Uganda gegaan naar het dorp waar zij vandaan komt. Ze stamt af van 1 van de Kabaka's (koningen) van Buganda (dit deel van Uganda). De Kabaka heel veel vrouwen en nog veel meer kinderen. Als ik het me goed herinner had deze Kabaka 85 vrouwen en een paar honderd kinderen.

Het was heel gezellig. Het huis is groter dan menig huis in de villages, maar toch lijkt het voor Nederlandse begrippen op een schuur. Het gezin is geen doorsnee Ugandees gezin. Ze zijn opgegroeid met het lezen van boeken, ze hebben een mening en durven deze te uiten. Ik heb een tijd met haar oudste zus zitten praten die ook in het onderwijs zit. Momenteel traint ze o.a. leerkrachten op het gebied van lezen. Mooi om te horen dat zij zich bezig houdt met dingen waar wij hier, op New Horizon, ook mee bezig zijn. Hilda geeft ook altijd aan dat zij veel van haar zus heeft geleerd.

Haar moeder is een lieve, zorgzame vrouw. Momenteel zorgt ze voor een kind van bijna twee van een nicht die aids heeft. In de vakanties is Paula bij haar, ook een nichtje. Haar moeder is overleden en zij ging naar een boarding school (intern). Door problemen met haar gezondheid woont ze nu bij Hilda op Noah's Ark en gaat hier naar school. Gelukkig zijn er ook mensen die klaar staan voo hun familie!

Ook heb ik deze week een bezoek aan de kapper gebracht. Een lang bezoek....

Eerst werd het geverfd. Toen mijn haar gewassen was zag ik veel mensen kijken, een vrouw zat me zelfs met open mond aan te gapen. Een blik in de spiegel maakte duidelijk waarom: voor koninginnedag was het misschien wel grappig, maar voor het dagelijks leven toch wel heel erg oranje. De kapper stelde voor om het nog maar een keer te verven. Goed idee. Het resultaat was rood, heel erg rood. Zoiets als een vuurtje. Erger dan mijn funny haar van vorig jaar. Of ik wilde dat hij het nog een keer verfde. Ja, graag. De laatste keer. ‘Zelfs als het paars met gele strepen zou worden' sprak is stoer. Dat vond de kapper wel grappig, maar ik was toch wel blij dat het er deze keer goed uitzag! Ik was nog even bang dat mijn haar van ellende uit zou vallen, maar gelukkig de volgende dag zat alles er nog aan.

Ik had gepland dat ik voor het donker thuis zou zijn, maar inmiddels was het ruim 19.00 uur voordat ik eindelijk buiten stond en donker. Omdat is 's avonds liever niet met een taxibusje en boda boda meega, besloot ik maar een taxi te zoeken. (Verstandig hè?) Ik ging akkoord met de prijs, hoewel die aan de hoge kant was. Normaal betaal je dat vanaf het centrum, terwijl ik nu al een stuk verder zat. De chauffeur begon te vertellen dat hij eerder naar Noah's Ark was geweest en dat dat zulke aardig mensen waren, ze hadden 80.000 shilling betaald. Ik zei: ‘Erg aardig, maar ik betaal 60.000'. Daarna begon hij te klagen dat het erg druk was, dat het erg veel benzine koste en of ik toch niet meer wilde betalen. Nee dus. 60.000 was een goede prijs en vragen om meer werkt bij mij averechts. En 's avonds is het altijd druk, is er altijd ‘a lot traffic yam'. Dus geen reden om meer te betalen. Bij de zoveelste keer werd ik het zat en toen er een boda boda voorbij ging vroeg ik me, expres hardop, af of ik de volgende keer misschien beter een boda kon nemen, die gaan de file voorbij. Nou, dat moest ik toch echt niet doen volgens de chauffeur, dat was erg gevaarlijk. Zou hij nu ophouden met zeuren? Nee dus. Ik was er klaar mee en zei tegen hem: ‘Als je me niet naar Mukono wil brengen, prima. Dan stap ik hier uit en neem een taxibusje. Dus zeg het maar: je brengt me naar Mukono en houdt op met zeuren of ik stap hier uit en je krijgt niets.' Er reden genoeg taxibusjes, o.a. achter ons. Hij koos ervoor om me naar Noah's Ark te brengen en ik heb hem niet meer horen zeuren. Toen ik uitstapte kreeg ik zijn telefoonnummer voor als ik nog een keer een taxi nodig had. Kennelijk had ik dus toch echt wel een goede prijs betaald!

Morgen komen de kinderen de school weer bezoeken, de schoolvakantie zit erop.

Tijd om te stoppen met mijn verhaal, zodat jullie mijn weblog weer kunnen bezoeken.

Groeten van Ineke

PS: Jammer genoeg had ik geen fototoestel bij me toen ik de kapper bezocht dus Ineke als wortel en als tomaat kan ik niet laten zien.

Beestachtig

Weer terug in ‘mijn eigen huisje' na een hele gezellige week met Alice, Gonny, Marjanna en Karin. We hebben veel gezien en gedaan. Maandag, koninginnedag, gingen we op safari. We hadden ons versierd met oranje veters en dat viel op. De chauffeur en later de bediening in een restaurant vroeg wat dat betekende. We hebben het uitgelegd en ze ook een veter gegeven die ze om hun nek deden. Zondagavond hebben we bij de Nederlanders bij Noah's Ark een oranje ballon aan een oranje veter gebracht.

De drie dagen safari waren fantastich. We hebben veel dieren gezien. Om te beginnen in het rhinopark. Vroeger leefden er veel neushoorns in Uganda. In de tijd van veel politieke onrust zijn ze uitgeroeid. De hoorns werden van de neushoorn afgehaald en de dieren zelf achter gelaten. Die stierven aan hun verwonding. De stropers werden, met hun buit, vaak per helikopter weer opgepikt. Nu wordt geprobeerd om de neuhoorns weer terug te brengen. Ze worden goed in de gaten gehouden!

's Middags en de volgende morgen gingen we naar de savanne waar we veel dieren zagen: zoals heel veel giraffen, olifanten, buffels, herten, volgels en luipaarden! Indrukwekkend! Of zoals één van de meiden zei: ‘ik heb gevoel dat ik in het paradijs ben geweest'. De tweede middag hebben we over de Nijl gevaren waar vooral veel Nijlpaarden zitten. Ook hebben we krokodillen gezien. Dicht bij Murchinson falls zijn we uit de boot gestapt en zijn we naar boven, naar het begin van de waterval gelopen. Naast de Murchinson waterval is, in het zelfde jaar dat Uganda onafhankelijk werd, een tweede waterval ontstaan: de Freedom fall. De letterlijke Engelse vertaling van de Ugandese naam is independance fall.

We sliepen in 3 huisjes in Sambiya lodge en ook daar hadden we over het zien van dieren niet te klagen. Allereerst een slang van zo'n anderhalf a twee meter lang. Gelukkig gingen er meteen twee mannen op af en hebben ze hem snel kunnen doden. In de douche zat een dikke pad. Die kon ik zelf wel aan. Maar toen ik terug kwam met met mijn spullen zat hij er weer. Dan maar een andere douche. Verder wat klein spul zoals vliegen en kakkerlakken.

's Avonds zat er een vleermuis in mijn huisje. Omdat we niet echt verstand hebben van vleermuizen verwijderen en er velen besmet zijn met rabiës besloten we er maar weer iemand bij te halen. Vleermuis eruit en wij naar bed. De volgende dag werden we om half 7 weer aan het ontbijt verwacht! Om 4 uur 's nachts moest ik naar het toilet. Nou zat die niet in het huisje, is er 's nachts geen verlichting en kunnen er dieren (ook buffels) om de huisjes lopen, maar als je moet dan moet je. Half onder de deur zag ik, zonder bril en slaperig, een kikker. Ik dacht dat die wel naar buiten zou gaan als ik hem een zetje met mijn slipper gaf. Maar nee, hij ging naar binnen en kwaakte niet maar piepte. Het was een vleermuis. Onderweg zag ik er buiten meerdere vliegen, maar gelukkig geen grotere beesten. Terug besloot ik maar te gaan slapen met vleermuis in huis. De volgende dag toen we terug kwamen hebben we toch eerst maar vleermuis inspectie gehouden. We vonden er 1 achter een kastje en 1 in de hoek bij het dak. Maar weer iemand er bij gehaald. De man scheen in de hoek en sprak ‘o, o!' Het bleek dat er veel meer zaten, in ieder geval 5. Dat vond ik toch echt te gortig: minstens 6 vleermuizen en een klamboe die maar amper paste en ook nog gaten had. Gelukkig was de man het me eens en kreeg ik een ander huisje.

De laatste dag trokken we het regenwoud in op zoek naar chimpansees. En we hebben ze gezien!

Woensdagavond waren we weer ‘thuis'.

Donderdag en vrijdag hebben we het terrein van Noah's Ark verder bekeken, zijn we nog even naar Mukono geweest, gekletst en toen was het alweer weer tijd voor de meiden om de koffers te pakken. Vrijdagmiddag om half 6 stond de bus voor. En zo kwam er een eind aan deze ‘beestachtig' leuke week!

Meiden, bedankt!

Groeten van Ineke.

Sinterklaas en "muzungupieten"

Het lijkt wel Sinterklaas! En dan met heel veel cadeautjes! En natuurlijk ontzettend leuk dat de muzungupieten het kwamen brengen! Onvoorstelbaar wat er allemaal uit de koffers kwam. En vanmorgen hebben we de spullen gehaald die door andere bezoekers zijn meegenomen. Het is heel gezellig met de meiden. Omdat ik deze week ook vakantie heb, is dit blog voor deze keer overgenomen door de gastreporters.

Donderdagavond kwamen we na een voorspoedige vliegreis aan op het vliegveld van Entebbe. Ineke stond ons met een chauffeur en een busje op te wachten. Al onze koffers konden gemakkelijk mee. Na een autorit van ongeveer een uur kwamen we aan bij Noah's Ark. Ons huisje, bestaande uit een kamer/keuken, 2 slaapkamers en een badkamer was nog ruim en leeg.. Dat veranderde snel!

Het is nu zondag en we hebben heerlijk uitgeslapen. Op dit moment vindt er een operatie plaats in de woonkamer. Karin tovert haar first aid kit tevoorschijn en Gonny de steriele naalden, gesponserd door haar zus, en de blaar kan doorgeprikt worden.

We hebben een mooi huis met uitzicht op de vallei waar de apen 's morgens in de bomen zitten.

Ineke heeft voor ons een intensief programma bedacht, want we moeten zoveel mogelijk zien en meemaken.Vrijdag hebben we een wandeling naar Mukono gemaakt. Onderweg zien hoe de mensen wonen en leven. Het valt wel op dat er vrij veel stenen huisjes gebouwd worden. Overal staan kleine baksteen ovens maar er is niet heel veel activiteit. Er wordt veel 'gezeten en gelegen' onder bomen en struiken. Het is dan ook behoorlijk warm. Als rode kreeften kwamen sommigen van ons weer terug op Noah's Ark. De wandeling maakte veel indruk. 's Avonds eten in het kinder tehuis was ook een belevenis. Overal enthousiaste kinderen die aan je willen zitten en je bestoken met vragen. De aunties proberen er nog een beetje structuur in te brengen maar het blijft een gezellig boel. We aten matoke, een soort stampot van gekookte banaan en aardappel. De kinderen kregen er nog snijbonen bij van ' men. HAK'. Na een kort bezoek aan het huis van Ineke, een paar glazen wijn en heel veel praten sliepen we fijn onder onze klamboe.

Zaterdag naar Kampala geweest. Weer een hele belevenis. Lopend naar de weg, vanwaar we boda boda (3 stuks, dus dwz Ineke - reeds ervaren en stoer - alleen en wij met z'n tweeen achterop) naar Mukono hebben genomen. Van Mukono in een overvol taxibusje - Marjanna met de ‘conducteur' op schoot - naar Kampala. Er mogen maximaal 14 passagiers in een busje, dus dat viel mee. In Kampala de markt bezocht; we keken onze ogen uit. De Oegandezen ook: he Mzungu!, he mama, he auntie, how are you. Toen naar de oude taxistandplaats en de lappenmarkt (Renet zou jaloers zijn). Gonny werd onderweg nog brutaal bestolen van haar gouden ketting (fam. Kuiper, maar u niet ongerust!). Op de craftmarket hebben we ons geld er doorheen gejaagd (we kunnen per dag toch niet meer dan 80 euro pinnen). Ten slotte op het dakterras van het winkelcentrum heerlijk gegeven bij een Indisch restaurant. Met een echte taxi terug, die ons keurig voor de deur heeft afgezet.

Vanmiddag (zondag) naar de kerk geweest en op ‘visite' bij Piet en Pieta. Daarna met een paar kinderen al het speel-/lesmateriaal uit ons guesthouse naar the office gebracht. Vele handen, hoofden en kruiwagens maken licht werk... Leuk om te zien hoe gek ze waren met de babypoppen die Ineke had besteld. ‘Ooh, it's a boy.' (giechel, giechel). Zojuist in het kinderhuis gegeten: patat met worst. Cake toe, want een van de kinderen was een jarig. Je komt niet schoon uit de strijd, want onze kleding is goed voor alle vieze handjes en mondjes. Nu moeten we ons opmaken voor drie dagen safari. Dat betekent tas pakken met van alles wat. Straks nog een wijntje en dan lekker onder onze klamboe. Welterusten......

Olyotya - Gyendi

Vorige week schreef ik dat het goed gaat met de watervoorziening. Nou, dat ging de volgende dag meteen mis! Maandag, dinsdag en woensdag was er af en toe wel, maar meestal geen water. 's Avonds in ieder geval niet, dus dat was ‘douchen' met vochtige doekjes en een bakje water. Ach, je wordt evengoed schoon.

Er kwam wel heel veel water uit de lucht. Woensdag regende het extreem hard en op verschillende plekken lekte het. In het kinderhuis, op school en ook in mijn huis. Eerst dacht ik dat alleen naast mijn bed, maar mijn voeten- en hoofdeinde waren ook nat. Omdat het nog steeds regende heb ik maar waslijnen in de kamer gespannen voor het natte beddengoed. Van Renske kon ik gelukkig droog beddengoed lenen en op mijn bed-bank lag nog een ander matras en een deken. Niet echt een fijn matras, maar voor 1 nachtje prima én droog. Het regent nu weer en het is op dit moment best fris. Ik heb zelfs sokken aangedaan omdat ik koude voeten had! Dat is nog niet eerder gebeurd.

Vrijdag is de schoolvakantie begonnen. De laatste schoolweken van een termijn hebben de teachers het druk met rapporten schrijven. Zo druk dat ze eigenlijk geen tijd meer hebben voor de kinderen. Toen ik maandag in P1 kwam en vroeg wat ze deze week van plan was met het lezen zei de teacher: ‘dat weet ik niet, ik heb het druk'. Toen ik tijdens de les, die ik gaf, iets aan haar vroeg kreeg ik geen antwoord en later liep ze de klas uit. Na schooltijd ben ik naar haar toegegaan. Ze wil graag ideeën en voorbeelden...... prima, daar help ik haar graag mee, maar ik kom niet om haar lessen over te nemen, zodat zij wat anders kan gaan doen. Ze wist niet zo goed wat ze zeggen moest, maar ik zag de rest van de week wel verandering.

De teacher van P2 liet zien hoe ze lessen voor een heel termijn voorbereiden en zei doodleuk: ‘en in week 11 stoppen we met lesgeven'. In week 11 doen de kinderen ‘exams' en week 12 schrijven de teachers rapporten....... En dat ze dat onder schooltijd doen vinden ze best logisch, want op de meeste scholen komen de kinderen na hun ‘exames' gewoon niet meer. Alleen nog op de laatste dag om hun ‘file' (map met rapport en werk van het afgelopen termijn) op te halen. Later hoorde ik dat de kinderen van de hogere klassen vorige week hun boeken al mee naar huis hadden gekregen. Naar aanleiding hiervan had de hoofdmeester maandag wel gezegd dat ze toch nog wel les moesten geven. Maar wat er gedaan werd is mij niet duidelijk. Ik heb vooral veel chaos gezien.

Met de kleuters hebben we donderdag lekker een filmpje zitten kijken. Voor de kinderen hier echt een bijzonderheid.

Voor P1 had ik voor vrijdag een speurtochtje voorbereid. Aan de hand van zinnen volgden ze een route en deden een paar opdrachten. Het einde, bij mijn huis, kregen ze een brief, een verhaal en een snoepje.

In de loop van vrijdagochtend kwamen veel ouders de file van hun kind ophalen. Na de lunch gingen de kinderen naar huis en heb ik de teachers getrakteerd op een rolex met een ‘soda' (frisdrank). Mocht je denken dat ik mijn geld over de balk gooi: het totaal bedrag voor 8 personen was ongeveer 6 euro! Dat valt dus erg mee. Het was erg gezellig en we hebben veel gelachen. Daarna zijn we nog even bij teacher Juliet op bezoek geweest. Zij woont in het dorp in een pand met nog andere teachers van de school. Daar hadden we nog een interessant gesprek over het wel of niet getrouwd zijn. Veel Ugandezen vinden het toch wel vreemd als je niet getrouwd bent en/of geen kinderen hebt. Of je man je trouw blijft is echter maar de vraag. Het is geen uitzondering dat een man bij meerdere vrouwen kinderen heeft en/of voor langere tijd afwezig is. Ook werken de vrouwen vaak harder en meer dan de mannen. Taken in en om het huis zijn ook voor de vrouwen.

De kinderen hebben 3 weken vakantie. Van de teachers wordt verwacht dat ze 1 week op school zijn om een keer te helpen met de vakantieacitviteiten voor de kinderen van Noah's Ark en voor te bereiden voor de volgende termijn. De laatste week is iedereen er en is er tijd voor bijvoorbeeld een workshop. Ik zal een workshop geven over het lezen. Verder ga ik de teachers van de primary helpen met het voorbereiden van de lees- en schrijflessen.

Met de teachers die dit schooljaar nieuw op de Nursery school zijn heb ik volgende week een gesprek. Verder ga ik aan de uitwerking van de thema's voor de kleuters werken.

En als de meiden uit Den Helder komen ga ik echt vakantie nemen!

Tot slot ga ik deze weken de woorden boven dit verhaal oefenen. Dat heb ik teacher Ruth beloofd! Olyotya: hallo, hoe gaat het - Gyendi: met mij gaat het goed. De Engelse versie gaat me beter af: ‘Hello, how are you?' - ‘I'm fine, thank you. How are you?' - ‘I'm fine'. Dat is zo'n beetje de standard begroeting, of het nou echt ‘fine' gaat of niet. De kleuters hebben me ook een paar woorden Luganda proberen te leren, maar het resultaat was vooral veel lachen.

Maar nu zeg ik ‘weeraba - goodbye'.

Groeten van Ineke

Nattigheid

Af en toe een wolk, niet te warm, prima weer om lopend maar Mukono te gaan. Ook al voelde ik geen nattigheid, op het laatste moment toch maar een dunne regencape in mijn tas gedaan, want je weet maar nooit. Ook wat koekjes en snoepjes mee, want daar kun je de kinderen onderweg altijd blij mee maken. Muzungu's hebben sweeties! Ik werd niet alleen als muzungu gegroet, maar ik hoorde ook verschillenden keren, door kinderen van de school: ‘hello, aunti Ineke. Ook heb ik een stukje opgelopen met iemand uit het dorp die op Noah's Ark werkt. Toch wel bijzonder om door te village te lopen en herkent te worden.

Na ongeveer een uurtje lopen begon ik nattigheid te voelen. Het begon te spetteren en al gauw te regenen. Niet zachtjes, maar een echte Afrikaanse plensbui. Daar kon mijn simpele regencape niet tegen, dus toch maar even schuilen onder een afdak. Hier werd ik meteen ontdekt door een groep kinderen. De muzungu mocht wel even binnen komen. Achter een deur zat een lege ruimte. De kinderen vonden het wel gezellig en ik ook! Tijd om de sweeties uit de tas te halen. Ik had me voorgenomen om deze keer gewoon lekker te wandelen, zonder foto's te maken. Maar dit was toch wel erg leuk voor een plaatje. Gelukkig vonden de kinderen dat ook. Nadat ik een foto had genomen gingen de grootsten proberen een foto te maken met mij erbij. Dat viel nog niet niet mee. Op de ene foto had ik geen hoofd, op een andere stond alleen mijn linkeroor. Maar, uiteindelijk stond ik er dan toch op.

Inmiddels was het vrijwel droog en besloot ik om verder te gaan. De weg was lekker glibberig, langs de kanten liep een stroompje water, en mijn schoenen waren al gauw een stukje hoger door de modder die er aan bleef plakken. Een paar kinderen liepen met me mee. Het grootste meisje kon een beetje Engels en liep gezellig met me te kletsen. Zij had de snoepjes uitgedeeld en er zaten er nog een paar in het zakje. Onderweg bood ze mij, heel lief, een snoepje aan. Zij en haar broertje brachten me tot aan Mukono.

Inmiddels was ik ruim anderhalf uur onderweg en had ik wel zin in wat nattigheid uit een flesje. Dus eerst maar even naar de plaatselijke snackbar ‘Jesus is Lord'. Gepind , boodschappen gedaan en met de boda boda terug. Gelukkig was het toen droog.

Vannacht sliep ik onder een lekkere frisse schone klamboe. Nu Reny in Nederland is pas ik op haar huis én haar wachine. Toch wel erg handig om even de grote dingen te wassen.

Inmiddels is het zondagochtend 10 uur en tijd voor een natje en een droogje. Gister vond ik in de supermarkt een stuk cake. Lekker. Helaas was het vanmorgen veranderd in een mierennest. Ook de koffie wil niet lukken. De waterkoker heeft het kennelijk begeven. Er is wel stroom. Dan maar cola met een koekje.

Gelukkig gaat het met de watervoorziening hier de laatste tijd best goed.

Vrijdag ging ik naar P1 om leesspelletjes met ze toen. Toen ik de klas inkwam lagen de kinderen met het hoofd op tafel te slapen. Tijdens de lunchpauze regende het en konden ze niet naar buiten. Tja, wat doe je dan? Slapen! Onder 1 stoel ontstond langzamerhand een plas. Het kind sliep en voelde kennelijk geen nattigheid maar ze had toch echt een natte broek. Waar ze overigens gewoon in rond bleef lopen.

Als je een kind in het huis optilt voel je ook regelmatig nattigheid. Het lijkt of ze er niet zoveel last van hebben. Misschien omdat het warm is of misschien is het gewoon gewenning.

Sommige kinderen produceren spontaan natte ogen als ze opgetild of op schoot willen. Een manier van aandacht vragen die vaak werkt.

Inmiddels gluurt er een aap aandachtig over het randje van het dak. Jammer, ik ben te laat met mijn fototoestel.

Dan maar foto's over nattigheid plaatsen. Maar eerst even een plek zoeken waar internet werkt.

Groeten van Ineke

Kleren maken de m/v

Eerste paasdag.

Vandaag hebben veel kinderen zich op z'n Paasbest gekleed. Sommigen lopen trots rond in een jurk, waarover, laten we maar zeggen, de smaken verschillen. Kinderen lopen rond in kleren die wij allang naar de verkleedkist zouden verbannen. Gelukkig vinden ze ze zelf mooi en daar gaat het om. Van mevr. van Kalsbeek kreeg ik 7 truitjes mee die ze gebreid heeft. Van een collega van Cora (die hier vorig jaar was) kreeg ik eigengebreide sokjes mee. Op de foto's het resultaat! Bedankt. Leuk om te zien is hoe een paar grote kinderen hielpen om de baby's aan te kleden. Ze zochten sokjes bij elk truitje. Blauw-witte sokjes bij een blauw-wit truitje. Mooie combinaties! Niet iedereen is hier zo kritisch! Je ziet regelmatig de meest bijzondere combinaties, qua kleur en/of dessin. Ook een gat of een scheur is, vooral in de dorpen, niet zo'n probleem. Ook de aunti's in het kinderhuis nemen het niet zo nauw. Als de onderbroeken op zijn ga je maar in je lange broek naar bed.

Opmerkelijk is wel dat bij bijv. de Paasviering op school ouders komen in een prachtige echt Ugandese jurk. Duidelijk is ook te zien dat er regelmatig kleren uit Nederland komen. Dit merk je aan de Nederlandse teksten op de kleding. De foto's zeggen genoeg.

Gisteren was het tijd voor zwemkleding. Lekker een dag bij het zwembad doorgerbracht met met ‘dochter' Renske en'kleinzoon' Zefanja. ??? De man bij de poort dacht zeker te weten hoe het zat: ik was de moeder van Renske. Tja, wat leeftijd betreft zou het kunnen dus we hebben het maar meegespeeld. Er was een duikplank van bijna 6 meter boven het water. Daar moest ik natuurlijk wel even van af.

We zouden vorige week zondag al gaan, maar toen regende het. Toen zijn we naar Kampala gegaan. Eerst op bezoek bij Josh in het ziekenhuis. Josh heeft sickelcel ziekte. Een ziekenhuis op zijn Afrikaans, met veel kinderen op een zaal. In sommige bedden lagen zelfs 2 kleine kinderen. Een zuurstofapparaat met meerdere ‘vertakkingen', een moeder die ligt te slapen onder een bed, ouders of verzorgers die op een matras tussen de bedden bivakkeren, er is vanalles te zien. Een van de aunti's bleef bij. Het ziekenhuis verzorgd namenlijk geen maaltijden. Ook de was van de zieken wordt bij het ziekenhuis door de ouders of verzorgers gedaan. Maandag mocht Josh gelukkig weer naar huis. De rest van de behandeling kon hier plaatsvinden. Vanmorgen heb ik de foto's die ik had genomen met hem bekeken. Hij had er zelf ook een paar gemaakt.

Na het bezoek aan Josh, zijn we naar een aantal interessante plaatsen in Kampala geweest. De volgende keer meer hierover.

Vanmorgen hebben de kinderen eieren gezocht. Middle- en top class hadden op school kippen gemaakt in een nest en daar hebben we de eieren in gedaan. Vanavond hebben we buiten gegeten en daarna met de kinderen vanaf P1 film gekeken. Morgen tweede Paasdag en dan zit het Paasweekend er alweer op.

Groeten van Ineke

Internationaal

Afgelopen maandag ben ik, samen met Hildah, op bezoek geweest bij de internationale school Ambrosoli in Kampala. Boda, taxibusje, taxibusje, boda... gelukkig wist Hildah de weg. We werden vriendelijk ontvangen en mochten overal kijken. De leerkrachten waren erg open en bereid om vragen te beantwoorden. Op de school werken zowel buitenlandse als Ugandese leerkrachten. De mensen die hun opleiding in Uganda hebben gehad, krijgen een eerst een training van een jaar op de school zelf en gaan dan samenwerken met iemand uit bijv. Engeland. Ze werken ook met Jolly Phonics, de leesmethode die we in gaan voeren op New Horizon. Een Ugandese leerkracht vertelde dat ze zelf op de Ugandese manier had leren lezen: aanleren van de letternamen en dat vooral veel herhalen. Ze kon lezen toen ze bijna 10 was, voor die tijd had ze niet begrepen waarom ze al die letters moest leren. Ze heeft nu een zoontje en ervaart nu dat hij, op vijfjarige leeftijd, al eenvoudige woorden kan lezen omdat het de de ‘lettersounds' leert en wat je daar mee kunt doen. Een mooi praktijk voorbeeld van iemand uit de eigen cultuur!

De lokalen zijn ruim, de buitenruimte groot, groepen van tussen de 20 en 25 kinderen met elk 2 leerkrachten of een leerkracht met een assistent. Niet echt Ugandees dus. Maar ook Nederland kan hier een voorbeeld aan nemen!

Er zitten kinderen van heel veel verschillende nationaliteiten op de school. 2 keer in de week wordt er door de Nederlandse school na schooltijd les gegeven. Bij de leerkracht van de jongste kinderen waren we welkom om te kijken. De kinderen krijgen les in de Nederlandse taal en cultuur.

Ik had heel wat foto's genomen om op school te laten zien, maar helaas is er iets mis met mijn SD kaartje en kan ik die niet openen. Laatst heb ik ook een video laten zien van de kleutergroep van de Verrekijker. Ik vroeg ze wat voor verschillen ze zagen. Ze zien vooral de grote van het lokaal en het vele materiaal. Hildah merkte op dat er niet geschreeuwd wordt. Wat ik zelf een belangrijk verschil vindt is dat er in Nederland veel vragen aan kinderen gesteld worden. Hier moeten de kinderen vooral herhalen. Ik heb de teachers gevraagd waarom. Ik begrijp dat er verschillen zijn en dat we van elkaar kunnen leren, maar ik begrijp echt niet waarom er zoveel gerepaed / herhaald wordt. De leerkrachten hebben er niet echt een antwoord op. Ik heb ze gevraagd om daar eens over na te denken. Ik denk dat ze het doen omdat ze het gewoon zo geleerd hebben en niet anders gewend zijn.

Telkens blijkt ook telkens weer dat ze tijdens hun opleiding niet echt veel geleerd hebben. Ze weten niets of weinig over bijv. klassenmanagement of over leer- en gedragsproblemen. De leerkrachten zoeken bij problemen die oorzaak buiten zichzelf. Het ligt aan de kinderen, het materiaal, enz.

Afgelopen week was er op school een vergadering met de nieuw benoemde ‘counselar', een Ugandese vrouw die duidelijk meer geleerd heeft en het had over zaken als het slaan, het schreeuwen en het straffen. Ik denk dat het heel goed is dat juist iemand van hun eigen nationaliteit dit soort zaken met ze bespreekt.

Vanuit Nederland kreeg ik bericht dat ik de entreebonus die Kopwerk ontvangt van het bedrijf Alberts mag besteden aan materiaal voor de school hier. Een bedrag van 3675 euro! Ik heb deze week dus, hier in Uganda heerlijk zitten shoppen op de site van dit Nederlandse bedrijf. Hoezo internationaal? We proberen de spullen mee te geven aan mensen die hier op bezoek komen

Verder ga ik gewoon door om als muzungu te proberen mijn steentje bij te dragen. En dat doe ik nog steeds met veel plezier.

Groeten van Ineke