Gevarieerde lessen

P1

Vorige week maandagochtend kwam de headmaster naar me toe. Er was een probleem. Er waren 3 leerkrachten afwezig op de primary. Kon ik misschien invallen in P1, premary 1? Dat heb ik, de hele week, gedaan. Het is een pittige groep, met een aantal moeilijke kinderen. Doe daarbij een leeromgeving die niet uitdagend is een ‘onbegrijpelijk' curriculum en je begrijpt dat het wel even zweten is. Wat ook de rust in de klas niet ten goede komt is het feit dat de lokalen erg gehorig zijn, er regelmatig kinderen voorbij lopen die even voor het raam blijven staan en het meubilair erg veel herrie op de betonnen vloer maakt. Ook werkt het niet echt lekker als je op een hele lage, onstabiele, kruk bij een hoge tafel zit, zodat je net met je hoofd boven tafel uitkomt.

Over het curriculum, het leerplan: Volgens de leerkrachten doen ze bepaalde dingen omdat die hun leerplan staan. Reny en ik hebben allebei het plan doorgelezen en lezen toch echt wel wat anders. Waar ‘naming' (benoemen) staat denken de leerkrachten dat ze het moeten schrijven. Vandaar dat ze missende letters moeten invullen in woorden van 8 letters, terwijl de meesten nog geen 3 letterwoorden kunnen spellen. Bovendien kwamen we tot nog een ‘schokkende' ontdekking. Het hele plan is geschreven voor een school zonder Nursery school. Ze beschrijven van dag tot dag wat er gedaan moet worden en dat volgen de leerkrachten braaf. Ze beginnen gewoon weer vrolijk met tellen van 1 tot 10, het aanleren van de cijfers, enz. ook al weten en kennen de kinderen dat al!

Bij de Engelse les wordt er vanuit gegaan dat de kinderen nog geen Engels spreken, terwijl de kinderen hier al 3 jaar Nursery school in het Engels achter de rug hebben. Ze leren weer vrolijk woorden als window, door en table aan. En dat het liefst met eindeloos herhalen. Geen wonder dat kinderen zitten te draaien, uit het raam te staren of lekker vervelend gaan doen.

Voorafgaand aan het dagprogramma wordt er in het curriculum wel aangegeven dat je met al deze dingen rekening moet houden en ook wordt er geschreven over klassenmanagement, maar het lijkt erop dat de leerkrachten dit stuk overslaan.

Toch was het leuk om een week in deze groep te werken. Ik heb veel gezien, gehoord en geleerd. Ik heb het wel anders gedaan. En anders is leuk. De kinderen vonden de (taal)spelletjes die ik deed erg leuk, de verhalen die ik vertelde prachtig en de sticker aan het eind van de dag super.

Woensdag zijn we naar de boerderij geweest. Jan, de boer uit Drenthe, was er ook en hij heeft het helemaal gemaakt toen hij de loslopende koeien weer terug jaagde naar de boerderij. Veel kinderen tekenden ‘Uncle Jan is chaising the cow'. Eén kind tekende en schreef: ‘Uncle Jan is sitting on the cow en aunti Ineke is chaising the cow'. Want jawel, ik heb één van de koeien het laatste stukje de goede kant op gestuurd. Jammer dat bijna niemand het zag...

Deze week heb ik met de hoofdmeester gepraat over P1 en wat er anders zou kunnen. Het lezen, schrijven en spellen kan vervangen worden door de nieuwe methode. Wel zullen de teachers ideeën en een duidelijk plan nodig hebben. Verder moeten de teachers beseffen dat het niet zinvol is om de dingen die de kinderen al weten weer opnieuw aan te leren. Tenslotte zal ik proberen te realiseren dat er meer materiaal voor de kinderen komt. Ze waren dolblij met de lego, constructiemateriaal, en spelletjes die ik mee had genomen uit de Nursery!

's Middags is er echt wel tijd om te spelen, want de dagen zijn lang: van 8.00 uur tot 16.00 uur. Nou schijnen de Ugandezen over het algemeen te denken dat veel onderwijsuren veel opleverd, ook al zijn de kinderen te moe om nog iets op te nemen. Ik heb ooit geleerd: niet het vele is goed, maar het goede is veel. Ik zoek nog naar een passende, pakkende vertaling van deze wijsheid!

We hadden deze week een vergadering gepland met de leerkrachten van P1 en 2, maar die is niet doorgegaan, omdat de leerkracht die het meest in de groep is nog steeds ziek is. Wel hebben Reny en ik de kinderen van P1 getest op o.a, letterkennis, het kunnen hakken en plakken (waarvan ik eindelijk weet dat dat in het Engels blending wordt genoemd) en het lezen van eenvoudige woorden. Sommigen doen het best goed, maar anderen vinden het nog erg moeilijk. Van sommige kinderen vragen we ons af of ze echt wel 6 zijn, maar daar kom je waarschijnlijk nooit achter omdat ze het zelf ook niet weten. Bovendien is de leeftijd van de kinderen in het huis vaak geschat.

Dinsdag ben ik met Harriet en Hildah op bezoek geweest bij Winifred. Ze was niet op school omdat haar kindje, nog geen jaar, erg ziek was. Ze had malaria. Na een dag ziekenhuis leek het de goede kant op te gaan. De volgende nacht echter zwol het kind op, had het erg benauwd, kortom het ging niet goed. Ze hebben het kind 's nacht om 2 uur opgepakt en zijn naar Mukono gelopen (een paar kilometer) om hulp in het ziekenhuis te zoeken. Het bleek dat het kindje een dosis medicijnen had gekregen voor een volwassene. Gelukkig waren ze er op tijd bij en gaat het nu de goede kant op.

Het is hier de gewoonte, een goede gewoonte, om langs te gaan bij een leerkracht als die ziek is of door een andere reden afwezig.

Toen we weer weg gingen liep ze een eindje met ons mee. Ze vertelden me dat dat een Ugandees gebruik is. Je neemt geen afscheid bij de deur. En ook niet op een splitsing van wegen, dat brengt ongeluk.

Na schooltijd geef ik regelmatig computerles aan de teachers van de Nursery school. Eén van hen heeft al eerder computerles gehad en zij wilde graag het internet op. Nou is dat er eigenlijk niet, maar ik heb een dongel, dus zij ging op You tube paasliedjes zoeken. Toen het lukte zat ze daar ernorm van te genieten.

Ik hoop dat jullie weer genoten hebben van mijn verhaal. Ik geniet in ieder geval van de reacties.

Groeten van Ineke

Kerkewerk...

Stroom en internet.............. gaat het eindelijk lukken?..........

Elke zondag is er om 2 uur 's middags een kerkdienst bij Noah's Ark. Deze werd altijd geleid door Warwick en Marylin, maar omdat zij voor 6 weken naar Nieuw Zeeland zijn hebben de oudste kinderen deze taak op zich genomen. Ook begeleiden kinderen het zingen met gitaren en drum. De dienst wordt begonnen met het zingen van een aantal Ugandese en Engelse liederen o.l.v. meestal een aunti. Staan, klappen, swingen en zo nu en dan een ‘Ugandese gil' horen erbij. Daarna wordt er gezongen uit de liedmap met Engelse liedere. Dan is het tijd voor ‘testimony'. Kinderen en volwassenen vertellen waar ze dankbaar voor zijn. Dat kan vanalles zijn, zoals:

‘I thank God I'm still alive' - ‘Ik dank God dat ik nog leef.'

‘Thank God, ik was ziek, maar voel me weer beter.'

‘Thank God, ik ben deze week overvallen, maar gelukkig hebben ze alleen een lege tas gestolen.'

Tot slot een mooie van een kind: ‘Thank God, morgen is het maandag'

Dit gaat allemaal vaak gepaard met ‘Praise God' of ‘God is good', wat dan herhaalt wordt door de mensen in de kerk.

Elke dienst zijn er ‘optredens' van in ieder geval de zondagschool en regelmatig een groep kinderen of aunti's. Pas na dit alles krijgt de voorganger het woord. Veel mensen maken tijdens de dienst aantekeningen.

Aan het eind van de dienst wordt gevraagd waarvoor gebeden moet worden. En weer wordt er van alles genoemd: zieke kinderen, nieuwe kinderen, volwassenen, enz. De nieuwe vrijwilligers of bezoekers worden welkom geheten door het zingen van het lied: We welcom you in Noah's Ark family. Als er een nieuw kind is wordt deze opgedragen.

De afgelopen weken zijn er twee nieuwe kinderen bijgekomen. William, drie weken oud en drie kilo toen hij kwam. Hij is ergens gevonden met een briefje erbij: ‘ik heb drie weken geprobeerd, maar het lukt me niet. De tweede is Dominique een pasgeboren babytje van maar 3 pond, maar een mooi gaaf kindje. Hij ligt nog wel in de couveuse.

Zondag ben ik met Jan naar de Watotokerk in Kampala geweest. Elke zaterdag is er een dienst en elke zondag 3X. Er zingt altijd een koor, een swingend gebeuren. Het komt wel commercieel over, compleet met reclameblok voor hun werk op de beamer. Deze zondag werden er ook een hele groep mensen gedoopt. Er is ook een Watoto kinderkoor dat regelmatig een tournee maakt door o.a. Nederland om zo aandacht te vragen voor de weeskinderen die door Watoto opgevangen worden. Een van deze groepen zong afgelopen december in Den Helder en hier zijn we met kinderen van school naar toe geweest.

Na afloop hebben we ergens gegeten en boodschappen gedaan. In het dagelijks leven merk je geen verschil of het zondag of een doordeweekse dag is.

Op de school is er elke week assembly. Er wordt dan gezongen, een Bijbelverhaal verteld, gebeden en soms een werkje bij het verhaal gemaakt. Deze week heb ik het lied ‘Sing a song' met ze gezongen.

Ook in de klas wordt elke dag een kort Bijbelverhaal voorgelezen. De kinderen zijn gewend om vaak te bidden. Elke dag wordt begonnen met PE (physical exercise) en dit wordt afgesloten met het zingen van een aantal Christelijke liedjes en bidden. De kinderen bidden regelmatig allemaal tegelijk en hardop, ieder in zijn of haar eigen woorden. Een teacher geeft aan waarvoor. Na het Bijbelverhaal in de klas wordt nog een keer gebeden en verder voor de thee in de pauze en voor het eten.

Er wordt gemakkelijk gezegd ‘pas maar op, God ziet alles', maar aan de andere kant hebben veel mensen er niet zoveel moeite mee om een leugen(tje) te vertellen.

Dat is wel eens lastig te rijmen. Laten we het maar houden op een cultuurverschil.

Groeten van Ineke

Op weg ......

Op weg naar het leren lezen. Deze week heb ik de spelletjes afgemaakt voor de eerste lettergroep. Vanaf dinsdag ging elke dag met 2 letters op weg naar P1. Een verhaaltje en een plaatje erbij en de belofte dat ik vrijdagmiddag met Reny zou komen en letterspelletjes om te spelen. De kinderen waren enthousiast en vrijdagmorgen kwamen de kinderen van P1 me al tegemoet met de vraag of ze die middag spelletjes gingen doen.Reny en Hildah gingen ook mee en er konden 2 leerkrachten van de primary bij zijn. 5 mensen voor 6 groepjes en dat was ook echt wel nodig. De kinderen zijn duidelijk niet gewend om dit soort activiteiten te doen en vragen veel hulp en aandacht. Leren lezen is hier meestal het opdreunen van letters. In hun schrift stond een oefening waarbij ze een missende letter moesten invullen in woorden als father of mother. Maar woorden van drie letters kunnen ze nog niet lezen of spellen. Wat de eerste of laatste letter van een woord is weten ze niet. Bovendien is er weinig sprake van orde in de groep. Kinderen klimmen in de ramen of gaan van hun plek zonder dat er iets van gezegd wordt. Tijdens een les kijken veel kinderen om zich heen. Ze roepen het woord, letter of cijfer dat de leerkracht wil horen vaak zonder dat ze weten waarom. En dan heel vaak herhalen. Leerkrachten lopen rustig even de klas uit als het een ‘puinhoop' is. Kortom best nog een lange weg voordat de kinderen een goede ‘leesweg' kunnen gaan. Frustrerend? Ach,de frustratie is niet zo frustrerend dat het frustreert! Er zijn genoeg mooie dingen, blije kinderen en met een beetje humor kom je een eind.

De komende tijd ga ik ook voor de andere lettergroepen materiaal maken. Elke groep krijgt een andere kleur, zodat het overzichtelijk wordt. Het is de bedoeling dat we in de toekomst al in topclass beginnen met dit materiaal, zodat de kinderen er in P1 al aangewend zijn. En natuurlijk moeten ook de leerkrachten er in meegenomen worden.

Wie ook weer op weg waren deze week waren de safarimieren. Woensdag op donderdagnacht werd ik wakker omdat ik gebeten werd. Slaapdronken sloeg ik iets dood, maar werd weer gebeten... Toch maar even de zaklamp aan. Toen had ik gauw door wat er aan de hand was: overal mieren. Op de muur, de vloer, in de klamboe, in mijn bed. Nou, dan ben je gauw je bed uit. Eerst maar naar het toilet, daar was het nog veilig. In de kamer wil je op zo'n moment echt niet wezen. Het was 3 uur, waar kon ik naar toe? De bank in het kinderhuis trok me niet echt aan. Reny had vorig jaar eens gezegd dat ik altijd bij haar mocht komen logeren als dat nodig was, maar het was wel midden in de nacht. Eerst maar proberen wat kleren te bemachtigen. Zodra ik de kamer in stapte zaten ze op mijn benen. Gauw een shirt aan en een broek mee naar buiten. In het shirt zaten ook inmiddels mieren. Met een beetje fantasie kun je je misschien voorstellen hoe ik daar stond: de mieren van me af en uit mijn shirt te slaan met een broek in mijn hand. Wat dat betreft toch wel prettig dat het donker was. Nog 1 keer snel naar binnen voor een zaklamp en mijn mobiel en wegwezen. Het matras bij Reny trok me toch wel erg aan, dus dat toch maar proberen. En zo stond ik even later met een zaklamp bij Reny onder haar slaapkamerraam: 'Reny, mag ik bij je slapen'. Gelukkig hoorde ze me meteen en zo lag ik even later weer lekker op een matras onder een deken. De volgende morgen was mijn huisje weer veilig, geen mier meer te zien. Alleen een paar lijken in mijn bed, die had ik waarschijnlijk zelf vermoord, voordat ik er erg in had wat er aan de hand was. Eigenlijk best fascinerend: een enorm mierenleger dat door je huis trekt en waar je een paar uur later niets van van terug ziet. Ze ruimen zelfs op, zoals dode insecten. Toch zie ik ze liever niet en als het dan toch moet dan graag op een ander tijdstip.

Ook het huisje links van mij had op de route van de mieren gelegen. De anderen hadden geen bezoek gehad, maar wel het één en ander gehoord en vroegen zich de volgende ochtend af wat er toch allemaal aan de hand was.

Ook zaterdag ging ik op weg naar school. Van 11.00 tot 13.00 zou ik de teachers van de Nursery computerles geven. Dit werd echter een les van een uurtje, want er was geen stroom en toen de batterij van mijn laptop leeg was, was ook de les voorbij. Volgende week maar weer proberen.

En volgende week hoop ik weer een nieuw verhaal te schrijven.

Groeten van Ineke

Lezen

Laatst woonde ik een les bij in P1 (in Nederland groep 3) en ik snapte eigenlijk niet zo goed wat de bedoeling van deze les was. De leerkracht begon met de letter c en ging vervolgens verder met de woorden window, door, book, pencil. Was dit een leesles of had het een ander doel? Er is geen duidelijke leesmethode, alleen wat gekopieerd materiaal van de methode Jolly Phonics. Er is een starterskit van deze methode te koop en dat leek mij, na overleg met Marylin en Reny, een goede investering. Zo kan er gewerkt worden aan een duidelijke leerlijn. Deze week ben ik met Reny naar Kampala geweest om deze aan te schaffen en zaterdag hebben we het materiaal bekeken en plannen gemaakt. De methode gaat uit van de klank van de lettes, rijmen, hakken en plakken. Wij vinden het heel gewoon, maar hier wordt er weinig of geen aandacht aan besteed. De nadruk ligt op het aanleren van de letter. Het gevolg is dat het leesproces langzaam op gang komt en kinderen zelfs aan het eind van P2 vaak nog niet of nauwelijks kunnen lezen.

Voor top class heb ik een spel gemaakt waar de kinderen plaatjes bij de juiste beginklank moeten zoeken. De kinderen vinden het erg leuk en de leerkracht nam uit zichzelf elke dag een groepje bij zich om het spel te spelen! Ook had ik een rijmspelletje gekocht en een leerkracht vroeg wat de bedoeling er van was. Ze snapte eerst niet wat ik bedoelde en dacht dat het om dezelfde kleur ging. Na enige uitleg begreep ze wat ik bedoelde. Nu nog begrijpen dat rijmen een belangrijke fase is in het (voorbereidend) leesproces! Opvallend is dat je kinderen hier niet spontaan hoort rijmen, terwijl wij dat, in Nederland, heel gewoon vinden. Ook komen kinderen in Nederland overal om zich heen letters en woorden tegen. Dat is op het project en in de dorpen weinig of niet het geval. Des te meer een reden om geschreven tekst en het nut ervan bewust aan te bieden!

Naast het werken aan het voorbereidend lezen op de Nursery school hebben Reny en ik het gehad over de vraag hoe we de leerkrachten in P1 kunnen helpen. Deze week ga ik dit overleggen met de leerkracht van P1 en headmaster Mozes.

Met het materiaal in de starterskit en de verzamelde boekjes op het gebied van (voorbereidend) lezen zijn er genoeg mogelijkheden om spelletjes en opdrachtkaarten te maken. Verder zit er materiaal bij om de leeromgeving wat uitdagender te maken.

Voor mijzelf is het ook leerzaam om het handboek te lezen. In het Engels worden andere klanken en/of klankgroepen aangeleerd dan in het Nederlands.

Wat de teachers graag willen zien en lezen is hun contract! Deze zijn nog niet getekend. Toen ik in de meeting van deze week vroeg waarom de meesten 's morgens zo laat komen antwoorde één van de teachers dat ze het contract nog niet had getekend en niet wist hoe laat ze aanwezig moest zijn.... Ze werkt hier al zo'n 5 jaar en dan mag je toch verwachten dat ze weet dat ze geacht wordt aanwezig te zijn als de eerste kinderen komen. Ik heb er maar om gelachen en gezegd dat ik het nog wist van vorig jaar. De volgende dag kwamen ze op tijd.

Als ik een thermometer had, kon ik daar op aflezen dat het minder warm is. En dat is best lekker. Voor Ugandezen een reden om de (winter)jas te voorschijn te halen, voor mij hooguit een vest. Het regent regelmatig en dat is goed voor het land!

Op mijn horloge lees ik dat het bijna etenstijd is. Dus: voor vandaag genoeg leesvoer. De volgende keer meer.

Groeten van Ineke

Aanpassen

Zaterdag was ik van plan een nieuw verhaal te schrijven. Maar er was geen stroom en dan moet je je plannen dus aanpassen. Meer dan vorig jaar is het elke dag een verrassing of er stroom en/of water is. En ach, met een zaklamp en een paar flessen kom je een heel end. Al mis ik mijn kopje koffie wel eens alhoewel cola een redelijke vervanger is.

Soms kun je ook teveel aanpassen. Als er geen water is laten veel Ugandezen de kraan gewoon open staan. Met als gevolg dat er veel water ongebruikt wegloopt als er weer water is. Ook op de school gebeurd dat. Natuurlijk niet zo handig, want het het gevolg kan zijn dat de kraan, als er weer water is, de hele nacht voor niets loopt. Wij, als mzungu's, vinden dat echt niet slim en begrijpen het eigenlijk niet zo goed.

Maandag was er weer geen water en toen ik dinsdag naar school ging nog steeds niet. Even later ging mijn telefoon. Buurman Arnout: ‘zo te horen loopt er een kraan in je huis..'. Ik weer naar huis, en jawel hoor, ik had de kraan open laten staan......

Gister was er een aangepast programma voor de kinderen. Piet en Pita waren 35 jaar getrouwd en hebben hun trouwbelofte hernieuwd. Vooral na de gebeurtenissen van afgelopen november (Piet en Pita werden in Zuid-Afrika beroofd en beschoten waarbij Pita in haar hoofd geraakt werd) wilden ze elkaar opnieuw trouw beloven en blijk geven aan het feit dat ze erg dankbaar zijn dat het zo afgelopen is. Pita droeg de trouwjurk die ze 35 jaar geleden ook droeg!

De kinderen van het kinderhuis gingen na de lunch naar huis. Ze waren de hele dag al op jacht van de party. Toen we naar boven liepen zwaaiden ze de kinderen uit de dorpen gedag onder het zingen van ‘goodbye children'. Leedvermaak?

Tijdens de dienst hebben ze geslapen en daarna mochten ze bij het feest zijn in hun mooiste kleren.

Het feest werd buiten gehouden, maar na de dienst moest het programma aangepast worden aan het weer. Het ging namelijk regenen! Op zich erg lekker en verfrissend! Er werd gedanst door verschillenden groepen kinderen. Je blijft je verwonderen over de manier van dansen, vooral de souplesse in de heupen! Na een lekkere maaltijd was er een foto presentatie van het leven van Piet en Pita. Er waren onder andere foto's van het huis waar ze begonnen zijn. De grotere kinderen vonden het prachtig om de foto's te zien waar zij nog baby waren. Tenslotte was er een ijsje en was het feest afgelopen. Ook de stroom viel uit, tijd om naar huis te gaan.

Vandaag ben ik met Jan de heuvel bij Mukono opgelopen. Vandaar heb je een mooi uitzicht over Mukono en de omgeving. Ook kwamen we langs een ‘prayer mountain'. Hier staat een groot kruis op een heuvel, een gebouw en verschillende tentjes. Kennelijk een ontmoetingsplek. We dachten dat we wel wisten hoe we weer terug moesten lopen naar Mukono, maar toen we toch maar even vroegen of we de goede kant op gingen, bleek dat dat niet het geval was. In Mukono hebben we een boda terug genomen en we waren net voor de bui en voor de kerkdienst weer thuis.

Na de dienst gezellig geskyped met de familie. Er is stroom, water en internet. Wat een luxe. Nu maar hopen dat het blijft werken zodat ik dit verhaal kan plaatsen. Mocht je je afvragen waarom de foto's soms een dag of meer later komen... dat is er gewoon even geen stroom of internet. Daar moet je je gewoon aan aanpassen in Uganda!

Groeten van Ineke

Anders...

Ook al alles alweer zo ‘gewoon', zo bekend, natuurlijk zijn er ook dingen anders dan de eerste periode dat ik hier was.

Allereerst de kinderen. Er zijn weer nieuwe gezichten, nieuwe kinderen variërend in de leeftijd van 0 tot ongeveer 4 jaar. Allemaal met hun eigen verhaal: achtergelaten, ziek, wees.... Vrijdag ging ik met Reny en Susannah aan de weg rolex eten. Christy was ook mee, want zij mocht bij Susannah slapen. Vorig jaar, ruim een week voordat ik weer naar Nederland ging, kwam zij in Noah's Ark. Ze was door haar stiefvader misbruikt en door haar moeder aan de kant geschoven, niet belangrijk genoeg om je druk om te maken. Nu zie ik haar terug een vrolijke, soms ondeugende kleuter. Inmiddels spreekt ze ook Engels. Waarschijnlijk was dit de eerste keer dat ze de poort uitging nadat ze is gekomen. De meiden hadden plezier en stonden vrolijk te dansen. Mooi om te zien.

De rolex smaakte weer goed. Alleen de verpakking is anders. Vorig jaar ging er een beschreven blad uit een schrift omheen, nu een plasticzakje. Toch wel jammer eigenlijk, dat papier had wel wat.

Ook zijn er andere vrijwilligers. Er zijn er best veel op dit moment. In mijn buurtje, ook wel Dutsch Ghetto genoemd, zijn alle huizen bewoond inclusief het grote huis waar Mariska vroeger woonde. In de huisjes verderop wonen ook nog een aantal vrijwilligers. Zaterdagavond eten we met elkaar rolex. Gezellig.

Het eten gaat voor de vrijwilligers ook een beetje anders. Er wordt een pan op een tafel gezet en we mogen zelf op scheppen. En dat is best prettig. Geen overvolle borden meer die voor je neergezet worden en als je wacht met opscheppen totdat er echt begonnen wordt is het meestal nog lekker warm!

Wat ook iets warmer is, is de douche. Vorig jaar zat er ook al een soort verwarmingselement aan de douche, maar die werkte niet. De eerste week heb ik het knopje dan ook nooit aangedaan. Totdat iemand na een week vertelde dat het gerepareerd is en nu wel werkt! Niet een warme douche zoals we in Nederland gewend zijn, maar toch net even lekkerder dan koud.

Als de stroom uitvalt, wat regelmatig gebeurd, en we overgaan op de generator moeten we het met een koude douche doen, want dan gebruikt het teveel stroom. Dat geldt trouwens ook voor de waterkoker.

De watervoorziening is een ander verhaal. Afgelopen zondag was er geen water. Om een uur of zeven ‘s avonds was er 1 tappunt waar water was en daar was een run op. Ik was blij met mijn 2 liter water. Douchen was er toen dus helemaal niet bij. Lang leve de vochtige doekjes! Midden in de nacht hoorde ik de waterleiding en dacht dat ik me 's morgens lekker kon douchen. Niet dus, geen water. Later jn de morgen was er weer water. Ook later in de week moesten we het een dag zonder doen. Het probleem lijkt de pomp te zijn. Ook wordt er, omdat het project groeit, steeds meer water gebruikt. Er wordt gekeken of er nog ergens anders geboord kan worden.

Donderdag ben ik met Reny naar Kampala geweest naar Aristoc, de winkel voor schoolbenodigdheden. Al kijkende en pratende hebben we veel ideeen uitgewisseld en plannen bedacht. De terugweg hebben we ook anders dan anders gedaan, namelijk de hele weg op de boda boda. Het is wat duurder dan de matato en het is wel een hele zit, maar het gaat uiteindelijk sneller.

Tja, anders is best leuk!

Volgendekeer hoop ik weer wat anders te schrijven.

Groeten van Ineke

PS: Iedereen heel veel plezier met het winterse weer in Nederland. Dat is toch wel heel anders dan het weer hier!

Nursery-, Primary- and Secondary School

Gisteren, zaterdag 4 februari, is de nieuwe Secondary & Vacational School geopend. Op z'n Ugandees: meer dan een uur te laat en nog niet klaar. Dus ongeveer zoals de Nursery School vorig jaar. Het is een mooi gebouw geworden in de kleuren rood, wit, blauw en oranje! Volgende week is er nog geen school en zal er nog hard gewerkt worden aan o.a. de afwerking en het meubilair. Voor de opening is het meubilaar van P7 geleend. Naast de theoretische vakken (secondary) zal er les gegeven worden in praktische vakken (vocational). Weer een stap verder in het werken aan een goede toekomst voor de kinderen van Noah's Ark en uit de omringende dorpen. De school is gesponsord door een kerkelijke gemeente in Galgery in Canada. Het was een lange zit met veel sprekers. In de lokalen was een soort tentoonstelling ingericht waar te zien was welke praktische vakken aangeboden worden. Tot slot was er eten voor iedereen. Leuk om mee te maken.

De Nursery- en Primary school zijn deze week al begonnen. Ik heb eerst maar eens gekeken wat er allemaal gebeurde en veel met Hilda gepraat. Hilda is degene die de meer managment zaken van de Nursery school op zich heeft genomen. En dat doet ze goed. In de office is alles nog keurig georganiseerd. De speelklas ziet er gezellig uit. Er mist hier en daar wel wat, zoals puzzelstukjes, maar ik ben dik tevreden. Bovendien kan ik hieraan zien dat het wel gebruikt wordt!

De leerkrachten zijn niet gewend om iets in hun klas voor te bereiden voordat het schooljaar begint en ik heb met Hilda de laatste dingen voor de speelklas in orde gemaakt, zodat de kinderen er woensdag heen konden. Ze waren maandag echt teleurgesteld dat ze er nog niet waren geweest.

Middle class is groot, 41 kinderen, en het is de bedoeling dat deze gesplitst wordt. Er moet nog wel een teacher benoemd worden en een lokaal ingericht. De manager moet een teacher regelen, maar hij had het deze week erg druk met de Secondary School. Bovendien, hij is een echte Ugandees, en moet je veel geduld met hem hebben! Headmaster Mozes en ik bedachten dat we hem er allebei elke dag maar naar moeten vragen. Moet ja, dan moet je hem wel kunnen vinden............ Ik heb inmiddels wel stoelen en tafels gevonden. De poten van de tafels moeten nog wel afgezaagd worden en ook de mannen van de werkplaatsen hebben het druk met de Secondary School. Dus ook hier: geduld en vaak vragen.

De kinderen van topclass vorig jaar zitten nu in P1 en vroegen al of daar ook niet een speelklas kan komen. Ze vroegen ook elke dag of ik bij ze in de klas kwam. Dat heb ik gedaan en ik heb me verwonderd over de manier van lesgeven. Ik zie de logica nog niet zo. Ik heb de leerkracht gevraagd of ze ook een map wil met ideeën en dat ziet ze wil zitten. Dus daar ga ik ook mee aan de gang.

Vrijdag hebben Hilda, Harriet en ik de komende week voor de speelklas voorbereid. Ik heb met Hilda besproken dat we gaan proberen met thema's te werken. De eerste meeting, samen met de Primary school, hebben we gehad en de eerste met de Nurseryschool is gepland. Eerst maar eens afspraken maken met elkaar. Bijv. wie, waar en wanneer ergens voor zorgt. Bijvoorbeeld: wie geeft de kinderen de fietsjes voor buiten, die vorig jaar gekocht zijn? Ik vroeg er na een paar dagen naar en het antwoord was: er zijn er nog maar 3 heel, de rest is stuk. Maar: 3 zijn er toch meer dan 0? En er bleken er trouwens nog 6 heel te zijn!

Na deze eerste week kan ik zeggen dat ik blij ben om te zien wat er allemaal nog is. Ook zie weer genoeg dingen die ik aan wil pakken. En heb ik weer ervaren hoe het is om in Uganda te zijn! Ik ga er weer voor.

Nog even over mijn telefoonnummer:

Het landnummer is 00256 en het is aan te bevelen om gebruik te maken van een goedkope aanbieder. Dat is gemakkelijk op te zoeken op internet via google <goedkoop bellen>.

Groeten van Ineke

Sing a song

Sing a song .......... De eerste kinderen die ik tegen kwam zongen dit lied spontaan voor mij toen ik net terug was op Noah's Ark. Heel speciaal! De zondag voor mijn vertrek zong de vriendengroep dit lied voor mij in de kerk en op mijn, voorlopig, laatste koorrepetitie the Young Spirit Singers.

Vrijdag, 20 januari, heb ik afscheid genomen op school: de kinderen, collega's en ouders. Zondag in de kerk kreeg ik de zegen mee. De gemeente zong ‘ik zegen jou in Jezus naam'. Ik was er helemaal klaar voor om weer terug te gaan naar Uganda! Het is bijzonder om te mogen ervaren dat zoveel mensen meeleven, belangstelling tonen, actie ondernemen en zoveel warmte en liefde geven!

Op Schiphol was weer was bijna de hele familie compleet om me uit te zwaaien aangevuld met vriendinnen. Geweldig!

En nu mag ik verder gaan met mijn werk op Noah's Ark, met name op de Nursery school

Vrijdag 27 januari om ongeveer kwart voor twee was ik weer bij Noah's Ark. Iets later dan gepland, want in Nairobi miste er een passagier en het duurde ruim een uur om er achter te komen wie dat was en om zijn bagage uit het ruim te halen. Waarschijnlijk is hij, na het boarden, in een verkeerd vliegtuig gestapt. Ook was het erg druk onderweg en deden we er 3 uur over om van het vliegveld naar Noah's Ark te gaan i.p.v. ongeveer anderhalf uur!

Aan de ene kant heel bijzonder om weer hier te zijn aan de andere kant weer heel gewoon, of ik niet weg ben geweest. Ik heb een ander huisje dan de vorige keer. Aan de andere kant van buurman Arnout die er nog steeds is. Ik hoorde overal ‘aunti Ineke is back', ‘welkom'! Ik heb alweer heel wat ‘gehucked' met klein en groot. Gister ging ik naar Mukono om boodschappen te doen en onderweg kwam iemand, die bij Noah's Ark heeft gewerkt, uit haar winkeltje ‘aunti Ineke, you are back!' In de supermarkt werd ik herkend door de voormalig sociaal werkster van Noah's Ark!

Gister heb ik mijn huisje ingericht met wat Ikea spulletjes en veel tie raps en touw. Volgende week nog even op zoek naar een matras voor het tweede bed dat er staat, zodat ik die als bank kan gebruiken, en een tafel om aan te werken. Gisteravond hebben we met alle vrijwilligers, en dat zijn er heel wat op dit moment, rolex gegeten.

Volgende week begint de school al. Eerst zou dat een week later zijn, maar dat is veranderd. Ik heb de teachers even gezien, maar verder nog niet gesproken. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat maandag! Aan de secondaryschool wordt nog gewerkt, zij beginnen later.

Telefonisch ben ik weer ter bereiken onder mijn Ugandese nummer: 0778277181 ( landnummer van Uganda is 00256). Mijn mailadres is ook nog hetzelfde: inekeinuganda@gmail

Tot slot de tekst van sing a song:

Sing a song for the peace of the people,

Sing a song for the rights of everyone.

Give your hand and will be a friend

Each to another in every place or land.

Groetjes van Ineke

PS. Deze keer heb ik nog even geen foto's toegevoegd.