Nieuw jaar, nieuwe plannen

En die nieuwe plannen hebben alles te maken met Noah's Ark in Uganda. Want ik ga terug! Het werk is nog niet af. Dat hield mij, terug in Nederland bezig. Als het nieuwe schooljaar in Nederland ter sprake kwam dacht ik steeds: prima, groep 5/6, maar wanneer moet ik dan terug naar Uganda? Gelukkig heeft stichting Kopwerk me de gelegenheid gegeven om nog een periode verlof te nemen. Ik vertrek 26 januari en kom 12 juli weert terug. Het is ontzettend fijn om te ervaren dat zoveel mensen me steunen en ook willen sponsoren: familie, vrienden, kennissen, mensen van de Bethelkerk, basisschool de Verrekijker, de Rotary,..... Zij allen maken het mogelijk om met mijn werk op de school New Horizon verder te gaan. 26 nov. was er een geslaagde actiedag. Het verwondert trouwens niemand dat ik terug ga. Ze hadden het al verwacht.

Zoals ik al zei, het werk is nog niet af. De eerste stappen naar spelend en ontdekkend leren zijn gezet. Voor de teachers is dat allemaal nieuw. Ze zijn deze manier van onderwijs geven niet gewend. Toch is wat kinderen in deze leeftijdsfase leren crusiaal voor hun ontwikkeling en hoe ze later in het leven staan. Naast het voorbereidend lezen en rekenen, leren kinderen zelfstandig zijn, oorzaak en gevolg, oplossingen bedenken, een mening vormen. Belangrijke dingen die kinderen moeten ontwikkelen, juist in een land als Uganda.

Het land heeft mensen nodig die deze vaardigheden als kind geleerd hebben. Als zij volwassen zijn kunnen ze deze vaardigheden gebruiken om aan de opbouw van hun land te werken.

De veranderingen op de school zijn in gang gezet maar het vraagt om voortzetting.En deze taak neem ik graag op me.Op de school New Horizon zitten ongeveer 300 kinderen, waarvan bijna honderd op de Nursery afdeling. Ongeveer 30% van de kinderen woont in het kinderhuis van het project. De andere kinderen komen uit de armste gezinnen uit de omliggende dorpen.

Na de Kerstvakantie werk ik nog 2 weken op de Verrekijker. Daarna neemt Rachel het van me over en daar heb ik het volste vertrouwen in.

Als ik terug ben in Uganda zal ik iedereen weer via dit weblog op de hoogte houden.

Wilt u een gift geven om mij en mijn werk in Uganda te steunen dan kan dat via bankrekening 109005198 t.n.v. de Protestantse gemeente te Den Helder, o.v.v. Ineke in Uganda.

Weer thuis.........

Weer thuis.......

Eerst over de laatste week. Ik was blij dat ik na de laatste schooldag van de eerste schooltermijn nog een week de tijd had om dingen af te ronden. De mappen voor de teachers en de mappen met ideeen zijn klaar en liggen klaar voor gebruik. Met Hilda heb ik het een en ander doorgesproken en een emailadres voor haar aangemaakt.

Een paar grotere kinderen hebben geholpen met de fotolijstjes voor de kinderen in het huis. Ook hebben ze allerlei kleine spulletjes ingepakt voor een lucky dip, een grabbelton. Donderdagavond hingen de fotolijstjes aan de bedden en vrijdag hebben de kinderen gegrabbeld.

Iemand vroeg of er iets was wat ik niet leuk vond in de afgelopen maanden. Ik kon niets bedenken....... totdat ik afscheid moest nemen. Afscheid van alle kinderen, de auntie's en uncle's, de andere vrijwilligers, Piet en Pita. De vragen: kom je terug of wanneer kom je terug? ‘We zullen je missen', ‘we willen niet dat je weggaat' ... ‘Heb je zin om weer terug te gaan?'. Nou nee.... Natuurlijk is het fijn om familie, vrienden en bekenden weer te zien, mijn eigen huis.... Maar ik heb genoten van deze maanden en ik heb nog zoveel ideeen... Het werk sprak me erg aan. 4 maanden geleden werd mijn opdracht duidelijk: ' Hier is een nieuw gebouw voor de nursery school. Ermoet een nieuwe start gemaakt worden. We willen ander onderwijs voor de jongsten. Geen teacher die met een krijtje bij een schoolbord staat, maar een school waar kinderen leren door te spelen, waar ze kunnen ontdekken, waar ze leren om zelf dingen te doen, waar kinderen leren na te denken, .......

De lokalen waren nog leeg, het materiaal een doos met ‘rotzooi', de teachers vroegen zich vooral af waar het schoolbord bleef.........

Na drie maanden kan ik zeggen ‘er is een nieuw begin gemaakt', heb ik veel met de teachers gepraat en ze ook zo nu en dan ‘ernstig' toegesproken, heb ik veel lol met ze gehad, hebben de kinderen gespeeld ...... Voor Ugandese begrippen is er, dankzij de Verrekijker, vrienden, familie en kennissen, veel materiaal en zijn er veel boeken.

Maar goed, ik zou vrijdagavond om half 7 opgehaald worden. Het was vrijdag echter erg onrustig tussen Mukono en het vliegveld. Mensen die 's morgens onderweg naar Kampala wilden, waren halverwege omgekeerd omdat de auto met stenen werd bekogeld. Ook werd er geschoten en op verschillende plaatsen brandjes op en langs de weg gesticht. Dit als reactie op het feit dat de oppositieleider verschillende keren is gearresteerd of tegengehouden wordt bij wat hij doet. Om kwart voor 4 is iemand gaan bellen of het veilig was. Ik ging nog even thee drinken bij Hilda. Om kwart over 4 werd ik gebeld. De man van Noah's Ark die mij naar het vliegveld zou brengen rijdt in een auto met een rood nummerbord en het was niet verstandig om daarmee de weg op te gaan. Jimmy, een taxichauffeur die regelmatig voor Noah's Ark rijdt, durfde het wel aan, maar dan vertrok hij meteen van huis. Dat hield in dat hij er met een uurtje kon zijn! Dus ik heb gauw de thee opgedronken en ben naar het huis gegaan om de aunti's en de kinderen (nog een laatste keer) gedag te zeggen. Gelukkig was het net theetijd en zaten de kinderen aan tafel. Daarna snel onder de douche en de laatste dingen inpakken. 's Morgens had ik al schoongemaakt. Toen ik onder het aanrechtje veegde kwam er nog een slang(etje) (ongeveer een halve meter lang) te voorschijn! De buurman heeft hem met de bezem naar buiten gewerkt. Of hij giftig was weet ik niet.

Inmiddels waren de buren en Claudia en Reny present. Ik had al een rondje over het terrein gedaan. Ik moest alleen nog even bij Warwick en Marelyn langs. Van Piet en Pita had ik donderdag afscheid genomen, omdat die 's nacht voor 2 weken vertrokken. Het moest dus allemaal snel, snel. Aan de ene kant vervelend, aan de andere kant misschien ook niet zo gek, want afscheid nemen is echt niet leuk! Tot slot afscheid nemen van de buren en de meiden. Gelukkig is Jimmy zo langzamerhand gewend aan geemotioneerde passagiers die net afscheid hebben genomen.... ‘it's okey', sprak hij. Maar ja, toch voelde het niet zo okey.

Gelukkig was het rustig onderweg. Wel was duidelijk te zien dat dat niet de hele dag zo was geweest: veel zwartgeblakerde stukken, nog een paar vuurtjes op de weg, veel glas langs de weg, lege traangashulzen, politie en leger.‘Dankzij' de onrust was er minder verkeer dan anders. Het vliegtuig vertrok iets eerder dan gepland, want hij moest omvliegen om onveilige gebieden in andere landen te vermijden.

Op Schiphol werd ik welkom geheten door familie, vrienden en een collega die 5 kinderen van de school had meegenomen. Allemaal met veel oranje en rood, wit, blauw. Ik kreeg een vlag-hes aan, zodat ik me weer thuis zou voelen in Nederland. Een warm welkom! Nadat we met z'n allen koffie hadden gedronken was het tijd om naar huis te gaan. Daar stonden de oranjetompoezen klaar.

Aan de ene kant is het weer zo vertrouwd om thuis te zijn, aan de andere kant houdt Uganda mij nog erg bezig en dat zal nog wel een tijdje zo zijn....

In ieder geval heb ik geen moment spijt gehad voor deze stap!

Tot slot...

Bedankt voor alle lieve, leuke, hartverwarmende reacties. Het heeft me ontzettend veel goed gedaan om te beseffen dat zoveel mensen meeleefden, belangstelling toonden en nog steeds tonen.

Bedankt voor alle financiele bijdragen die het mogelijk maakten om dingen te realiseren.

Bedankt!!

Liefs Ineke.

Een bijzondere week.....

Een bijzondere week

Een bijzondere week van 2 mzungu's. Zaterdag op zondagnacht was het zover, Alice kwam. Bijzonder om iemand die je dierbaar is hier te hebben! Het leek wel Sinterklaas toen de koffer openging. Er kwam vanalles uit: prentenboeken, plastic bakjes, knuffelgeiten, ........ En niet te vergeten de fotolijstjes. Koor, familie en vrienden hebben alle Zeemanfilialen geplunderd met als resultaat meer dan 200 fotolijstjes. Allemaal bedankt! De kinderen uit de dorpen hebben donderdag, de laatste dag voor de vakantie een lijstje gekregen met hun foto erin. Voor veel kinderen iets heel bijzonders: een foto van jezelf. De kinderen uit het huis krijgen het volgende week.

We hebben samen bijzonder veel gedaan deze week.

Zondagmiddag, na het brood met ei, zijn we naar de kerk gegaan. Elke bezoeker wordt welkom geheten: We welcom you visiter in Noah's Ark family! Bijzonder dat het deze keer mijn bloedeigen zus was. In dezelfde dienst werd een nieuw meisje welkom geheten. Ze kwam een paar weken geleden hier, in de familyunit. 10 jaar oud, nergens welkom en al lange tijd onder invloed van een wizdoctor. Ze heeft epilepsie en regelmatig aanvallen. Hartverwarmend om te zien dat ze hier welkom is.

Na de kerkdienst heb ik Alice het terrein laten zien. Ook zij was onder de indruk van wat er hier allemaal al gerealiseerd is. En ook zij werd aan alle kanten bekeken en ondervraagd.

Maandag zijn we naar school gegaan. De teachers hadden in de office een vel papier opgehangen met ‘welkom aunti Alice'. En ook hier had ze over belangstelling van de kinderen niet te klagen. Als de kinderen iets over Alice aan mij wilde vertellen hadden de meesten het over ‘your auntie'.

Dinsdag zijn we om half 3 naar Mukono gegaan. Omdat het hard regende hebben we eerst een tijdje bij Jezus is Lord, de plaatselijke snackbar, gezeten en hebben daarna Mukono verkend. Op de terugweg rolex gegeten. Want dat moet je ook meemaken als je hier bent.

Woensdag naar Kampala. We hadden tenslotte ruim anderhalve dag met z'n tweeen gewerkt, dus ik kon wel een vrije dag nemen. We zijn naar het taxipark geweest, de craftmarkt en een winkelcentrum. Omdat Alice inmiddels in een Matatu en op de boda boda had gezeten hebben we terug maar een ‘luxe taxi' genomen. We hadden trouwens ook wel wat veel gekocht om op een boda te vervoeren!

De teachers waren deze week van slag. De rapporten moesten af en ze vinden dat ze dat tijdens schooltijd moeten doen. Ze moesten de kinderen ook nog het een en ander vragen, want aan een leerlingvolgsysteem doen ze hier niet. Eigenlijk hadden ze weinig tijd voor de kinderen en iedereen had duidelijk last van ‘de bijna vakantie stress'.

Donderdag was er een Paasviering. Alle groepen hadden 1 of meer dingen ingestudeerd, vooral liederen en traditionele dansen. Om ongeveer 9 uur begon het en ruim 13.00 uur was het afgelopen! Dat was wel erg lang! Niet gek dat de aandacht verslapte. Ook de ouders van de kinderen uit de villages waren uitgenodigd. Om 9 uur was er niemand, maar tegen het einde van de ochtend zaten er toch heel wat ouders. Na het eten, op school, kregen de kinderen hun file (map met alles wat ze deze termijn gemaakt hebben en een rapport) en mochten ze naar huis.

Ik had ruim een week geleden met de teachers afgesproken dat we in de vakantie nog 1 keer bij elkaar zouden komen, maar woensdag bleek dat sommigen dan weg zijn. Tja, ik had het kunnen weten, maak niet te lang van tevoren afspraken met Ugandezen.... Ik heb ze toen maar donderdagmiddag na schooltijd bij mij thuis uitgenodigd. Ik had de mappen die ik voor ze aan het maken ben nog niet af, dus die kon ik nog niet geven. Ik heb er wel een laten zien. Gelukkig is Hilda (die met name organisatorische zaken van me over gaat nemen) er volgende week wel en kan ik met haar de laatste zaken regelen.

Het was erg gezellig. We hebben heel veel sweeties gegeten! Ik heb met alle teacher nog even een ‘dansje' gedaan en ik had een kleinigheidje voor ze gekocht. Een mobiel met verschillende poppetjes, waar ze er allemaal 1, die ze het meest aansprak, af mochten knippen. De laatste hang ik in de office. Symbool voor allemaal individuen, die samen een team vormen en het is een gezellig team met veel verschillende kwaliteiten.

Vrijdag zijn we met Renske naar Jinja geweest. Deze keer gingen we vanuit een dorpje met een boot naar de oorsprong van de Nijl. Onderweg hebben we nog een waterval bezocht met daar om heen een aantal traditionele offerplaatsen. Erg interessant! Onderweg hebben we kip gegeten. Langs de kant van de weg staan heel veel mensen met stokken met kip en geitenvlees en zodra er een bus(je) stopt vliegen ze er massaal op af om te proberen hun vlees te verkopen.

Tot slot zaterdag naar Mukono gewandeld door de villages. Deze keer riepen ze niet alleen ‘he, Mzungu', maar hoorde ik ook een paar keer ‘he, aunti Ineke'. Toch wel heel bijzonder dat ik door een Ugandees dorp loop en herkent wordt!

's Middags in het huis hebben we met de kinderen paaseieren beschilderd. En toen was het alweer zaterdagavond en heb ik Alice naar het vliegveld gebracht.

Al met al een bijzondere week. Alice op bezoek en de laatste schoolweek.

Vandaag, eerste Paasdag, ben ik naar de zondagschool en de kerk geweest, hebben de kinderen eieren gezocht en vanavond hebben we een broodje hamburger met patat gegeten en met een flesje soda. Alleen het flesje fris vinden de kinderen al een feest.

En nu .... nog tot vrijdag de tijd om de zaken af te ronden. Ongelooflijk dat de 4 maanden er al weer bijna opzitten! Bijzonder!

Groeten van Ineke

It's a what? I tell you!

It's a what? I tell you!

Regelmatig hoor je de mensen hier ‘Is's a wath?' zeggen. Het leuke is dat ze dan meteen daarna zelf het antwoord geven! Variaties zijn: ‘and then it is a what?

Ook beginnen kinderen hun verhaal soms met ‘Auntie Ineke, I tell you...'.

Nu lezers... ‘I tell you....'.

Dinsdag ben ik met uncle Sam, de general manager en voorheen headmaster, naar een opleiding voor nursery school teachers geweest. De man die we daar spraken vertelde dat er geprobeerd wordt om de mensen voor de nursery klas te laten werken volgens het framework, het werkplan. De meeste mensen in Uganda denken echter bij teachen aan een een leerkracht voor een schoolbord. Hij dacht dat je daarom misschien beter het woord teacher kan vervangen door caretaker, verzorger. Dat vonden wij geen goed idee. Je moet de leerkrachten leren om op een andere manier te teachen, les te geven. De leerkrachten voor de primary school volgen een andere opleiding. De mensen die opgeleid worden voor nursery teacher mogen les geven t/m P3. In het framework wordt uitgegaan van Early Child Development en dat beslaat de leeftijd van 0 tot 8 jaar. De opleiding voor nursery teacher duurt 2 jaar en de studenten lopen 2 x 5 weken stage. De lokalen zagen er, op z'n zachts gezegd, rommelig uit en het lijkt dan ook niet verwonderlijk dat de teachers het inrichten van een klas niet echt in de vingers hebben.

De volgende dag zouden we naar nog een andere opleidingsschool gaan en een school in de village, maar tot nu toe is Sam niet op komen dagen. Het begint te wennen...

Donderdag heb ik de teachers van de primaryschool verteld wat we deze periode allemaal op de nursery hebben gedaan en waar we het over hebben gehad. Ik had bedacht dat we dat het best in de play class konden doen, in de kring. Eerst gingen ze aan tafels zitten of achter elkaar, maar na een tijdje zaten ze dan toch in ‘the what?' De kring! Ik heb ze uitgelegd waarom ik het belangrijk vind om in de kring te zitten: je ziet elkaar en er is meer sprake van interactie. Dat waren ze wel met me eens. Een van de teacher vroeg wel of het precies een circel moest zijn?!......

Ik was in ieder geval dat ik meer aandacht had of leek te hebben, dan de headmaster bij andere vergaderingen.

Daarna heb ik een spelletje met een bal overgooien gedaan. Simpel, maar voor hier toch wel heel anders dan anders. Ze hadden wel plezier!

Verder verteld waar we het over hebben gehad en foto's laten zien van spelende kinderen en gevraagd ‘wat leren ze hier'. Ze kwamen wel op samenspelen, op je beurt wachten enzo, maar dat je ook cognitieve kanten ontwikkeld zagen ze (nog) niet zo. Daar hoort waarschijnlijk toch echt een schoolbord bij. Na afloop probeerden sommige teachers nog even een puzzel!

Ik had de teacher van de nursery gevraagd of ze zelf wat wilden vertellen, maar dat zagen ze toch echt niet zitten.

Vrijdag heb ik de map met alle dingen die we gedaan hebben, verslagen, inventaris, ed. afgemaakt en besproken met de headmaster. Ook voor de teachers van de nursery wil ik zo'n ‘it's a what? A map! maken.

Inmiddels is er ook ‘a what? Een computer! in de office en een paar willen het erg graag leren. Het is de bedoeling dat Hilda de, vooral, organisatorische zaken op zich neemt, dus het is wel handig als zij er mee uit de voeten kan. Gelukkig leert ze snel.

Donderdagochtend heb ik ook alle foto's die ik op school heb genomen aan de kinderen laten zien. Een kind uit een village vond het maar raar en een beetje eng. Ze zei: ‘Er is toch maar 1 Desire, maar ik zit hier en op de muur zie ik er nog 1!'

Deze week kwam ook de langverwachte 'what? De container. Ze hadden hem eerst maar even voor de school geparkeerd. Nadeeltje: als je de school wilde verlaten kon je er niet omheen, je moest er onderdoor. Er zat vanalles in: speelgoed, kleren, fietsen en skelters, melkpoeder (is hier erg duur), enz, enz.

Het was ook een spannende week. Een van de kinderen werd zondag met spoed in het ziekenhuis in Kampala opgenomen met cerebrale, hersen, malaria. Deze vorm van malaria is vaak dodelijk, de mensen in de dorpen die dit krijgen overlijden bijna altijd.

De eerste dagen was het de vraag of ze het zou halen. Maar woensdag reageerde ze wonder boven wonder weer. Daarna ging het bergopwaarts en vrijdag mocht ze naar huis. Ze is nog wel zwak, maar het gaat de goede kant op. Op de hersenscan hebben ze geen gevolgen kunnen ontdekken

En nu is het inmiddels zaterdagavond. Over een paar uur vertrek ik om Alice op te halen. Haar bed, inclusief, klamboe staat klaar. Ik heb er zin en ben heel benieuwd hoe ze hier zal ervaren. Dat lezen jullie de volgenden keer.

Groeten van Ineke

PS: Op you tube staat een (heftig) filmpje met het verhaal over Jethro, de baby die in de pitlatrine werd gevonden: http://www.youtube.com/watch?v=Ef8UfzZOhXg

Hoofdzaken en 'kopzorgen'....

Hoofdzaken en ‘kopzorgen'.....

Soms heb ik mijn hoofd er niet helemaal bij. Zondag ging ik met Renske en Zefanja op pad. Renske heeft een auto en ik mocht ook wel even rijden. Ineens hoor ik een geluid en ik dacht: ‘Was dat een kuil? Raar geluid!' Nou, het was dus geen kuil maar een paaltje die ik met de spiegel raakte. Spiegel stuk en Renske, gelukkig, slap van het lachen naast me. Op haar opmerking ‘dat was een paaltje' reageerde ik nogal suf ‘stond er een paaltje?' Naast de asfaltweg is een strook aarde, waar ook wel op gereden wordt. Daar stond dus zomaar 1 paaltje! En ik maar letten op de rafelige kant van het asfalt en de kuilen.

Dat was onderweg naar de Equator. Op zich stelt het niet veel voor, maar toch leuk om te zien. Daarna zijn we door allerlei dorpen en een prachtige omgeving naar het Victoriameer gereden. Lekker op een terras op en strand gezeten en daarna ergens gegeten. Het is lekker om af en toe eens een dag weg te gaan en je hoofd even leeg te maken van het gebeuren op het terrein van Noah's Ark.

Ook toen ik woensdag met de kinderen een rondje langs de lokalen rende om op elke deur een sticker te plakken had ik mijn ogen kennelijk in mijn zak zitten en niet in mijn hoofd, want ik rende met mijn ribbekast tegen de( ijzeren) hoek van een openstaand raam. Niks geen Arbo wet hier, ik moet gewoon beter uitkijken!

Vanmorgen zat ik buiten met mijn laptop op schoot, aan de inventarislijst voor de school te werken, toen ineens de takken om mijn hoofd vlogen. Achter de huisjes werden takken en bomen verwijderd. Achter de huisjes ligt de mangofarm en de apen vinden dit een erg leuke plaats om te bezoeken. Dit bezorgt de boeren echter kopzorgen en dus proberen ze de afstand tussen de bomen zo groot te maken dat de apen uit de mangofarm blijven.

Intussen hadden ook een heel aantal kinderen zich om me heen verzameld en die

‘zeurden' ook aan mijn hoofd, dus toen ben ik binnen maar verder gegaan.

Verder had ik voor vandaag in mijn hoofd dat ik naar Mukono moest, want ik had een grote schuld bij Warwick en Marylin. Ze hadden deze week namelijk een keyboard en een basgitaar gekocht die ik betaald heb van het geld van de Young Spirit Singers dat ik nog over had en geld van familie, vrienden en kennissen. Ik denk dat dit een goede besteding van het geld is, want ik zie hoe belangrijk de muziek voor de kinderen is. Eerst leek het erop dat alleen of een gitaar of een keyboard haalbaar was, maar uiteindelijk lukte het om beide te kopen. Gelukkig dat er hier muzikale mensen rondlopen die dit uitgezocht en gekocht hebben. Dat scheelt mij weer heel wat kopzorgen.

De tijd vliegt. Nog maar drie weken te gaan, waarvan 2 schoolweken. Dat speelt natuurlijk ook door mijn hoofd. Mensen vragen: ‘heb je zin om weer naar huis te gaan?' Dat is een dubbel gevoel. Aan de ene kant is het fijn om familie, vrienden bekenden weer te zien en te spreken. Lekker in mijn eigen huis. Naar koor. Aan de andere kant heb ik het hier prima naar mijn zin. Het werk, als hoofd van de nursery school, bevalt prima. De organisatie van de school, het werken met de teachers, het (proberen) in gang te zetten van veranderingen in het onderwijs, etc. Ik heb nog ideeën zat. En: gaat het door als ik weg ben? Of gooien ze het bijltje er bij neer en gaan er letterlijk en figuurlijk zelf naast liggen? Alles wat er gedaan is, wat besproken is staat of zet ik op papier en zal ik de komende week met de hoofdmeester en de manager (voormalig hoofdmeester) bespeken. We bespreken dan ook welke rol Hilda gaat spelen. Hilda is een aunti die sinds dit schooljaar op de school meedraait. Ze heeft geen onderwijs achtergrond, maar doet niet onder voor de teachers. Bovendien heeft ze kwaliteiten op het gebied van managment.

Was ik de eerste weken vooral zelf in de speelklas, nu houd ik me meer bezig met de organisatie van het hele schoolgebeuren en de begeleiding van de teachers. In verschillende groepen heb ik videoopnames gemaakt en deze met de desbetreffende teacher bekeken en besproken.

Verschillende onderwerpen heb ik met de teachers besproken zoals:

• - Hoe en wanneer bereid je voor? Ik heb ze een lijst met mogelijkheden en meningen gegeven en laten aankruisen wat ze vinden. Hierop geven ze zelf aan dat je dat niet doet waar de kinderen bij zijn. Toch gebeurt dat regelmatig, maar ik kan ze er nu wel op aanspreken. ‘Je zei toch dat......'
• - Kleuren en /of tekenen. Kinderen kleuren hier veel, de teacher tekent iets en de kinderen mogen het inkleuren. Of ze kleuren in een kleurboek, die vind je genoeg in de containers! Gelukkig zijn ze inmiddels wel zo ver dat de kinderen mogen kiezen uit meerdere kleuren, ipv dat ze 1 kleur krijgen. Tekenen doen ze weinig.
• - Creativiteit. Lastig voor de teachers, ze zijn het niet gewend.
• - Spelend leren
• - Leesvoorwaarden.
• - Afspraken en je er aan houden.

Het is en blijft moeilijk voor de teachers om een mening te uiten. Ze zijn geneigd om gewenste antwoorden te geven. Maar er komt meer uit dan aan het begin. Ik geef ze elke week een vraag mee over het onderwerp van de volgende meeting. Dat zijn ze niet gewend, maar het werkt wel.

Gelukkig wordt er ook regelmatig gelachen en hebben we plezier met elkaar.

Met je hoofd op tafel tijdens een vergadering. Het kan allemaal. (Tijdens een meeting met alleen de nursery school zeg ik er wel wat van, vraag ik of ze erg moe zijn of zo) Een vergadering samen met de primary school gaat als volgt:

De agenda staat op het bord en is altijd ongeveer hetzelfde. De teacher zitten in de schoolbanken. De hoofdmeester verteld vanalles en de secretaresse (een van de teachers) leest de notulen van de vorige vergadering voor. Daarna mag er gereageerd worden. Dit doen ze met veel woorden, ze bedanken de hoofdmeester als ze een beurt krijgen, aan het eind worden ze meestal lacherig. Elke vergadering wordt begonnen en geeindigd met gebed. De vorige vergadering lag een van de teacher veel met het hoofd op tafel. Aan het eind van de vergadering zei de hoofdmeester: ‘omdat we teacher Linda niet gehoord hebben, mag zij eindigen met gebed.' Hij is best serieus, maar heeft ook humor.

Tja, je vraagt je af: hoe houden ze het hoofd erbij als die op tafel ligt?

Het verlengen van mijn visum is geen kopzorg meer. Binnen 2 dagen was het rond. Je blijft je verbazen: de ene keer moeten ze het hoofd vele malen over iets buigen een andere keer is het in een ogenblik rond.

Mijn hoofddoel is mijn hoofd erbij houden, de hoofdzaken afronden, het hoofd koel te houden, en hoofdzakelijk te genieten van alles wat ik zie en doe.

Zo kom ik aan het einde van dit hoofdstuk,

Groeten van Ineke

Family matters

Family matters

Huisbezoek

Vorige week ben ik met een teacher van de primary school op huisbezoek geweest bij 4 kinderen. Met elk groepje gingen 1 of meer teachers mee. Bij elk kind thuis werd een praatje gemaakt met de moeder of de verzorgster. Het gesprek werd gevoerd in het Luganda, maar de teacher vertelde mij waar ze over spraken. Hij vroeg de mensen tegen welke problemen ze aanlopen. Een veel voorkomend probleem is het licht. Meestal is er geen geld voor parafine voor licht, zodat de kinderen 's avonds niet kunnen leren en/of lezen. Bij het eerste meisje was de moeder niet thuis. Ze vertelde dat haar moeder de tweede man heeft. Bij de eerste man had ze 2 kinderen, het meisje en een broer van 17. Hij was al uit huis, getrouwd en woonde ergens anders. Bij de tweede man heeft ze 4 kinderen en die wonen nog thuis. De vader probeert ergens anders geld te verdienen en komt af en toe thuis. Ze liet het huis zien en vertelde wat er in de tuin groeide. Het huisje is klein, donker en rommelig. Op de vraag tegen welke problemen ze aanloopt geeft ze aan dat het ‘enige' probleem ervaart als moeder ziek is en niets kan verdienen. Zelf wil ze graag doorleren en het liefst voor dokter.

Het tweede meisje heeft geen moeder meer en woont bij haar oma. Er wonen nog meer vrouwen en kinderen. Of dat allemaal familie is, is niet helemaal duidelijk. Bij het derde gezin spreken we de moeder. Even verderop zit een oudere man, opa?, die ook wel op de foto wil. Zo te merken heeft hij teveel gedronken. Een veel voorkomend probleem.

Het laatste kind woont bij iemand die voor 7 wezen zorgt. Ze geeft aan dat het lastig is om voor de kinderen voor slaapplaatsen en beddengoed te zorgen. Het meisje laat een bed zien waar ze zou slapen, maar waarschijnlijk is dat het bed van een ander en heeft ze geen eigen bed.

Onvoorstelbaar hoe deze mensen leven!

De huisbezoeken worden afgelegd om een beeld te krijgen van de thuissituatie van de kinderen in de dorpen.

Bruiloft

Een hele andere belevenis. Afgelopen zondag trouwden Biira en Latitia op het terrein van Noah's Ark. Beiden werken hier. Een paar weken geleden was de introductie in het dorp waar Latitia vandaan komt. Biira heeft geen ouders meer. Bij de introductie vraagt de bruidegom de vader van de bruid toestemming gevraagd om met de bruid te trouwen. Er moet dan wel een bruidschat overhandigd worden. Omdat het voor Biira's familie niet mogelijk is om hier voor te zorgen hebben de mensen die bij Noah's Ark werken hier voor gezorgd. Er wordt een heel ‘toneelspel' opgevoerd, waarbij de bruid en bruidegom tussen de mensen worden ‘gezocht' en waar onderhandeld wordt over de bruidschat. Van dit feest heb ik alleen foto's en videobeelden gezien, maar bij dit feest, het Christelijke huwelijk, was iedereeen van Noah's Ark welkom. 's Morgens hebben we de ruimte versiert. Deze ruimte is een groot stenen gebouw tussen 2 containers. Het is de bedoeling dat dit ooit als kerk gebruikt gaat worden, maar nu wordt het gebruikt voor de zondagschool en vakantieactiviteiten. Niet echt een makkelijke ruimte om te versieren, maar met veel hartjes, ballonnen en oude muskietennetten zag het er best leuk uit.

Een mooie gelegenheid voor Reny, Claudia en mij om ons Afrikaanse pakje aan te trekken, gemaakt door de tante van teacher Winnie. Volgens zeggen zagen we er ‘smart' uit.

De dienst zou om 2 uur beginnen. Afrikaanse tijd.... dus wij kwamen een half uurtje te laat. Tenminste dat zouden wij te laat vinden, maar de Ugandezen kwamen minstens een uur te laat. De pastor was er wel op tijd, maar toen hij door had dat er echt niet om 2 uur begonnen zou worden ging hij eerst nog maar even naar een andere afspraak. Uiteindelijk begon de dienst tegen half 4! De vader van de bruid was nog wat later, namelijk om half 6! Zijn dochter was toen inmiddels al getrouwd. Iemand bedankte hem dat hij had geprobeerd om op tijd te komen. Het valt waarschijnlijk ook niet mee als je meer dan 20 kinderen bij verschillenden vrouwen hebt.

Na de dienst en nog een keer een tijd wachten volgden voorstellingen van kinderen en toespraken. De bruid en bruidegom werden elke keer als ze weer opkwamen vergezeld door bruidsmeisjes en bruidsjonkers. En gillende vrouwen! Aan het eind van het feest, om ongeveer 19.00 uur, kon iedereen het bruidspaar feliciteren en cadeautjes geven. Je loopt niet zomaar naar ze toe maar doet al swingend, langs wederom ‘gillende' vrouwen!

Noah's Ark family

Dat is een grote familie! Als er een nieuwe bezoeker of vaste bewoner komt wordt die tijdens de kerkdienst toegezongen: We welkom you in Noah's Ark family.

Veel vrijwilligers komen voor drie maanden en deze week vertrekken er aantal die gelijk met mij gekomen zijn. Ik mag nog een maand blijven en dat doe ik graag. Mijn visum is echter maar voor drie maanden geldig en ik zou eigenlijk dit weekend naar Kenia moeten om daarna Uganda weer in te gaan met een nieuw visum. Er wordt echter geprobeerd of het op een andere manier te regelen is, dus ik wacht het nog even af.

Zo gaandeweg leer ik de mensen binnen deze grote familie beter kennen, al ken nog niet alle namen van de baby's, omdat ik hier minder mee te maken heb. Het is erg leuk om af en toe te helpen bij de baby's, maar na een dag op school en het eten met de kinderen heb ik meestal wel genoeg familieleden gezien en gesproken.

Als ik langs het kinderhuis naar school loop wordt ik meestal wel gespot door een of meer kinderen en hoor ik al gauw: aunti Ineke, aunti Ineke!

Als je maar even het terrein af bent geweest (of soms alleen maar naar school) begroeten mensen je met ‘welkom back'.

Met Reny, vaste medewerker voor de special need kids, en Claudia, de RTer voor 7 maanden, heb ik veel en leuk contact. Over het onderwijs, maar het is ook heel gezellig om met ze op stap te gaan.

Tot slot familie, vrienden, kennissen, enz. in Nederland:

De groeten van Ineke

PS. Gisteravond werkte internet niet en lukte het niet om dit verhaal op mijn weblog te zetten. Ik schreef over mijn visum... Vanmorgen kwam Piet langs om te vertellen dat er gebeld was en dat ik binnen 24 uur het land moet verlaten. Ik schrok me rot, maar......... het is vandaag 1 april! Gelukkig .... ik mag blijven!

De mzungu Jinja

De mzungu in Jinja.

Toen ik bezig was de foto's bij het vorige verhaal te plaatsen was de batterij van mijn laptop leeg en er was geen stroom. Ik stond op het punt om te vertrekken voor een weekendje Jinja. Even lekker alleen op stap. Dus ik besloot de rest van de foto's, waaronder die van hoe mijn haar nu zit, de volgende keer te plaatsen en te vertrekken naar Jinja. Ik ben inmiddels weer terug en heb genoten van het weekend.

Pita had geprobeerd om de overnachtingen bij King Fisher voor me te regelen, maar daar was het vol. Reny wist nog een ander adresje dicht bij de Bujagalli falls, Ik wilde reserveren, maar ik kreeg ze niet te pakken, dus besloot ik maar op goed geluk te gaan. Om een uur of 4 ben ik met de boda naar Mukono gegaan, vandaar met de Matatu naar Djinja en het laatste stukje weer met de boda. Helaas ze hadden geen plek meer. Bij de volgende ook niet, maar bij de derde kon ik een familiehuis krijgen voor de prijs van 1 persoon. Wel veel duurder dan waar ik heen wilde, maar een mooi plekje. Helaas maar voor 1 nacht beschikbaar.

De volgende dag regende het, jammer geen weer voor het zwembad. Ik besloot om de falls toch maar te gaan bekijken en toen ik er aankwam was het gelukkig droog. Een man sprak me aan, hij wilde me met zijn bootje meenemen naar de mooiste plekjes. Ik weet het: ‘ga nooit met vreemde mannen mee', maar ik heb het gedaan en het was de moeite waard. Het zijn geen grote watervallen, maar het is een mooi gebied. Het was overal wel erg slippery en modderig en een aantal keren moest mijn gids me omhoog trekken om te voorkomen dat ik uitgleed. Toen ik toch uitgleed en mijn handen onder de modder zaten, liep hij terug naar zijn bootje om water te halen, zodat ik mijn handen kon wassen. Onder mijn sandalen zat een dikke laag modder en dat glijdt lekker. Tja, mijn bergschoenen hebben het eind van de safari niet gehaald. Aan het eind van de tocht waste de gids mijn sandalen voor me! Wat een service.

Bij de lodge terug adviseerden ze me om een gewone taxi, ipv een boda, te nemen omdat de weg door de regen erg slecht was. Ze hadden me geholpen aan een adres dicht bij de bron van de Nijl. De taxi chauffeur vroeg van alles. ‘Ben je getrouwd, heb je kinderen?' Niet getrouwd zijn vinden ze hier toch wel erg vreemd. Hij wilde ook weten hoe oud ik ben. Hij dacht 45. Misschien wilde hij gewoon aardig zijn, maar toch leuk om te horen.

Bij Gately on the Nile kon ik kiezen uit een banda, een huisje, of een kamer. Het huisje vond ik toch wel erg duur, dus het werd de kamer. Om de verschillende gebouwen is een prachtige tuin aangelegd, met verschillende plekjes waar je heerlijk kunt zitten.

Daarna ben ik Jinja ingegaan. Heel veel winkeltjes, met heel veel leuke dingen!

Om een uur of 5 was ik terug bij Gately en besloot ik de omgeving te verkennen. In de straat zelf staan mooie huizen, maar als je even verder loopt kom je in de sloppenwijken. Je blijft je verbazen over het verschil. Ook hier werd ik, soms al van ver, toeroepen: ‘he, mzungu!'

Zondag ben ik eerst op zoek gegaan naar een pinautomaat, want het pinnen wilde zaterdag niet lukken. Daarna naar de source of the Nijl. Al gauw kwam er weer iemand vragen of hij me met zijn bootje naar de echte oorsprong kon brengen. En weer had ik een boot, met deze keer een gids en iemand achter het roer, voor mezelf. Op een bepaalde plek, zie je aan het water waar het water uit de grond omhoog komt. Dit zorgt voor ongeveer 1/3 van het water van de Nijl, de rest komt uit het Victoriameer. In de Nijl is een dam gebouwd. Hier wordt stroom opgewekt. Het meeste wordt echter getransporteerd naar Kenia en de meeste Ugandezen zijn er niet echt blij mee.

De gidsen noemde me, net als de chauffeur gisteren, mama. En dat is toch altijd beter dan jaja, want dat betekent oma!

Om twee uur was ik weer terug bij de Gately en ben ik begonnen aan de terugreis. Dat ging snel en tegen vieren was ik weer terug bij Noah's Ark. Een hele ervaring (en leuke souveniers) rijker, veel gezien en dat in mijn uppie! Lekker gegeten, wijntje erbij en veel gelezen.

Vanavond met de kinderen gegeten en die hadden al ontdekt dat ik weg was geweest. Als je maar even weg bent geweest groeten ze je met ‘welkom back'!

Ik kan er weer tegen aan in de nieuwe werkweek.

Groeten van Ineke

Fun

Fun

Deze keer wat vrolijker, leuke verhalen. Om te beginnen: Kampala.

Zoals ik al eerder schreef ben ik met Claudia een dagje naar Kampala geweest. We hebben lekker geshopt en gegeten. Als een toerist, maar toch voelt het anders. 's Middags zijn we naar de Watoto kerk geweest. Een grote kerk met een swingend koor en veel swingende mensen en een groot beeldscherm. Elke zaterdag is er 1 dienst en zondags 4. Leuk om een keer mee te maken.

Als je in de stad van het ene naar het andere punt wil, neem je gewoon een boda boda (brommer-taxi). Erg handig voor iemand die, zoals ik, nogal gauw de weg kwijt is. Je hoeft niet te zoeken naar een boda, ze staan overal. Van Noah's Ark naar Mukono gaan we ook met de boda en dan van Mukono naar Kampala met een taxibusje, een Matatu. Ook hier rijden er heel veel van rond. Voor 50 cent ga je van Mukono naar Kampala! Een boda is iets duurder, maar die brengt je ‘overal'.

Op de craft markt hebben we allebei o.a. een lap stof gekocht. De tante van teacher Winnie gaat hiervan een creatie naaien. Afgelopen maandag is ze op school langs geweest om ons op te meten. Ze zou vrijdag komen, maar dat ging niet door. Toen zou ze maandagochtend om half 8 komen maar dat werd half 11. Volgens Winnie zou ze ‘mzungu-tijd' komen. We vragen het er soms bij: kom je mzungu-tijd of Uganda-tijd. Maar ja, als ze mzungu-tijd zeggen kan het evengoed wel een uur of meer later worden. Het went.

Funny hair

Afgelopen zaterdag ben ik naar de kapper geweest. De salon zag er prima uit en de kapper heeft een cursus gevolgd om mzungu haar te knippen. Hij deed erg zijn best, lippen stijf op elkaar, met nog net niet het puntje van zijn tong naar buiten. Uitdunnen kon ik hem niet duidelijk maken, maar gelukkig heb ik een uitdunschaar mee. Ik heb het ook maar meteen laten verven, want ik mijn huisje lijkt me dat een heel geknoei. Ik heb drie keer een kleur uitgezocht. De kapper kwam telkens terug of ik toch niet een andere kleur wilde. Ik begreep dat hij die andere gewoon niet had. Het is best wel ‘rood' geworden. Toen ik terug kwam bij het kinderhuis riepen de kinderen spontaan: funny hair. En een ander zei: you look like a bear. Een andere mzungi, bij wie de kleur niet helemaal was geworden wat ze wou, vond het wel leuk dat het nu tenminste duidelijk is dat zij niet de enige is die haar haar verft. Verder ben ik naar een markt in Kampala geweest. Een markt op zijn Afrikaans waar ik als (enige) mzungi behoorlijk opviel.

Fun voor de kinderen: excursie!

We zijn met de kinderen van top- en middle class naar de village, het dorp, geweest. De kinderen van Noah's Ark waren op jacht: de poort uit! Alleen dat is al bijzonder. Eerder hadden we het terrein van Noah's Ark al verkend en dat was voor de kinderen uit de dorpen bijzonder. Ze keken hun ogen uit: wat een groot gebouw! Wat een grote keuken en enorme pannen!

In de dorpen hebben we de huisjes van een paar kinderen gezien. Een gezin van 5 personen woont in een huisje van ongeveer 2 bij 3 meter. Er staan 2 bedden, een oude fiets en wat rommel. Buiten onder een afdakje wordt gekookt. Ze hebben dieren: een koe, een varken, een schaap, 2 geiten en kippen. Allemaal erg mager. Een ander kind liet haar slaapplaats zien: een stuk schuimrubber in een hoek. En dan vind ik dat ik in Nederland nodig mijn schuur moet verbouwen. Menig Ugandees zou blij zijn als ze er in konden wonen!

Ik heb ook weer wat bijgeleerd over koffieplanten, cassava, sweet patotoes en jakfruit.

Leuk: de office!

De office, of kamertje, of voorraad, of hoe je het ook wil noemen begint wat te worden. Er is water, er zijn kasten gemaakt, er staat een tafel met stoelen en 2 bureautjes. Een lekkere plek om te werken. Nu nog een computer!

De kasten zijn ingericht en dan besef je dat er hier voor Ugandese begrippen best veel is.

Fun voor de boeren: regen!

Het regenseizoen is (eindelijk) begonnen. Meestal regent het dan elke dag, soms voor langere tijd, soms een bui. Het is de laatste dagen nogal bewolkt en duidelijk frisser. Het regent af en toe echt hard en het water stroomt door de afvoergoten.

Funny ants?

Vanmorgen zag ik, toen ik naar beneden naar de school, liep, allemaal witte blaadjes op het pad. Tenminste ik dacht dat het blaadjes waren, maar het waren de vleugels van de white ants, de witte mieren. Een kind legde me uit dat je de vleugels, als ze nog niet uitgevallen zijn, makkelijk kunt verwijderen. Daarna gooi je ze in een pan, frituurt ze en ...eet smakelijk. Deze mieren worden ook wel, met behulp van licht en een doek, uit de grote mierenhopen gelokt, gevangen en klaargemaakt. Kennelijk is het nu witte mieren tijd. Sommige kinderen waren al druk bezig met het verzamelen van de mieren. Een van de teachers vertelde dat er mensen zijn die 's nachts uit bed zijn gaan om mieren te verzamelen. Ze zei zelf liever sprinkhanen te eten.

Weekend!

Dit weekend wil ik naar Jinja. Met de boda, matatu, boda ongeveer een a anderhalf uur reizen. Jinja ligt vlak bij de oorsprong van de Nijl. De plaats waar ik zou overnachten is helaas volgeboekt, maar ik probeer nog wat anders te vinden.

Of het lukt lees je de volgende keer.

Groeten van Ineke.