inekeinuganda.reismee.nl

Creatief met lokale materialen

Zie https://learningforallafrica.org

Je kijkt je ogen uit!

Zie https://learningforallafrica.org

Inspectie

Ik heb heel wat inspecteurs gezien deze week! Dinsdag was ik in Mukono bij inspecteur Namuli Mary. In Nakifuma, een deel van Mokuno district, ben ik nog niet eerder geweest voor een workshop. Ze voeg of daar dit jaar heen wil. Prima. Die afspraak moest ik maken met een andere inspecteur. Ik zat op deze man te wachten en om wakker te blijven stelde Mary voor om coconut te doen: het woord coconut, letter voor letter uitbeelden met je lichaam. We stonden dit samen gezellig te doen en dat werkte aanstekelijk want de mannen die er zaten gingen ook gezellig meedoen. Na dit bezoek was ik bij de timmerman om stukken triplex te kopen voor het maken van schoolbordjes. De mannen gingen zagen en ik zat gezellig met een vrouw die kwam buurten te praten. Ondertussen probeerden de mannen me ook nog wat Luganda te leren. Wederom heel gezellig. Onderweg wilde ik nog ergens schoolbordverf halen. De boda driver wist wel waar ik dat kon krijgen. Jammer genoeg was het overal uitverkocht. Hij wilde zelf wel schoolbord verf voor me maken. Als ik een paar batterijen voor hem had zou dat wel lukken??? Omdat je maar nooit weet of dat echt wat wordt besloot ik dat ik toch liever even wilde wachten tot de verf weer te koop was. Ik vertelde dit aan de teachers en een van hen zei: ‘dat klopt, dat doen ze in de village ook.’ Weer wat geleerd!

Mary stelde voor om ook een afspraak te maken met de inspecteurs in de districten die grenzen aan Mukono: Buikwe en Lugazi. Ik heb ze deze week allemaal gesproken, afspraken gemaakt en een woordje gedaan bij de start bijeenkomst van directeuren, cct’s, inspecteurs en deo in Buikwe district.  Een prachtige omgeving, maar Buikwe uitspreken op zijn Ugandees is best moeilijk. Maar dan valt er wel weer wat te lachen.  De routebeschrijving naar Buikwe is ook bijzonder: In Lugazi neem je een taxi naar Buikwe, 2000 shilling (50 eurocent), en neem iets mee om je hoofd mee te bedekken, want het is een erge stoffige weg.’ Op zich wel prettig, want dan weet je wat je moet betalen en kunnen ze niet teveel vragen.

Nu staat de afspraak met inspecteur Edward, een ouwe bekende, nog op mijn lijstje.

Onderweg heb ik nog even een school, waar ik vorig jaar ben geweest, ‘geïnspecteerd’ en het stukje van Harriet.


Zaterdag zat ik weer in een taxi busje op weg naar Kawempe voor een workshop. Deze busjes worden kennelijk nooit geïnspecteerd. Gewoon maar hopen dat de stoel een beetje lekker zit, dat er niet teveel mensen ingepropt worden en dat je geen gat in je broek oploopt. Dat gebeurde deze week namelijk wel. Gewoon zelf de boel goed inspecteren.  Woensdag ga ik nog een keer terug naar de school in Kawempe voor een vervolg workshop, namelijk ‘lesmateriaal maken met lokale middelen’. Dit doe ik samen met Rixt.


Groeten uit Uganda,

Ineke

KIJK VOOR VERDERE VERHALEN OP HTTP://LEARNINGFORALL.ORG

Inspiratie

Deze week is het nieuwe schooljaar in Uganda begonnen. Op de meeste scholen zijn de eerste week nog lang niet alle kinderen aanwezig, maar ja, zo gaat dat hier. Kennelijk is 9 a 10 weken vakantie nog niet lang genoeg.

De komende tijd wil ik de leerkrachten uiteraard weer inspireren om meer interactief onderwijs te geven en het leren lezen aan te bieden met Jolly Phonics, maar ook om meer gebruik te maken van de lokale middelen. Een kopieer- en een lamineerapparaat op een school is een uitzondering. Om zelf geïnspireerd te raken ben ik deze week met Rixt (Nederlandse vrijwilligster bij een andere school) naar de organisatie Red Earth in Masindi geweest. Deze organisatie is opgezet door een Engels echtpaar en is vooral gericht op de Nursery (kleuter) school. Omdat Masindi een eind rijden is zijn we er al een dag van te voren naar toe gegaan. Het was zeer de moeite waard en zeker inspirerend. En ook nog eens heel gezellig om dit samen te doen. Ik ben nog een paar nachten bij Rixt gebleven om na te praten en plannen te maken. Zaterdag hebben we in Kampala Moses gesproken. Hij heeft een school en contact met verschillende andere scholen in de omgeving. Hij had mij al gevraagd voor een workshop Jolly Phonics en we hebben besloten om er de week daarna een workshop ‘materiaal maken’ aan vast te knopen. We hebben er zin in!

Na het serieuze werk hadden we nog tijd voor een manicure en pedicure behandeling, compleet met handen en voeten massage, zittend in een massagestoel. En dat alles voor een heel zacht prijsje. Het geeft wel een ‘rijke blanke’ gevoel, maar het is erg prettig. Na lekker te hebben gegeten gingen we om 8 uur richting old taxipark. Het was niet eenvoudig om de juiste taxi te vinden. De taxi die wij moesten hebben vertrok van een andere plek dan voorheen. Gelukkig hoorde een vrouw ons de weg vragen en zij nam ons op sleeptouw, kris kras door straten, old taxi park en winkels. De rit in het taxibusje blijft interessant. De enige manier om vooruit te komen is proberen je busje ergens tussen te prakken en af en toe even lekker toeteren. Boda’s crossen overal om en door heen, langs de kant van de weg wordt van alles verkocht en overal lopen mensen. In het busje staat de radio knetterhard aan en verteld iemand iets wat voor ons niet te volgen is. Maar uiteindelijk kom je dan toch op de plaats van bestemming aan.

Vandaag ben ik teruggegaan naar Noah’s Ark. Voordeel van op zondag reizen is dat het dan niet zo heel erg, akelig, vervelend, frustrerend druk op de weg is.

Allemaal een inspirerende week toegewenst vanuit Uganda.

Ineke.

PS Lees voortaan mijn verhalen op http://learningforallafrica.org

Anders is (soms) leuk

Zondag schreef ik: Daar heb ik over geschreven. Soms zou het inderdaad erg leuk zijn als dingen anders gingen. Maar helaas gebeuren sommige dingen te vaak en is het niet leuk meer. Bijvoorbeeld een laptop die het niet meer doet. Gebeurt bij mij een beetje te vaak (paar keer per jaar) en nu dus ook. Een laptop die het gewoon een paar jaar doet zou voor mij dus anders zijn en best leuk. De rest van ‘anders is (soms) best leuk houden jullie dus te goed.

Gelukkig: het ging toch een beetje anders en hij doet het weer. Gister om een uur of 1 was de laptop helemaal vastgelopen, geen enkele reactie. Esc? Geen effect. Ctrl – Alt – Delete? Geen effect. De uit knop? Geen effect. Heel lang ingedrukt houden? Geen effect. Opnieuw opstarten wil wel eens helpen, maar dan moet hij wel uit kunnen! De batterij was vol, maar laat op de avond was hij eindelijk leeg en kon ik de laptop opnieuw opstarten en ……. hij doet het. En nu maar hopen dat hij het blijft doen.

Hier het beloofde verhaal:

Afgelopen dinsdag kwam ik weer aan in Uganda en ik zal hier weer 3 maanden blijven. Niets veranderd dus. Uganda, een heel andere wereld dan Nederland, maar voor mij heel bekend. En toch zijn er altijd weer dingen anders en nieuw. Ik landde om 10 uur in Entebbe. Dat zorgde voor vragen op Noah’s Ark: klopt de tijd wel, ze komt anders toch altijd midden in de nacht aan. Ja, maar soms doe ik het anders. Een groot deel van de nieuwe weg van Entebbe naar Kampala is klaar en was het niet zo druk. We waren binnen 2 uur bij Noah’s Ark. Dat redden we anders niet!

Ik zit deze keer weer in een ander, leuk, huisje. Inmiddels heb ik op het terrein op heel wat verschillende plekken gewoond! Er werd tegen me gezegd dat ik het huisje wel moest delen. Dat is  anders, is dat leuk? Gelukkig moet is het huis alleen maar delen met flesjes water, biscuitjes, e.d. Er zijn 2 slaapkamers en 1 ervan wordt gebruikt als opslag, dus dat viel mee. Wat ik niet wist dat ik de eerste nacht mijn bed deelde met een kakkerlak. Ik werd wakker van gekriebel ik mijn nek. Ook anders, maar niet leuk!

Aan het warme welkom en de vele ‘hugs’ is niets veranderd. Dat is leuk.

Vrijdag had ik de eerste workshop op een school waar ik al vaker geweest ben. Een Nederlandse, die ik al eerder heb ontmoet, is bij deze school betrokken. Ik ben er donderdag alvast naar toe gegaan, zodat we onze gezamenlijke plannen voor de komende maand konden bespreken. Jammer genoeg was op de terugweg het verkeer weer als vanouds: o, o, o, what a traffic jam….

Woensdag mochten de kinderen een ritje op een kameel maken! Een kameel in Uganda, dat is weer eens heel iets anders. Leuk.

Jammer genoeg is het weer ook een beetje anders, het regent regelmatig en het is af en toe best fris! Normaal is januari juist erg heet en droog. Zaterdagmiddag had ik met Tamar afgesproken om bij te praten bij het zwembad. Het weer zag er ’s morgens niet zo best uit, maar we besloten toch te gaan. Gelukkig veranderde het en ging de zon schijnen. Dat was leuk!

Nu staat alleen mijn horloge stil. Ach, hij heeft het toch 8 maanden gedaan...…. Maar goed, Afrikanen hebben de tijd. Anders was het vervelend.

Ik zet voortaan de verhalen op de site van Learning for all: http://learningforall.africa.org.  Om te wennen, zal ik het de eerste paar keer ook nog op reismee zetten, maar zonder foto’s.

Ik heb me voorgenomen om regelmatig een foto op instagram te plaatsen.

Groeten uit Uganda van Ineke


Anders is (soms) leuk....

Daar heb ik over geschreven. Soms zou het inderdaad erg leuk zijn als dingen anders gingen. Maar helaas gebeuren sommige dingen te vaak en is het niet leuk meer. Bijvoorbeeld een laptop die het niet meer doet. Gebeurt bij mij een beetje te vaak (paar keer per jaar) en nu dus ook. Een laptop die het gewoon een paar jaar doet zou voor mij dus anders zijn en best leuk. De rest van 'anders id (soms) leuk houden jullie dus te goed.

Verder is alles gelukkig prima.

Groeten uit Uganda van Ineke

10

Nog een week en de 10e keer in Uganda zit er alweer op. De kortste periode was 2 en een halve week de langste een half jaar en gemiddeld was het 3 maanden. De 10e keer, daarom deze keer een weblog in 10 punten, 10 punten die vertellen over het leven hier. Nu kan ik het hebben over de tijd (hier hebben ze de tijd, wij hebben de klok) of over het wachten (op van alles) of over het verkeer (o, o, o, what a traffic jam) of over het onderwijs, de overheid of het mooie weer. Allemaal dingen die al vaker aan bod zijn gekomen. Laat ik proberen 10 andere dingen te noemen.

  • Klappen. De gemiddelde Ugandees klapt wat af in zijn of haar lezen. Doet iemand iets goed? Daar klap je voor. Ook voor God wordt regelmatig geklapt.
  • Auto wassen. ‘Ik moest de auto nog wassen’, kan een excuus zijn om te laat te komen. Overal zie je plekken waar auto’s gewassen kunnen worden. Als je auto te vies is kun je namelijk een boete krijgen.
  • Afval. Waren ze maar zo netjes wat afval betreft. Afval vind je overal langs de kant van de weg. Lege plastic flesjes worden gewoon uit de auto gegooi
  • Business. De droom van veel Ugandezen: een eigen business beginnen.
  • Geluid. Muziek laat je het liefst zo hard mogelijk horen. Ook microfoons gaan op standje ‘erg hard’. Zo kan het volgende dorp ook mee genieten. Ook de dieren laten van zich horen. Stil is het nooit.
  • Luchtjes. De typische Afrikaanse luchtjes van eten. Maar ook als je in een taxibusje (of waar dan ook zit) ruik je van alles. Vooral als er 20 of meer mensen in een busje gaan is de lucht niet echt fris te noemen.
  • Slapen. De gemiddelde Ugandees slaapt overal en op elk moment. Nou moet ik eerlijk zeggen dat de warmte af en toe best slaapverwekkend is.
  • Langdradig. Voor preken, bedankjes, aankondigingen e.d. wordt uitgebreid de tijd genomen.
  • Lopen. Als het even kan ga je niet lopen, maar neem je een taxi of boda. Zo laat je zien dat je dat kunt betalen. En als je loopt, loop je langzaam.
  • Luganda. De meest gesproken locale taal en met name in het gebied waar ik woon. Elk jaar denk ik ‘ik ga het leren’, maar verder dan een paar woorden ben ik nog niet.

Moet ik volgend jaar toch maar weer terug. Kan ik ook gewoon weer verder gaan met mijn werk en de mensen hier.

Groeten van Ineke

De humor ligt op straat

Een dag Kampala met Tamar = weer genoeg stof voor een blog. Tamar moest voor haar werk in het ziekenhuis zijn, ik moest het een en ander in de stad en ’s middags zouden we iemand ontmoeten. Vanaf het ziekenhuis nam ik een boda naar oud Kampala. Dat moest lukken voor 3 a 4 duizend shilling. De bodaman zei 7.000, waarop ik spontaan begon te lachen, met gevolg dat de man en zijn collega’s ook moesten lachen.  ‘5000’. ‘3.000’. Oké, 4000.

Na een gezellige dag reden we terug. Het was filetijd en verschillende mensen probeerden hun handelswaar te verkopen aan de mensen in de stilstaande auto’s: ruitenwissers, de rubiks kubus, eten, drinken, en hondenriemen! De man met hondenriemen laat Tamar zijn handelswaar zien. Ze kijkt naar mij en zegt tegen de man: ‘Nee, dank je, zij mag los lopen.’ De man kijkt met een blik van: ‘Moet ik haar nu uitleggen, wat dit is?’ Hij loopt maar door en wij lachten ons slap.

We stoppen nog even bij een winkelcentrum om boodschappen te doen. Terug bij de auto steekt Tamar de sleutel in de deur en …. hij breekt in tweeën. Nadat we uitgelachen zijn gaan we bedenken wat de doen. Het blijkt dat de achterklep gelukkig niet op slot is en ik kruip naar voren om de deuren te openen. Eerste fase is geslaagd, maar hoe start je een auto met een halve sleutel. Tamar belt Daniel of er ook een reservesleutel is. Ondertussen ga ik op zoek naar een redder in de  buurt. Eerst maar eens proberen bij de boda chauffeurs: ‘Rare vraag, maar weten jullie hoe je een auto kunt starten zonder sleutel?’  Verbaasde blikken ‘Huh?. Ik vertel er toch maar even bij dat de sleutel is gebroken. Maar nee, ze kunnen niet helpen. Dan maar vragen aan de bewaking die rond loopt. Ook die weten het niet, maar ze weten wel iemand die kan helpen. Er komt een man aan met een accu. Tja, de auto start niet, maar het ligt niet aan de accu. Hij wil wel proberen de sleutel te lassen of te lijmen. Als hij terug komt zitten de twee helften in elkaar, maar al gauw breekt hij in drieën! Dat schiet niet echt op. Hij probeert mensen te bellen, maar of ze zijn er niet of ze staan ergens in de file. Ondertussen appen Tamar en ik met familie en vrienden in Nederland. Wie heeft criminele vaardigheden en weet hoe je een auto zonder sleutel kunt starten? Helaas (of gelukkig) zijn het allemaal brave burgers. In een film lijkt het zo eenvoudig. Op internet zijn er wel tips te vinden maar omdat we de auto liever niet opblazen of het contactslot helemaal vernielen zien we daar toch maar van af. Gelukkig komt er goed nieuws uit Mukono: de reservesleutel is gevonden en er is een boda naar ons onderweg. Wij vermaken ons ondertussen met een colaatje en met flauwe moppen. Eerlijk gezegd vinden we het wel fijn dat we met z’n tweeën zijn. Alleen op een parkeerplaats met een auto die niet te starten is, terwijl het donker wordt, is toch minder grappig. En gelukkig kunnen we er allebei om lachen.

Ook leuk:

Zaterdag was ik met Harriet op een school voor een workshop. Naast het meer technische verhaal van het leren lezen besteden we ook veel aandacht aan de manier van les geven: actief, creatief, met spel en met fun. De theorie wordt afgewisseld met speelse activiteiten: woorden maken met letterkaarten, ren naar de juiste klank, spel met een bal, enz. Altijd leuk is klank n. Het verhaal, het gebaar en liedje gaan over een vliegtuig dat veel noise (geluid) maakt. Ik vraag de leerkrachten of ze mee willen in mijn vliegtuig en dat willen ze altijd wel. In een rij, armen als vleugels, gaan we zingend een rondje over het speelterrein. De kinderen, die intern op de school zijn, zagen de humor er ook van in en hun belangstelling was gewekt. Eerst verzamelde een groepje kinderen zich voor een gat in de wand, maar algauw kwamen ze binnen. Ze namen ook banken mee en al gauw zat er, naast de leerkrachten, een hele groep kinderen. Leuk toch?


Groeten uit Uganda van Ineke