Special kids

Special kids

Deze keer wil ik iets vertellen over een aantal van al die special kids hier in Noah's Ark. Stuk voor stuk kinderen met een bijzonder levensverhaal, waarvan sommige wel heel speciaal. Om te beginnen Jehtro. Hij kwam hier in februari. Een bizar verhaal. Er kwam een telefoontje binnen van het politiebureau dat er een pasgeboren baby was gevonden in een pitlatrine (open afvoer toilet). Met gevaar voor eigen leven waren twee jonge mannen een stukje de pit ingegaan en hadden met behulp van een touw om zijn armpje de baby uit de pit weten te halen. Hij heeft daar 3 uur gelegen! Hij stonk ongelooflijk en de maden zaten overal. Het eerste waswater wemelde binnen de korste keren van de maden. Een uur later liepen de maden nog steeds uit zijn oortjes. Hij werd meteen aan de antibiotica gelegd omdat hij zoveel vuil binnen had gekregen. Zijn moeder was inmiddels gearresteerd en naar het ziekenhuis gebracht omdat ze gehecht moest worden. Omdat er niemand was die haar kon helpen hebben ze ook haar meegenomen naar de kliniek van Noah's Ark. Haar verhaal is schokkend. Ze is 14 jaar en verkracht en bedreigd met een mes, dat als ze iemand iets zou vertellen hij haar zou vermoorden. Haar vader is overleden en haar moeder heeft haar uit huis gezet. Vlak voor de bevalling is ze door een ver familielid in Mukono in huis genomen om daar te werken. Toen de bevalling begon werd haar gezegd dat ze zich niet moest aanstellen, het zou wel weer overgaan. Ook de moeder is slachtoffer en nam in haar wanhoop deze beslissing. De moeder woont nu ook hier. Ze heeft (nog) geen belangstelling voor haar baby.

Met Jethro gaat het heel goed. Hij groeit goed. Zijn Ugandese naam is Kyamagero, wat wonder betekent. En het is een wonder dat hij leeft!

Een ander verhaal is het verhaal van Ethan. Ethan kwam als baby van ongeveer 5 weken, maar zo onvoorstelbaar klein: 36 cm en slechts 1290 gram. Botten en vel. Zwaar verwaarloosd. Zijn moeder is alcohol verslaafd en werkt als prostituee. Of de dronken man die gearresteerd werd, als zijnde de vader, ook werkelijk de vader is, is niet bekend. Ethan bleek het foetus alcohol syndroom te hebben. Met veel liefde is hij verzorgd, maar na 5 dagen is hij overleden.

Hanna is het oudste meisje van Noah's Ark. Enige tijd geleden werd er een knobbel uit haar knieholte verwijderd en dit bleek kwaadaardig te zijn. De verwachtingen zijn gelukkig positief maar ze moet wel een aantal chemobehandelingen ondergaan. Ze heeft er nu twee achter de rug en heeft gelukkig nog geen bijverschijnselen. Ze is er van overtuigd dat dat komt omdat er over de hele wereld voor haar gebeden wordt!

Afgelopen vrijdag ben ik samen met Reny (vaste medewerking uit Nederland voor de special kids) met Jefta naar de fysiotherapeut in het ziekenhuis in Kampala geweest. Jefta kwam hier als jongetje van twee en half jaar. Hij werd gevonden in een leeg huis. Hij woog iets meer dan vijf en een halve kilo, kon niet staan en lopen en had over zijn hele linkerkant grote brandwonden. Zijn handen en voeten zaten vol zandvlooien die in de huid kruipen en van binnenuit vlees wegeten. Jefta is inmiddels zeven jaar. Hij zit in top class van de Nursery school. Hij loopt achter maar ontwikkeld zich goed. Hij houdt veel van zingen en praten, ook al is hij niet altijd te verstaan. Zijn ene been is langer dan de andere en deze week heeft hij (na een half jaar wachten) zijn nieuwe, aangepaste, schoenen gekregen. Jefta vraagt veel aandacht en veel duidelijkheid, hij wil weten waar hij aan toe is. Op school ga ik proberen hem hierbij te helpen met behulp van picto's. Ik denk dat ook veel andere kinderen hier baat bij hebben.

Als je de verhalen over de kinderen leest is het een wonder dat je zoveel vrolijke gezichten ziet. Neem bijvoorbeeld Caleb. Heel vaak ziek (geweest) maar een lach van oor tot oor.

Het is fijn om te zien dat de kinderen genieten als ze spelen. Nog steeds vragen ze regelmatig ‘is it my turn, ben ik aan de beurt in de speelklas?' Ook al weten ze inmiddels best dat ze in principe elke dag aan de beurt zijn.

Ook bij de teachers zie ik dingen veranderen. Bijvoorbeeld de teacher die in het begin in een hoek van de klas haar groep toeriep en die nu regelmatig bij de kinderen langs gaat en met ze praat en speelt. Of de teacher, die het eigenlijk niet zo zag zitten in baby class, die nu enthousiast vertelt over haar groep en wat ze gedaan hebben. Of de teacher die aangeeft dat activiteiten in de kring toch wel zijn voordelen heeft. Ze zeggen dat ze het leuk vinden om met de kinderen te spelen. Ook buiten zie ik ze nu regelmatig met kinderen bijv. ballen of touwtje springen.

We zijn inmiddels overgegaan op ‘de tweede fase': de teachers moeten het nu zelf gaan doen in de speelklas. Ik heb dan meer tijd om de baby class te bezoeken en middle en top class als ze niet in de speelklas zijn. Als ik dan bedenk dat we nog maar 4 weken in de play class werken ben ik best trots op de teachers! Ook al zie ik dingen gebeuren die we in Nederland niet (meer) voor mogelijk houden. Maar veranderingen gaan geleidelijk en elke stap is er een.

Inmiddels wordt er ook nog ‘hard' gewerkt aan en om de school: er wordt nog geschilderd, het toilet gebouw is nog niet helemaal klaar en in de office worden nu kasten gemaakt. Deze zijn bestemd voor boeken en leer- en hulpmiddelen. Ik hoop dat dit voor het eind van deze schoolperiode klaar is. En dan graag met een computer zodat de teachers ook hier gebruik van kunnen maken bij het voorbereiden.

Elke dinsdagmiddag hebben we een meeting, als de kinderen slapen. Niet altijd ideaal maar het alternatief is na 5 uur of op zaterdag. Laatst zaten ze er allemaal nogal, laat ik maar zeggen duf, bij. Nou is die houding hier niet zo vreemd, maar toen ik vroeg of het te vermoeiend is om 's middags te vergaderen en of het misschien beter was om op zaterdag terug te komen, werkte dat wel als een soort ‘wake-up call. (De teachers moeten elke zaterdag van ongeveer negen tot een beschikbaar zijn.)

Aan de hand van foto' s, die ik van de spelende kinderen heb genomen, hebben we gepraat over wat kinderen al spelend allemaal leren. De teachers vinden het ook goed als ik video-opnames ga maken en die met ze nabepreek.

Andere onderwerpen die ik met ze bespreek zijn o.a. het lesplan, roosters en afspraken, leesvoorwaarden, de teacher in de speelklas.

Deze dinsdag kwamen alleen de kinderen van Noah's Ark naar school van negen tot half een. De kinderen uit de dorpen bleven thuis. Het was namelijk womensday en dat is hier een nationale feestdag. De mannen koken dan voor de vrouwen, al moeten ze wel eerst zelf voor de ingredienten zorgen. Op het terrein was 's avonds voor de aunti's een bijeenkomst georganiseerd over het leven van de vrouwen in Uganda. Ik ben hier met Reny en Claudia naar toegeweest. Leuk om eens mee te maken.

Verder ben ik gezellig met Claudia naar Kampala geweest. Geshoped, gegeten en naar de Matoto kerk geweest. Misschien schrijf ik daar een volgende keer over. Ik laat het hier nu even bij.

Tot de volgende keer, groeten van Ineke

Babylove en meer

Babylove ...............

Als je de achtergronden van de kinderen leest lijkt het soms wel of kinderen hier een ‘wegwerpartikel' zijn. Sinds ik hier ben zijn er weer 2 baby's bijgekomen. De eerste nieuwkomer die ik meemaakte is Aron. Hij werd buiten gevonden. Hij was ongeveer 4 weken oud en woog ruim 2 kilo. De eerste weken sliep hij bij Pita en Piet of bij een vrijwilligster. Inmiddels groeit hij goed en woont hij bij de andere baby's. Op de babyafdeling wonen ongeveer 15 kinderen in de leeftijd tot ongeveer anderhalf jaar. De baby's krijgen hun fles of eten op hun eigen afdeling. Aan het begin van het schooljaar zijn de kinderen vanaf ongeveer anderhalf jaar doorgeschoven en zij eten nu mee met de andere kinderen. Zij hebben bij het eten vaak nog hulp nodig, dus als je bij hun aan tafel zit eet je met je ene hand zelf en met de andere voer je 1 of meer kinderen. Bij elke tafel zitten 1 of meer verzorgers en eventueel een mzungi. De kinderen leren met een lepel eten, maar ze vinden het vaak geen enkel probleem om met de handen te eten. Ook al is het een potje babylove. Want babylove is niet alleen de liefde van en voor de baby's maar ook (bijna) dagelijkse kost. Babylove is de Duitse variant van Olvarit en op de een of ander manier is er hier een container vol van bij Noah's Ark beland. Niet alleen de baby's eten het hier, maar ook de grotere kinderen. Na het eten van het ‘hoofdgerecht' krijgen de kinderen regelmatig een fruitig potje babylove. Hiervan hoef ik (gelukkig) niet mee te eten. Ook wordt het als saus over verschillende gerechten geserveerd. Niet echt mijn favoriete eten. Geef mij maar pannenkoeken. Als een kind jarig is mag hij kiezen wat hij wil eten en ze kiezen regelmatig voor pannenkoeken. Andere gerechten die regelmatig opgediend worden zijn: posho, een maisgerecht met vrijwel geen smaak; matooke, gekookte bananen; cassava, en wortelknol; chapatti, een soort broodpannenkoek; irish patatoos; brood met ei; een gerecht met rijst en ik weet niet wat allemaal met babylove; soep met brood en jawel patat! Als groente krijg je vaak greenes, bladeren van ? planten. Over o.a. de posho en chapatti doen ze een schep bruine bonen in een sausje. Als ontbijt eet ik of thuis brood of ik haal pap in het kinderhuis. Dat eet ik dan lekker rustig buiten op, want anders hangen er meteen tig kinderen om je heen.

In de village kun je rolex eten, chapatti met gebakken ei. Dat is echt lekker. Zaterdag ging ik daar met 3 volwassenen en een kind eten. Frisje erbij, kosten ruim 3 euro voor 4 personen.

....... en meer..

Zaterdag ben ik met een andere vrijwilligster naar Mukono geweest. Het eerste stuk liepen we door het dorp. Op een doodlopend weggetje kwamen we kinderen tegen die water gingen halen, water dat er nou niet bepaald fris uitziet. Dan besef je weer wat een luxe het is om bij Noah's Ark schoon water te hebben. Wij hebben ook even geprobeerd hoe is om met een jerrycan op het hoofd te lopen. Nou, dat valt niet mee. En dan was het nog een kleintje! In Mukono hebben we geshopt, o.a. schoolspullen, van stoffer en blik tot perforator. De schoonmaakster op school vroeg waar het stoffer en blik voor was. Ze kende het niet.

Ik kan de teachers al blij met simpele dingen als een perforator en een nietmachine speciaal voor de nursery school. Anders moeten ze er voor naar de office. Je moet voor alles naar deze office met secretaresse voor primary en nursery school. Een printje of een kopietje maak je niet zo makkelijk als in Nederland. Je moet er echt even de tijd voor nemen. En dan kan het ook nog zijn dat de stroom uitvalt. Van het geld van school, familie, vrienden en kennissen koop ik wat ik nodig vind en wat er over blijft gaat in de pot voor de speeltoestellen bij de nursery school. Dat zit nog in de planning, eerst moet het gras gegroeid zijn. Vorige week heb ik een 3 karretjes (soort fietsje met een bakje erachter) voor buiten gekocht.

Vanaf deze week ga ik proberen het werken in de speelklas meer en meer aan de teachers zelf over te laten. Ik heb besloten om af en toe een middag thuis te werken. Op school zijn er toch altijd kinderen die (veel) aandacht vragen. Thuis kan ik rustig doorwerken. Ik bereid dan o.a. de meetings voor en werk aan een ideeenboek.

Zondag ben ik met andere vrijwilligers naar een zwembad bij een hotel geweest. Toch wel erg lekker om er even helemaal uit te zijn. Toen we terug gingen en de poort uitreden viel het verschil wel erg op: een mooi hotel en daarbuiten de hutjes.

De president is weer herkozen. Na de landelijke verkiezingen volgden de verkiezingen voor de burgemeesters. Dit heeft in Kampala voor onrust gezorgd. Ik had eigenlijk zaterdag naar Kampala gewild, maar dat heb ik maar even uitgesteld.

Misschien lees je dat de volgende keer.

Groeten van Ineke

The aunti and the ants

The aunti and the ants

Er was eens een aunti in Uganda, die dacht dat de mieren haar huisje voorbij gingen, maar...... ik had te vroeg gejuicht, maandagavond kwamen ze toch. De buurman rechts was al vertrokken omdat de mieren terug waren. Ik was rustig aan het werk, want ik dacht dat ik niet op hun route lag. Maar helaas... Iemand kwam vertellen dat er toch wel erg veel mieren voor mijn huis liepen en toen zag ik dat ze mijn huisje al binnentrokken. Onvoorstelbaar hoe snel ze overal zitten, zelfs op tafel en op bed. Ik ben maar bij de baby's gaan helpen om half 11 ben ik gaan kijken. Al liepen ze niet meer over de tafel en het bed, er liepen er nog heel veel over de vloer en vooral naast en achter mijn bed. Ik ben toen toch maar een nachtje gaan logeren bij een andere vrijwilligster. Er was mij verteld dat je na een paar uur niets meer terug vindt van de miereninvasie en dat ze het schoner achterlaten dan dat het was. Dat leek me wel wat. Maar toen ik 's morgens om 7 uur in mijn huis kwam waren er vrijwel geen levende mieren meer, maar wel heel veel dode. Dus heb ik 's middags zelf maar mijn huis schoongemaakt. Bleek dat er ook nog een kikker zijn intrek had genomen in een schoen. Inmiddels is het mierennest gelukkig opgespoord en vernietigd.

Vrijdag was er geen school, omdat er verkiezingen waren. Dat is een nationel vrije dag. Sommigen mensen werken ver van huis en gaan naar huis om te stemmen. Voor ons geldt een ‘uitgaansverbod'. Het is niet ongewoon dat er onrust uitbreekt tijdens de verkiezingen. Maandag wordt de uitslag bekend gemaakt en het is maar de vraag of het gewone leven dat weer op gang komt. De mensen van de school werden gevraagd om in het kinderhuis te helpen. Zo konden de aunti's die daar werken ook aan stemmen. We hebben o.a. met de kinderen tekeningen gemaakt voor hun sponsors.

De tijd vliegt. Ik zit hier nu alweer bijna 7 weken! Ik verveel me geen moment. De dagen op school zijn best lang. Om 6 uur eet ik met de kinderen in het kinderhuis en ben dan om ongeveer kwart over 7 terug bij mijn huisje. Ik klets nog even met de buren, doe nog iets voor school of lees wat en ga dan op tijd naar bed. Zaterdag is meestal wasdag. Er is genoeg te wassen, want je wordt hier gauw vies, van het stof en anders wel van de kinderen. Ook al is de douche koud, je knapt er lekker van op. Soms kook ik water en trakteer ik mezelf op een warme douche.

Zondagmiddag is er een kerkdienst op het terrein.

Op school heb ik deze week met de kinderen een vlinder versiert met zelfgeknipte stukjes papier. Veel kinderen hebben nog moeite met knippen. Bovendien zijn de meeste scharen van lawaaikwaliteit.

Ook heb ik me verdiept in het schoolplan: Het learning Framework for Early Childhood Development. Early Child Development staat voor het continue proces van ontwikkeling bij kinderen van 0 tot 8 jaar, fysiek, sociaal, emotioneel en mentaal. Het Framework richt zich op kinderen van 3 tot 6 jaar. Er staat in beschreven dat jonge kinderen moeten observeren, manipuleren en experimenteren. Ze leren door doen! In de dagelijkse praktijk is hier nog niet zoveel van terug te vinden. Een teacher vertelde dat de driejarigen eerst de cijfersymbolen van 1 t/m 5 moet leren en dan pas leert tellen. Toen ik zei dat ik het niet met haar eens was zei ze dat dat zo in hun framework staat. Ik heb het opgezocht, maar dat klopt toch echt niet. Ik denk dat het onderwijs een stuk beter wordt als ze echt gaan doen wat er in hun Framework staat! Daarin staan een heleboel activiteiten genoemd die gedaan moeten worden maar die nog niet gedaan worden. Zoals: verven, plakken, rollenspel, vertellen, enz.

Het is wel prettig om dit Framework te gebruiken, want dan zijn het niet alleen maar ideeen van de ‘mzungu', maar is het gewoon wat zij als teachers in Uganda moeten doen.

Ik doe erg mijn best om de namen van alle kinderen te leren. De kinderen uit het kinderhuis gebruiken hun ‘engelse' naam, maar als je de kinderen uit de dorpen naar hun naam vraagt noemen ze meestal de Ugandese. Bovendien praten ze dan vaak zo zacht dat ik het niet versta. Ook in het kinderhuis vergis ik me nog vaak in namen. En dan denk ik te weten hoe een kind heet, heeft het de volgende dag ineens heel ander haar! Veel van de meisjes hebben namelijk dreads in hun haar. Dus de ene dag hebben ze kort haar, de volgende dag is het lang. Of andersom. Ook de kleding is geen hulpmiddel om de namen te leren. De kinderen hebben meestal geen eigen kleren en de jongetjes dragen, vooral 's avonds nadat ze gewassen zijn, ook gezellig roze hemdjes met strikjes en kantjes

Voor de kinderen is mijn mzunguhuid kennelijk erg interessant. Elke pukkel of oneffenheid wordt gespot en bevoeld. En ook mijn haren willen ze graag even voelen.

Deze mzungu zegt nu: Tot de volgende keer!

Groeten van Ineke

Play time

Playtime!!

Maandag ben ik begonnen met de speelklas! De kinderen zijn erg enthousiast. De hele dag door vragen ze: ‘is it my turn - ben ik aan de beurt?' Ook al zeg ik dat ze elke dag aan de beurt zijn, ze blijven vragen. Natuurlijk is het best wennen voor de kinderen en de teachers. Naast het spelen in de hoeken en met het materiaal, zoals puzzels hebben de kinderen allemaal een tekening gemaakt. Volgende week wil ik iets met ze plakken. Ook dit is nieuw voor ze. Er is geen teacher die plaksel of scharen in de klas heeft. Voor en na het spelen lees ik voor en / of doe een kringspelletje. Kinderen zijn niet gewend om in de kring te zitten, laat staan kringspelletjes te doen. Ik heb er een aantal op papier gezet voor de teachers. Ik ben benieuwd of ze er wat mee gaan doen! De kinderen doen wel bewegingsspelletjes aan het begin van de dag: Physical Education. Dit doen ze met alle kinderen van de nursery samen, in de hut. De hut is de overkapping tussen de lokalen.

Top class is een moeilijke groep, veel kinderen met gedragsproblemen. De groep vraagt een strakke aanpak en ik moet hier (nog) erg streng zijn. De leerkracht voor de groep is onervaren en heeft het zwaar. Ze staat wel open voor ideeen en vindt het spelen met de kinderen leuk. Ik stelde haar voor om ook in de klas meer in de kring te werken omdat ze dan meer overzicht heeft en de kinderen beter kan zien. Een kring in de klas zag ze nog niet zo zitten maar ze wil graag devotion (godsdienst) in de kring in de speelklas doen. Prima. Middle class heeft een teacher die haar groep toespreekt als een legercommandant. De eerste keer ging deze teacher tijdens het spelen in een hoek van het lokaal zitten en schreeuwde de kinderen toe als zij dacht dat het nodig was. Ik probeer haar te stimuleren om de kinderen te helpen en met ze te praten en te spelen. De eerste keer kwam ze niet verder dan op haar platte gat in de bouwhoek te zitten, maar langzaam aan gaat ze verder en hoor ik haar minder schreeuwen.

Ik geniet er van als ik de kinderen zo zie genieten. De foto's zeggen genoeg. Ik hoop dat ook de teachers ook meer en meer gaan genieten in de speelklas en dat ze ervaren dat de kinderen tijdens het spelen veel leren.

De kinderen worden tot nu toe weinig of niet uitgedaagd om te ontdekken, logisch te denken en oplossingen te bedenken. Met als gevolg dat ze ook als ze volwassen zijn weinig initiatief tonen. Een goede basis op jonge leeftijd is belangrijk. Kinderen hebben de toekomst!

Gisteren, zaterdag, ben ik met een andere vrijwilligster lopend naar Mukona geweest. Een wandeling van ongeveer anderhalf uur door de villages, de dorpen. De moeite waard, maar ook onvoorstelbaar hoe de mensen wonen. Hier komen de kinderen op school vandaan en dan begrijp je waarom ze in de keukenhoek niet aan de tafel gaan zitten, maar op de grond. Zo zijn ze dat gewend! Over het algemeen zijn de mensen vriendelijk en veel roepen je toe ‘he, mzungu' (blanke). De meesten vinden het goed als ik vraag of ik een foto mag nemen. In Mukono hebben we na even op een terrasje gezeten te hebben boodschappen gedaan en terug de boda boda genomen. Lekker even uitwaaien achter op de brommer.

Mijn buurmannen, het zijn er inmiddels 3, zijn vannacht allemaal gevlucht. Voor mieren! Om 11 uur trok een leger safarimieren bij nummer 1 binnen. Safarimieren trekken in grote groepen, vervolgen hun route en trekken zich niets aan van wat ze onderweg tegen komen. Een muskietennet is geen probleem voor ze. Als ze die tegen komen gaan ze er dwars doorheen. En ze bijten. Niet echt prettig om tussen te slapen, dus buurman 1 vertrok naar het kinderhuis om daar op de bank te slapen. Om 12 uur werd buurman 2 wakker. Het leek of het regende, maar het waren mieren. Hij werd flink gebeten. Ook hij vertok naar een veiliger plek. En jawel, om 1 uur waren ze aangekomen bij buurman nummer 3. We hebben nog geprobeerd of ze te stoppen waren met anti-insecten-spray, maar ze leken niet echt onder de indruk en marcheerden gewoon door. Dus buurman 3 vertrok ook. Omdat mijn huisje dwars op de andere huisjes staat had ik geen last. Vanmorgen waren, op een enkeling na, alle mieren vertrokken.

Er zitten altijd wel beestjes in huis: motjes, spinnen, torren, muggen, enz. Het went, al ben ik wel blij met mijn klamboe. Van gekko's die over de muur lopen kijk ik niet meer op. Ik heb een paar keer een naaktslak op de muur zien lopen en die heeft pech die spoel ik door het toilet. Ook spinnen leven meestal niet lang meer als ik ze tegen kom. Ik weet dat ze muggen eten, maar dat mogen de gekko's doen. De kikker, die ik regelmatig in de douche vind zet ik buiten de deur. Ik heb een keer, op de weg verderop, een slang gezien. Hij was niet groot, maar wel giftig. Gelukkig wist iemand hem met een steen dood te gooien. Ik voeg een paar foto's met dieren toe. Ik zal proberen een flink aantal foto's te plaatsen. Ik heb inmiddels ruimte voor 400, dus ik kan voorlopig vooruit.

Groetjes van mzungu Ineke

De eerste schoolweek

De eerste schoolweek ...

De teachers worden om ongeveer 7 uur op school verwacht. De school begint om 8 uur, maar de eerste kinderen zijn er al om half 8. Om kwart voor 7 ben ik maandagochtend aanwezig want ik heb de sleutels. Het hele weekend is er nog gewerkt. Er is schoongemaakt, maar de toiletten zijn nog niet klaar, het schilderwerk is niet af en de office (ruimte voor de teachers en materiaal) nog lang niet. De meeste kinderen uit de dorpen komen met oudere kinderen mee. Het is half 11 als we ondekt hebben hoe alle kinderen heten en in welke klas ze horen! Sommige kinderen zeggen niets. Dan maar hopen dat ze op de een of andere manier reageren als ze een van hun namen, een Ugandese en een Engels klinkende, horen.

Voor 'susu' (plassen) moeten we naar de primary school, dus een groot deel van de dag zijn we kwijt aan het heen en weer wandelen daarheen. Er word een gleuf gegraven voor de leidingen naar de toiletten, want die waren ze ‘vergeten', terwijl ze gezegd hadden dat ze gecontroleerd hadden of alles werkte?!

Om 1 uur krijgen de kinderen eten. Ze zitten op de grond en de lepels zijn nergens te vinden. Nou vinden de kinderen het geen probleem om met de handen te eten, maar ze zijn niet bepaald schoon meer na het eten. Om 2 uur gaan ze slapen. De kinderen van baby class (3 jarigen) slapen op een matras op de grond, de kinderen van middle en top class leggen hun hoofd op tafel en vaak doet de teachers dit ook maar. Als ze wakker worden is het al ongeveer half 4 en spelen ze buiten. Om 4 uur gaat de school officieel uit, maar het is tegen vijven als de laatste kinderen opgehaald zijn! De schooldag is dus best lang!

De nacht van maandag op dinsdag regent en stormt het. Om de school is het een vieze boel, overal modder. Voordat de school begint zeggen de teachers dat het beter is dat de kinderen de schoenen uitdoen, maar een half uur later zit iedereen binnen met schoenen aan en is het een smeerboel. Afspraak maar weer herhalen en later gaat het beter. Er is een schoonmaakster, de moeder van Jonathan. Hij kan niet lopen en komt in een buggy naar school. Hij woont in een van de dorpen en omdat zijn moeder hem moet brengen is haar een baan aangeboden als schoonmaakster. Ze kan Jonathan dan ook helpen als hij bijv. naar het toilet moet. Hij kruipt gelukkig als de beste. Toen ik de namenlijst kreeg stond er gewoon ‘disabled' achter zijn naam. Dat was alles. Niks geen besprekeningen en / of onderzoeken vooraf. Hij komt gewoon! Ook van klassenboeken, registratiemappen, enz. hebben ze nog nooit gehoord. Elke teacher krijgt een namenlijst, met de naam van de moeder en de naam van het dorp waar ze vandaan komen. Verder krijgen ze de Teachers' Guidelines. Ik ben er inmiddels achter dat ze verwachten dat ik roosters e.d. maak. De hoofdmeester van vorig jaar is nu manager binnen Noah's Ark en hij begeleidt de nieuwe hoofdmeester. Hij zou mij dinsdag meer vertellen over het leerplan voor de school. Maar toen werd het woensdag, donderdag.... vrijdag om 9 uur zei hij dat hij over 30 minuten zou komen, maar ook dat ging niet door. Ze zeggen steeds dat ze blij zijn dat ik er ben om de teachers van de Nursery te trainen en de zaken daar te regelen, maar soms lijken ze er niet bij stil te staan dat ik ook niet van alles op de hoogte ben. Dus vraag ik veel. Het is ook niet goed om alles op de Nederlandse manier aan te willen pakken, want daarvoor zijn de verschillen te groot. Het is zoeken naar de gulden middenweg! Mijn plan was om dinsdag te starten in de speelklas. Dat is niet gelukt, want ook daar is het werk nog niet af. Elke dag ga ik naar de mannen die met de tafels bezig zijn (ze zijn te hoog) en vrijdag zijn er zowaar 7 van de 15 klaar. Als ik vraag of ze deze naar de school wil brengen, zeggen ze dat ze het te druk hebben. Ik moet daar om lachen en vraag waarmee, want ze zitten alle 5 te niksen. Zelf neem ik alvast een tafel mee. 5 minuten volgen de mannen, elk met een tafel!

De kinderen in de ‘baby' klassen heb ik lekker zien spelen met de blokken, poppen, enz. Af en toe wip ik even binnen en ga met de kinderen spelen. Toen ik weg ging zag ik de teacher dit overnemen. Yes! In de middle en top class gaat het er toch wel heel ‘academisch' aan toe. In de middle class (4 jarigen) zaten de kinderen een uur lang vieren te schrijven! Een kind maakte van al die vieren een vis en ik zei dat ik dat erg leuk vond, de teacher zei dat ze ook in het midden vieren moest schrijven............

Tijdens de koffie en lunch gingen de teachers lekker in hun klas zitten eten en drinken terwijl er buiten van alles gebeurde! Ik heb ze naar buiten gestuurd. In de Teachers' Guidelines staat toch echt dat de teachers altijd bij de kinderen moeten zijn! Je verantwoordelijk voelen lijkt hier niet zo vanzelfsprekend te zijn. Het gebeurd regelmatig dat er gewoon niets gebeurd. De kinderen leren in ieder geval om te wachten! De teachers hebben gezegd dat ze het goed vinden dat ik regelmatig bij ze binnenloop. Ik probeer ze dan wat praktische tips te geven en dat zijn vaak, voor ons, simpele dingen als: laat ze opruimen wat ze laten vallen, schrijf een woord bij een tekening,....

Samen met Hilda (‘mijn assistente') heb ik het materiaal verder geordend. De kinderen kregen deze week allemaal nieuwe Crocs schoenen. Er is een container vol. De dozen kunnen wij goed gebruiken.

Vrijdag, om een uur of 2, hoorde ik dat er 's middags een vergadering was met alle teachers van de nursery en primary school. Hoe laat? Als de kinderen weg zijn. Dus dat was ongeveer 5 uur en even voor 7 was hij afgelopen. Bij het punt ‘observations' geven de teachers aan wat ze de afgelopen week is opgevallen. Een ding was de teachers van de Nursery vooral opgevallen: de aunti's die kwamen om te helpen deden niets, ze zaten maar! De pot verwijt de ketel..?? Na het uitspreken van de observations kan er gereageerd worden en dat doen ze graag uitgebreid.

Kortom: ik heb deze week veel gezien en me over veel verwonderd. Je moet je vooral niet ergeren, blijven lachen! En tevreden zijn met kleine dingen, zoals spelende kinderen in de baby class.

Inmiddels is het zaterdagavond. Ik zou vandaag naar Mukono, maar de president is er en dat geeft onrust en onveilige situaties. 18 februari zijn er verkiezingen. Het is heel goed mogelijk dat er dan weer wordt geadviseerd om op het terrein van Noah's Ark te blijven.

Ik hoop dat ik maandag even naar Mukono kan, want de dongel moet opgeladen worden. Gelukkig kan ik nu even die van een ander gebruiken.

Tot slot: als mensen geprobeerd hebben mij te sms'en of te bellen is dat niet gelukt, want ik heb een ander, Ugandees, nummer: 0778277181 ( landnummer van Uganda is 0256). Als ik nu gebeld wordt kost het mij niets!

Tot de volgende keer, groeten van Ineke

safari en school

Safari

Maandag 24 januari om 06.00 vertrok ik samen met 2 andere vrijwilligers richten Murchison falls national park. Interessant om tijdend de rit van ongeveer 7 uur het leven in Uganda te zien. Veel mensen zijn met een gele plastic jerrycan op weg naar een waterpomp. Sommige mensen lopen een uur of langer. En dan nog terug met een volle jerrycan! Sommige mensen hebben een oude fiets. Ook al kun je er niet altijd meer op fietsen het maakt het water halen lichter. In de dorpen kleine huisjes en hutjesDan woon ik hier in een ‘ 5 sterren hotel'. Ik heb water in mijn huisje en je kunt dit gewoon drinken. Noah's Ark heeft namenlijk een eigen waterbron.

's Middags stapten we aan boord van een boot voor een tocht over de Nijl. We zagen o.a nijlpaarden, buffels, olifanten en krokodillen. Vlak bij de Murchinson falls ging de boot terug, maar wij zijn uitgestapt om naar boven, naar het begin van de waterval, te lopen. We werden opgewacht door een gids. Het uitzicht onderweg was prachtig. Vanaf hier is ook een tweede waterval te zien, de Freedom falls. Deze is ontstaan in hetzelfde jaar dat Uganda onafhankelijk werd.

Om 19.00 waren we bij het hotel: een receptie en eetzaal en op het terrein huisjes met een slaapkamer. Het toiletgebouw was een eindje lopen. Van 22.00 tot 5.00 uur ging de generator uit en was er geen licht. Na het eten bracht iemand ons naar de kamers, want er kunnen buffels en ander dieren op het terrein lopen. 's Nachts naar het toilet gaan was dus best spannend, maar ik kwam gelukkig alleen vleermuizen tegen.

's Morgens om 6.00 vertrokken we naar de andere kant van de Nijl waar we een tocht met de auto door het park maakten. Wij hadden de luxe dat we maar met z'n drieen in een busje zaten, zodat we alles goed konden zien door het open dak. We zagen o.a. giraffen, warhtogs (soort zwijnen), reeachtigen, olifanten en leeuwen. Vooral leeuwen zie je niet altijd. Onze chauffeur / gids zag aan de manier waarop de antilopen reageerden dat er leeuwen in de buurt waren. Na deze rit gingen we terug naar huis. Ik heb genoten!

School

Morgen begint de school! Er zitten eindelijk planken in de kast. Gister en vandaag wordt er nog geschilderd en schoongemaakt. De speelklas is nog niet helemaal klaar en de ‘ office' (lerarenkamer / biblotheek / voorraad) nog helemaal niet. Ook toiletten waren gistermiddag nog niet klaar. Wie, wat en wanneer doet is vaak moeilijk te peilen. Een dutje doen tijdens het werk zie je regelmatig. Tijd is hier rekbaar. Als je om 9.00 een afspraak maakt, mag je blij zijn als je om 10.00 uur kan beginnen. Dat is best even wennen! Ze vinden trouwens wel dat de kinderen op tijd op school moeten komen! Morgen zal ik proberen de speelklas klaar te maken, zodat ik er dinsdag kan beginnen. Ook ben ik nog bezig met het maken van planborden. Een van de teachers heeft hier al eens mee gewerkt. De tijd dat er geen groep in de speelklas is zal ik me bezig houden met het begeleiden en trainen van de teachers. Telkens blijkt weer dat ze weinig of niets weten van het gebruik maken van spelmateriaal. Een van de teachers vroeg bijv. waar blokken voor waren. Dingen die voor ons zo gewoon zijn, zijn hier nieuw! Ze lijken het wel leuk te vinden. Verder hoop ik dat de office gauw klaar is, zodat ik die verder kan inrichten. Maar goed, eerst maar eens beginnen en kijken hoe het gaat, hoe er gewerkt wordt. Een ding is duidelijk: de kinderen gaan 5 dagen in de week naar school, van 8.00 tot 16.00 uur! Volgende keer kan ik vast meer vertellen over het Ugandese schoolleven.

Groeten van Ineke

Het leven in Afrika tot nu toe

Het leven in Afrika tot nu toe..

Gelukkig, mijn laptop doet het weer! Vorige week stopte hij ermee. Af en toe valt de stroom uit en als deze weer gaat werken gebeurt dit met meer spanning dan een laptop meestal aankan.De meeste documenten ben ik kwijt en ik moet het nu doen met een Engelse versie. Goed voor mijn Engels! Bij andere vrijwilligers heb ik wel mijn mail gelezen en de reacties op dit weblog. Erg leuk al die reacties!

De voorbereidingen voor het nieuwe schooljaar vorderen. Al het bij elkaar geschraapte materiaal staat inmiddels in de nurseryschool. Dit komt overal vandaan: uit containers, uit de lokalen van de primaryschool waar de kinderen eerder zaten, enz. Als je ziet wat er uit de containers komt zou je denken dat we in Nederland vooral met auto's, inlegpuzzels, memory en domino spelen! Woensdag ben ik met het echtpaar uit Nieuw Zeeland dat een familieunit runt naar Kampala geweest, naar de rijke buurt: grote winkelcentra waar van alles te koop is. Een groot contrast met de wandeling die we afgelopen zondag in de omgeving maakten. Er is 1 winkel waar ze gespecialiseerd zijn in kinderboeken en schoolmateriaal. Daar heb ik heel wat spullen gekocht, zoals constructiemateriaal, spelletjes, puzzels en verf.

Vorige week heb ik de teachers verteld over spelend en ontdekkend leren. Ze vroegen om voorbeelden en ideeen en wilden wel ‘oefenen'. Deze week heb ik ze het materiaal laten zien en verteld wat je er mee kunt doen. We hebben een paar gezelschapsspelletjes gespeeld en dit waren ze duidelijk niet gewend, maar ze vonden het wel leuk. Verder hebben ze geholpen met het inrichten van de hoeken. Al is er al veel gedaan het is nog lang niet klaar. Zo moeten er nog kasten gemaakt worden en planken in de vaste kasten en de ruimte voor de teachers is nog lang niet klaar. Alles gaat op zijn Afrikaans. Ze had ik bijvoorbeeld ‘s morgens met iemand afgesproken dat hij voor ‘s middags 2 uur een auto voor het vervoer van de spullen zou regelen, maar hij kwam om 4 uur. Een andere middag zouden de teachers om 2 uur naar mij toe komen, maar die kwamen gewoon helemaal niet. Dit soort dingen zijn hier heel normaal. Je moet dus veel geduld hebben en de zaken per dag bekijken. Is er schoongemaakt en/of zijn er schoonmakers? Komt er wel of niet een timmerman? Meestal zijn er wel kinderen die willen helpen maar je moet er voor oppassen dat het er niet teveel zijn. Dat is trouwens bij alles zo. Als er 1 kind naar je toe komt volgen er al gauw (veel) meer.

Deze week ben ik begonnen met het voorlezen van een boek na het eten voor de kinderen die dat leuk vinden. De kinderen zijn het helemaal niet gewend dat er voorgelezen wordt. De eerste keer werd ik zo'n beetje bedolven onder de kinderen, maar inmiddels snappen ze dat het handiger is als zij op of voor de bank gaan zitten en ik ervoor.

Maandag en dinsdag ga ik 2 dagen op safari. De volgende keer zal ik daar over vertellen! Ik zal nog een aantal foto's plaatsen, dat zegt vaak nog meer dan een verhaal.

Groeten van Ineke

De eerste week

De eerste week...

Alweer een week voorbij. Voor de tweede keer binnen een jaar ga ik beginnen aan een schooljaar. Dat begint hier 31 januari. Zaterdag hadden we de eerste bespreking met Piet en de central manager, die voorheen hoofdmeester van de school was. De Nurseryschool, 3 tot 6 heeft nieuwe lokalen gekregen. Er zijn 3 groepen: babyclass, middenclass en topclass. We willen graag een goede start maken.. Het is nu te academisch. Bij de 3 jarigen wordt meteen begonnen met het aanleren van letters, cijfers, e.d. Er wordt weinig of niet gespeeld. Als we de boel helemaal om willen gooien stuit dit waarschijnlijk op teveel weerstand. Er zijn 6 lokalen en we besluiten om 4 groepen te maken: 2 X baby class, 1 X middenclass en 1 X topclass. De andere 2 lokalen gaan we inrichten als speelklas, waar door de groepen afwisselend gebruik van gemaakt zal worden. Mijn taak is de Nursery school in te richten en met name de 2 speelklassen. Ik zal in deze speelklassen met de teacher van die groep gaan werken. Verder is het de bedoeling dat ik de teachers leer om anders les te geven namelijk spelend en ontdekkend leren. Als de school eenmaal begonnen is kunnen we o.a. gebruik maken van video-opnames en zo de teachers wijzen op het belang van spelen. Ze zijn het zelf ook niet gewend, hebben het zelf nooit geleerd. Belangrijk is dus dat ze zelf ervaren wat spel is en er het belang van inzien. Na schooltijd kan dit besproken worden. We hopen dat er iemand is die deze nieuwe manier van werken oppakt en hier na april mee verder gaat en anderen kan motiveren.

Later in de week ga ik iets vertellen over het onderwijs in Nederland en over spelend en ontdekkend leren.

Ik heb een plan gemaakt voor de inrichting van de speelklassen. Wat er niet is kan waarschijnlijk gemaakt worden. Tafels, kasten, enz. Dit is besproken en nu moet timmerman aan het werk.

Ondertussen buig ik me met een paar andere vrijwilligers over het meubilair voor de primary en nurseryschool: een container met meubilair wordt uitgeladen en er gaat meubilair van het ene gebouw naar het andere gebouw. Wat de teachers zelf doen aan het inrichten van hun lokaal is niet helemaal duidelijk, maar ik begrijp dat dat minimaal is.

In de containers heb ik ook wat materiaal gezien dat we kunnen gebruiken in de nurseryschool. Er is wel wat, maar het is minimaal. Ik hoop over twee weken foto's te kunnen plaatsen van een gezellige nurseryschool.

Omdat er veel tijd gaat zitten in de start van het nieuwe schooljaar zijn er andere mensen gezocht voor de vakantieactiviteiten.

Tot zover over de school. Nu iets over het dagelijks leven hier. De muggenoverlast van erg mee. Wel zijn er andere dieren. Ik heb al 3 keer een kikker de deur uitgewerkt en verder wat klein ongedierte. De gekko's in huis mogen blijven want ze eten muggen. In de bomen om het huis zitten apen. Je hoort ze vooral. Van de week leek het of ze ‘s nachts op het dak een feestje vierden.

Ik heb alleen koud water en in de douche is dat best koud! Wassen gaat met de hand. Ik heb nog nooit zoveel water gekookt! De stroomsterkte is wisselend en dat zie je aan de felheid van het licht. Als de waterkoker uitgaat wordt het licht feller. Af en toe valt de stroom uit. Gewoon even wachten dan neemt de generator het over.

Ik eet tussen de middag en 's avonds bij de kinderen. Als je binnenkomt komen er gelijk kinderen op je af: aunti, aunti, will you sit on my table? Ook als je over het terrein loopt komen er altijd kinderen naar je toe. Ze willen graag aandacht, even met je praten, spelen of opgetild worden. Ontbijten doe ik tot nu toe in mijn eigen huisje.

Ik heb inmiddels 2 buurmannen: Jerome, een Duitse farmer en Arnhout uit Nederland.

Het weer is prima. Ik heb één hoosbui met harde wind meegemaakt.

Ik probeer elke dat even mijn mail te checken en het is erg leuk om de reactie op dit weblog te lezen.

Tot zover voor deze keer.

Groeten van Ineke