inekeinuganda.reismee.nl

Stof

Zaterdag sta ik om 8 uur fris en fruitig bij de poort. Vrijdag mijn haar gewassen, een schone jurk aan, schoenen afgestoft: ik ben er klaar voor. Je wilt toch een beetje netjes op de school, die je uitgenodigd heeft, verschijnen. Ik ga samen met Harriet. We nemen een boda naar Mukono en gaan verder met een taxibusje naar Lugazi. Daar nemen we het volgende busje naar Tega. We zitten achterin. Er is weinig beenruimte, dus ik moet scheef zitten. De man die naast mij komt zitten kijkt eens naar zijn erg lange benen en naar de afstand naar het klapstoeltje voor hem en besluit ergens anders te gaan zitten.  Er komt een stevige dame naast me zitten en in mijn beleving is de achterste rij vol. Maar nee hoor, er past best nog een andere stevige dame tussen. Busjes worden hier niet gecontroleerd en dan passen er 4 mensen op 3 stoelen. Gelukkig is het niet zover en het voordeel is dat ik klem zit en niet heen en weer geslingerd wordt op de onverharde weg. De bestuurder heeft er namelijk flink de vaart in. Door de droogte is het enorm stoffig en ik begrijp nu waarom alle vrouwen een sjaal om hun hoofd hebben gedaan. Met de ramen open, komt er enorm veel stof naar binnen. Als we uitstappen moeten we een stukje terug lopen over de stoffige weg, richting school. Een paar keer passeert een busje ons en dat levert enorme stofwolken op. Als een truck passeert zijn we voor even zo goed als onzichtbaar. We arriveren op tijd bij de school waar op het eerste bordje dat we passeren ‘keep time’ staat. Gedurende de dag zal blijken dat ze dat hier echt doen!

Mijn fris gewassen haar voelt als een stofbaal. De combinatie gel en stof is niet de beste. Mijn jurk is ook niet bepaald fris meer. Mijn slippers zijn niet meer zwart. Maar ach, iedereen heeft er last van. 

De school heeft ook het team van een andere school uitgenodigd en we hebben een goede dag met elkaar met genoeg gesprekstof. Dina de directrice van de school is een kennis van Betty. Het verhaal van de school is te vergelijken met dat van Yes and Amen. Een school gestart door een vrouw met een ideaal: onderwijs bieden aan kinderen, waaronder veel weeskinderen,  die opgroeien in armoede in een afgelegen gebied. Dina kocht het eerste stuk land toen het nog heel goedkoop was. Een vooruitziende blik. Er is inmiddels een (stoffige) weg aangelegd, er zijn meer mensen komen wonen en de prijs van de grond is behoorlijk gestegen. Inmiddels wordt er langs de weg ook elektriciteit aangelegd, maar de school heeft nog geen stroom. Er is ook (nog) geen water. Alleen het water dat opgevangen wordt. Het wordt tijd dat de regen komt om de vaten te vullen en alles schoon te spoelen.

Na weer een stoffige reis terug was ik erg blij met mij douche! 

 

Groeten uit Uganda van Ineke

Oorzaak en gevolg

Hoe je van een spin een olifantenvoet maakt….

…….en hoe Nederland, Duitsland en Rusland samenwerken.

Zondagavond stapte ik mijn huisje binnen en zag een hele grote harige spin. Precies achter mijn bed, dus ik vond het een goed idee om meteen mijn bed maar een stuk van de muur te schuiven. Een bakje erop en daar een stuk karton opschuiven was het eerste wat in mij opkwam. Maar helaas ik had geen bakje dat paste. Blijft natuurlijk de vraag of die spin zo enorm groot was of dat ik geen ‘grote’ bakjes had. Die vraag laat ik in het midden. Mijn Duitse buurvrouw was gelijk met mij thuis gekomen en wie weet had zij een goed idee. Op de vraag of ze bang voor spinnen was zei ze: ‘ik houd er niet echt van, maar als hij niet te groot is durf ik hem wel te vangen’. Maar toen ze hem zag riep ze: ‘O no, not this one’. De buurvrouw had ook geen bakje en omdat we niets anders konden bedenken ging zij een bakje of zoiets aan de mensen aan de overkant vragen terwijl ik bleef opletten of de spin niet stiekem ergens anders heen ging. En toen kwamen de Russen (het was er maar 1, maar dit klinkt leuker) met een bezem. Na een flinke klap en een laatste poging om te vluchten kreeg de spin de doodslag. Van de buurman aan de overkant, die uit Rusland komt. Ik blij dat de spin dood was. De buurvrouw ook, want ze was even bang dat hij via het dak naar haar zou vluchten. De buurman had ze groter gezien….. Zo groot als een olifantenvoet? Nee, dat zit zo: Tussen onze huisje zit een vrije grote afstap en dat weet ik. Toch ging er iets mis en ik viel. Ik voelde mijn voet, maar de eerste prioriteit was de spin. Ondanks het smeerseltje van de buurvrouw  leefde ik aan het eind van de volgende dag op grote voet, een soort olifantenvoet. Het wordt wel minder en ik heb ik er weinig last van, maar ik leef nog steeds op grote voet en het ziet er niet uit.

De school is inmiddels een week aan de gang. We waren erg teleurgesteld dat de leerkracht, die lezen gaf in P1 en P2, maandagavond vertelde dat ze per direct vertrok. Er is veel tijd en energie in haar training gestoken. De positieve kant is dat de methode zich op deze manier over Uganda verspreid. Het nadeel is dat je op deze manier regelmatig goede leerkrachten kwijt raakt en er telkens nieuwe leerkrachten getraind moeten worden. Gelukkig kunnen we dat op New Horizon gemakkelijk realiseren. Dit soort verhalen horen we ook van andere scholen en daardoor blijft de behoeft aan nieuwe trainingen bestaan. Ook op Yes and Amen zijn een paar leerkrachten niet terug gekomen. Hier ga ik voorlopig ook elke week heen. Afgelopen vrijdag was ik in Kayunga en ook hier zijn de leerkrachten met de meeste kennis vertrokken. De reden voor vertrek is meestal het hogere salaris, dat anderen bieden, is. Het verschil in salaris op de scholen is namelijk erg groot. De scholen met de kansarme kinderen kunnen het minste bieden. Voor die scholen wil ik mij inzetten.

Groeten uit Uganda van Ineke

Geef alsjeblieft geen fotoruimte. Ik kan er nog ruim 6000 opzetten. En als je dan bedenkt hoe lang het duurt voordat 1 foto erop staat, dan kan ik minstens 200 uur non stop foto's plaatsen.....


The real one

De echte aunti Ineke,

Iedereen, kinderen en volwassenen, heeft het er over: er was hier een aunti die precies op jou leek. Zelfde lengte, zelfde bouw, zelfde manier van lopen, kort haar, bril,….. Inmiddels is ze alweer weg. Ik heb een foto van haar gezien, maar ik had mijn dubbelganger wel willen ontmoeten. Gelukkig was het toch duidelijk dat ik de echte aunti Ineke ben. Ik kon het nog bewijzen ook: even de ‘kipfilets’ weer laten zien (die trokken altijd al de belangstelling) en even laten zien hoe ik zit. Ook dat is in het verleden regelmatig besproken kwamen kinderen naar me toe met de mededeling: ‘aunti, you sit like this’ (aunti, je zit zo). Hoe ik zit? Zie de foto. Yes, I’m the real one! (Ja, ik ben de echte!)

Inderdaad, ik ben weer in Uganda, weer voor 3 maanden. Voor de tiende keer! Variërend van een half jaar tot twee en een halve week, maar dat was echte een uitzondering. Gemiddeld is het precies 3 maanden, in totaal dus 2 jaar en 3 maanden. En wat mij betreft komen er nog een heel aantal bij!

Wat de woonruimte betreft ben ik weer back to basic. Ik logeer weer in het ‘1 kamer appartement’ waar ik in 2013 ook zat. Er komen namelijk nog een paar groepen en die hebben nu eenmaal meer ruimte nodig.

Wat ik in Uganda doe, en dan met name de contacten met de scholen buiten Noah’s Ark, zal voortaan ondergebracht worden in de stichting ‘Learning for all’. Deze stichting is een voortzetting van de stichting Geen Gehoor die zich met name inzette voor een dovenschool in Busia Kenia en via welke ik ook met scholen in Kenia in contact ben gekomen. Veel blijft hetzelfde: ik blijf gewoon mijn eigen ticket en onkosten betalen; de kosten die gemaakt worden voor het organiseren van workshops e.d. en het ondersteunen van scholen met materialen wordt betaald van de giften die via de stichting binnenkomen. De stichting heeft een ANBI status, giften zijn dus fiscaal aftrekbaar.

Toen het voor 1 januari niet lukte om alles rond te krijgen hoopten we dat het zou lukken voordat ik naar Uganda zou vertrekken. De statuten van de stichting zijn aangepast, de naam veranderd, de website klaar. Maar helaas blijkt het erg lastig te zijn om een nieuwe (zakelijke) bankrekening te openen. De bank waar we de eerste aanvraag indienden hield ons 6 weken aan een lijntje en gaf toen aan dat ze het niet wilden omdat het om een doel in Afrika gaat. Gelukkig konden en kunnen giften nog steeds via de kerk gedaan worden en gelukkig is daar ook weer gebruik van gemaakt. Bedankt!

De volgende aanvraag, bij een andere bank, loopt en we hopen dat dit binnen 2 weken rond is. Omdat we de website pas officieel online willen zetten als ook het rekeningnummer bekend is het nog even afwachten. Ook mijn blog kan dan via de website gelezen worden. Voorlopig ben ik gewoon nog via de site van reismee te volgen en hou ik jullie zo op de hoogte.


Groeten van Ineke



Gespreksstof

Regelmatig staan kinderen voor het raam van het kantoor op de kleuterschool, en vragen met een allerliefst stemmetje:
‘Aunti Ineke, how are you?’
‘I’m fine’
Nog een aantal keer: ‘Aunti Ineke, how are you?’
Als ik niet meer reageer, gaan ze naar de deuropening:
‘Aunti Ineke, you do what?’
Best moeilijk om te negeren…..

‘Aunti Ineke, what is your name?’

Tegen de chauffeur van een boda:
‘Naar Noah’s Ark.’
‘Dat is 3000.’
‘2000, dat is de normale prijs, die Ugandezen betalen.’
‘3000, je bent rijk.’ ‘En de benzine, he?’
‘Oke, dan ga ik naar een ander.’ Maar ja, die staat er vlak bij en wil ook 3000.
Nummer 3 komt langs: ‘2000.’
Oke, die neem ik. Bij de poort:
‘Hier heb je 2000 voor de rit en 1000 omdat je eerlijk bent.’
Ik kan echt wel 3000 betalen en ze hebben gelijk dat ze het proberen, maar als ik aangeef de prijs te weten en ze dan beginnen met ‘jij bent rijk’ en dat soort verhalen, dan ga ik naar de volgende.

Ik betaal in de taxi, op een route die ik niet goed ken, met 20000 en krijg 17000 terug. Het meisje naast me vraagt hoeveel ik terug heb gekregen en zegt dat dat 1000 tekort is. Ze let erop of ik het alsnog krijg.

Ik loop naar de verharde weg:
Iemand in het veld aan het werk: ‘Hello, how are you”.
‘I’m fine, thank you, how are you?’ Ik loopt door.
‘He, you give me money.’
Kinderen en grote mensen die vragen, worden overgeslagen…..

Op een, voor Ugandese begrippen frisse dag:
‘Ik denk dat ik nu begrijp hoe koud het is in Nederland.’
Nou, nee hoor, ik loop nog steeds op blote voeten……….

‘Kun je me meenemen naar Nederland?’
‘Als je in mijn koffer past en niet meer weegt dan 23 kilo…..’

In de kerk zingen we: ‘There is power………..’
Ploep, power is off.

Een teacher ziet dat ik een jigger (zandvlo) in mijn teen heb. Ze proberen me bang te maken met een verhaal over zandvlooien die zich vermenigvuldigen. Ik ga naar huis en verwijder de vlo. Terug op school doe ik verslag van mijn ‘operatie’:
‘De jigger had 3 vrouwen, 25 kinderen en 40 kleinkinderen en ze waren allemaal op visite.’
‘Ohhh…’
‘Grapje.’

Op de craftmarkt:
Bij elke winkeltje, en dat zijn er veel: ‘Welkom, kom in mijn winkel.
‘Wat kost dit?’
Er wordt een bedrag genoemd, steevast gevolgd door: ‘but I can give you a special price’. (Ik geef korting) Het zou best handig zijn als ze gewoon meteen de juiste prijs zeggen.
‘Ik zoek een jurkje voor een meisje van 12, met roze en paars.’
Er worden jurkjes geshowd, heel groot, heel klein, andere kleuren, rokjes, bloesjes, enz.’ Het is niet gelukt….
Het maakt trouwens vaak niet zoveel uit wat de maat is volgens de verkoopsters, want ‘it fits’, ‘het past’.

Op een gegeven moment lagen er twee kinderen half op mijn schoot en naast me met hun ogen dicht. Na bijna 20 minuten waren ze nog steeds stil, terwijl deze twee anders toch veel aandacht vragen, vaak door veel te willen vertellen. Soms heb je gewoon even geen woorden, maar op een andere manier nodig. Om 1 uur stuurde ik ze naar het kinderhuis voor de lunch. Na een zoen vertrokken ze rustig.

Vandaag was ik naar een bruiloft. De dienst zou om 1 uur beginnen. Om een uur of 2 leek het erop dat het echt ging beginnen, maar toen bleek dat deze kerk geen vergunning had om huwelijken te voltrekken. Daar hadden ze kennelijk niet over gesproken. Het bruidspaar vertrok naar een kerk in de buurt om daar even de officiële zaken af te handelen en kwam daarna weer terug voor de dienst. Dat is dan wel weer een verhaal dat gespreksstof oplevert.

Genoeg gesproken voor vandaag. Volgende week ben ik weer in Nederland te spreken.

Groeten van Ineke









Think!

Nadenken! Belangrijk voor jong en oud. Belangrijk als je beslissingen moet nemen. Belangrijk als je iets wilt ondernemen. Belangrijk als je, noem maar op. Belangrijk in het onderwijs. Veel teachers hier waren of zijn gewend om vooral dingen te vertellen en door de kinderen te laten herhalen. Dit is ……., en de kinderen herhalen dit, het liefst heel veel keer. En daar wordt vaak niet echt bij nagedacht. Tijdens de leesles schrijft de teacher een rijtje woorden op het bord, leest ze voor en de kinderen herhalen tig keer. Het effect? Cramming, passing and forgetting: stampen, toets maken en dan vergeten. Gelukkig beseffen steeds meer mensen dat dit geen goede methode is, maar het is lastig het oude los te laten en een andere weg in te slaan. De weg van de actieve teacher en de actieve kinderen. Een voorbeeld op het gebied van lezen: in plaats van het opdreunen van klanken en/of woorden, leren kinderen klanken en maken hier zelf woorden mee. Als ze de eerste 6 klanken van Jolly Phonics hebben geleerd (s a t i p n) kunnen ze al heel veel woorden maken, ze beseffen dat dit lezen is en dit is een stimulans om meer te willen leren. Als je alle letters van het alfabet moet leren zonder te weten wat je er mee kunt is dat niet bepaald motiverend en veel kinderen zullen al snel afhaken. Het is belangrijk dat kinderen actief betrokken zijn en zelf leren nadenken. Dit kan gestimuleerd worden door het aanbieden van verschillend activiteiten en spelvormen. Het blijft leuk om te zien wat dit met de teachers doet, ze hebben er zelf ook duidelijk plezier in. Als ze tijdens de workshop de eerste groep klanken met de gebaren en liedjes hebben geleerd doe ik verschillende activiteiten. Bijv. ‘run to the sound’, ‘ren naar de klank’. De klanken hangen verspreid door de klas of buiten. Aangekomen bij de juiste klank vraag ik ze bijv. naar het gebaar, het lied, of woorden met de klank. Helemaal leuk is ‘run the word’, ‘ren het woord’: ik zeg een woord en ze moeten alle klanken van het woord in de juiste volgorde aantikken. Zo wissel ik tijdens de training uitleg en actief zijn af. Ik probeer daarbij activiteiten te bedenken die ook in Uganda gemakkelijk te realiseren zijn. Als je een kartonnen doos hebt kun je kaarten maken met de letters erop en hiermee veel verschillende activiteiten doen. Als je een bal van bananenblad of papier maakt zijn er tig activiteiten mee te bedenken. En hoe leuk is het als je het over ‘sound ch’ hebt en vraagt alle teachers in de trein te stappen, een rondje over het terrein te gaan en ‘trains are chugging up the hill, ch ch ch, ch, ch, ch’ te zingen. Of als je bij ‘sound ng’, waar het thema van het verhaal, gebaar en lied ‘strong’ zijn, vraagt wie er strong (sterk) is. Laat maar zien. Gister liet een teacher spontaan zien dat hij zijn collega wel op kon tillen. Dat is fun en op die manier vergeet je wat je leert niet gauw meer.

Een heel aantal van deze activiteiten heb ik beschreven en ik hoop dat dit een stimulans is voor teachers om het in de praktijk te brengen en zelf ook creatief te zijn.

 

Er wordt vaak gezegd, ook door Ugandezen zelf, dat veel mensen in Afrika geneigd zijn om hun hand op te houden. Vooral als ze een blanke ontmoeten, want die zijn, naar hun mening, allemaal rijk. Daar zit een kern van waarheid in, maar gelukkig denkt niet iedereen zo. Ik zie genoeg voorbeelden van mensen die daar anders over denken, die zich realiseren dat je zelf verantwoordelijk bent en dat dat wat je doet gevolgen heeft. Er zijn gelukkig leiders van scholen die dit de kinderen op hun school willen leren. Dat is een goede ontwikkeling. Deze scholen wil ik graag helpen. Als mensen alleen hun hand willen ophouden en zelf geen stappen willen ondernemen is het volgens mij verspilde energie.

Woensdag dachten kinderen op Atlas school dat ze een spook zagen. Het regende erg hard, zo hard dat je binnen een paar meter drijfnat bent. De directeur parkeerde zijn auto vlak voor de deur van het lokaal waar we moesten zijn. Zo kon ik snel het lokaal in rennen. Ik ren uit de auto, neem 2 stappen, duw de deur open en ren naar binnen. Ik had er niet over nagedacht wie er in het lokaal zaten. Het bleek een klas kinderen te zijn en een paar gingen spontaan gillen. Komt er zomaar een blanke de klas binnen vallen! Daarna hebben we er met z’n allen heel erg om gelachen.

Ook in de preek van vanmiddag kwam het ter sprake: denk goed na voordat je een beslissing neemt. Ezau nam een verkeerde beslissing waardoor hij zijn eerst geboorte recht verspeelde. De pastor noemde voorbeelden in het heden zoals denk goed na als het om relaties gaat. Hij vertelde er het volgende verhaal bij: Een man zag een vliegtuig staan en besloot een kijkje te nemen in cockpit. Daar vond hij een gebruiksaanwijzing en hij besloot het te proberen. De motor starten: knop 1.  Naar de startbaan: knop 2. De lucht in: knop 3. Hij probeerde het en inderdaad vloog hij later in de lucht. Na een tijdje wilde hij dalen. Hij raadpleegde de gebruiksaanwijzing en las: als je wilt leren een vliegtuig aan de grond te zetten, ga dan naar de boekhandel en koop het boek over vliegtuigen aan de grond zetten…..

 

Ik denk dat dit weer genoeg is voor vandaag…

 Ik denk dat ik geen foto's plaats, want het is erg lastig om sowieso iets te plaatsen.

En nee, ik ben nog niet in Nederland, maar reismee denk van wel en is niet op andere gedachten te brengen.

Groeten van Ineke

 

Digging


Als je tegen een Ugandees zegt dat je een tuin hebt denken ze automatisch dat je daar gaat ‘diggen’: graven en spitten. Een tuin heb je om je om groente en fruit te verbouwen. Het is lastig om uit te leggen dat ik een tuin heb voor de sier, dat ik daar niet aan het werk ben met een ‘hoe’ en dat ik het vooral erg prettig vind om daar lekker te zitten als het mooi weer is. Hier is een tuin en dus diggen serieus werk en helemaal zwaar werk als het om het graven van een pit latrine gaat.

Bij Yes and Amen is 1 gebouwtje met 2 latrines, 1 voor de teachers en 1 voor de kinderen. De inspectie vond dat niet voldoende en dat is ook wel begrijpelijk want als ruim 100 kinderen 1 wc moeten delen betekent dat vaak een lange rij voor de latrine. Voordat het gebouwtje gebouwd kan worden moet er eerst gegraven worden en dat is een hele klus. Er wordt een gleuf gegraven van 40 feet (ongeveer 14 meter) diep en dat is heeeeeel diep. Dat realiseer je je niet als je boven het gat zit! Er zijn ook latrine die leeggehaald kunnen worden maar dat is duurder en met een diepte van 40 feet kun je ook wel een tijdje vooruit. Als je dan bedenk dat Jethro als pasgeboren baby in zo’n latrine werd geboren en je ziet wat een leuke gezonde jongen van 6 het nu is, is dat toch wel een wonder.

De inspectie kan een school dus afkeuren op de latrines. Er moeten er genoeg zijn (hoeveel precies is rekkelijk) en ze mogen niet te dicht bij de klaslokalen staan. Nou was ik laatst bij het district kantoor ik Mukono bij de school inspectie en ging daar naar de latrine. Dan verwacht je dat dat daar dan wel in orde is, maar naast het gat, dat er hoort te zitten, zat er nog een veel groter gat. Een kunst om er niet in te vallen. Jammer dat ik mijn fototoestel niet bij me had…..

Vrijdag was ik op 3 verschillende scholen, maar met een ander doel. Ik was namelijk mee met Tamar op outreach. Vanuit de kliniek worden op verschillende scholen kinderen gevaccineerd. Interessant om ook dat eens mee te maken. Ik heb maar geen reclame gemaakt voor mijn activiteiten, want voor dit jaar zit ik vol. Op 1 school heb ik wel beloofd dat ik contact opneem, om een afspraak voor een workshop te maken, als ik weer in Uganda ben.

 

Zaterdag zouden Harriet en ik om half 8 opgehaald worden voor een workshop. Om kwart over 8 besloten we te bellen om te vragen of ze al onderweg waren. Ja hoor, er was iemand onderweg. Om 9 uur werden wij gebeld of er al iemand was. Nee dus. Om 20 over 9 kreeg ik een tekst bericht: sorry, degene die jullie zou ophalen had iemand van het vliegveld gehaald en dat was erg uitgelopen.

Ik probeerde te bellen om meer duidelijkheid te krijgen, maar er werd niet opgenomen. Om half 10 hebben wij maar een berichtje gestuurd: je neemt niet op, wij weten niet waar we precies moeten zijn en het wordt nu echt te laat, we gaan naar huis. Dat ik hier vaak wachten moet, oké, maar dat ik op zaterdag voor niks om half 7 opsta, vind ik niet echt leuk. Voordeel natuurlijk wel dat ik lekker veel tijd had en nog genoeg te doen. Bovendien kwam er later nog onverwachts iemand van een andere school langs en daar had ik nu alle tijd voor. Van de school waar we heen zouden kreeg ik later weer een berichtje: sorry, kunnen we een andere dag afspreken. Ja, maar dat wordt dan de volgende keer dat ik in Uganda ben…….

 

Groeten van Ineke

 

Verzonden vanuit Mail voor Windows 10

 

Oude bekenden

Maandag vertrek ik, samen met Ilse en Mirjam, richting Dokolo. We slapen in Dokolo questhouse. Echt Ugandees: veel rotzooi, in de kamer zit van alles los (vooral de kranen), niet alles werkt (bijv. de stortbak), het is stoffig, e.d. Maar de bedden zijn goed en de mensen vriendelijk, al begrijpen ze weinig Engels. Er is enige verwarring over de kamers. Ik had gebeld en gevraagd of ze een 3 persoonskamer hadden. Op alles werd oké gezegd en er werd een prijs genoemd. Meer hoefden ze niet te weten, ook geen naam. Bij aankomst laten ze 3 kamers zien. Wij vinden dat we met z’n drieën op 1 kamer kunnen, want er staan twee tweepersoonsbedden. Het kan, maar het is moeilijk te begrijpen dat we graag 3 handdoeken willen voor 3 personen, op elk bed hoort namelijk 1 handdoek. In de koelkast van het hotel staat ‘krest’ en dit bestel ik 2 keer, maar ik krijg fanta, want dat is erg lekker. Maar ach, voor 16 per nacht voor 3 personen ga je niet zeuren. En het is Uganda, het is altijd een verassing wat je krijgt en of de prijs klopt.

Dinsdag gaan Ilse en Mirjam, met auto en chauffeur, op safari in Murchinson National Park. Ik ga met public transport naar Asamuk Amoria naar de school Living Hope, een, voor mij, bekende school. Directeur Simon Peter komt me ophalen in Soroti. Hij mot eerst nog even naar de bank (waar heel veel mensen in de rij staan) en zakken cement ophalen. Onderweg gaan we nog even langs bij een overheidsschool waar in P1 deze dag 119 kinderen zijn geteld. Ook de andere groepen zijn erg groot en je vraagt je af hoeveel kinderen echt iets leren. Er wordt veel herhaald, verder is er weinig of geen actieve betrokkenheid

Het is al donker als ik in Soroti aankom. Simon Peter zorgt ervoor dat ik veilig in een busje zit. Het duurt wel nog een uur voordat het busje vertrok, want de conducteur vindt dat er toch echt 4 mensen op 3 stoelen kunnen. Ik besluit om maar even naar het questhouse in Dokolo te bellen dat ik echt terug kom. De manager zegt: bel maar even als je er bijna bent dan kom ik je ophalen. Lief toch? Hij had me vanmorgen ook al naar de bus gebracht.

De volgende dag ga ik naar Otoro Nursery en Primary school, ook een bekende school en een bekend gezicht: Awany Peter. De manager had al verteld dat hij uit dezelfde omgeving komt en 

Awany Peter kent. Hij wil me wel brengen. Eerst zou hij een auto van iemand lenen, maar dat wordt toch een boda boda. De eerste keer dat ik deze prachtige route van ongeveer 3 kwartier op de boda afleg. Overal wordt op het land gewerkt. Gelukkig valt er weer regen na een lange tijd van droogte en mislukte oogsten met tekort eten tot gevolg.

’s Avonds zijn Ilse en Mirjam weer terug van de safari en slapen we nog één nachtje in Dokolo. 

Woensdagavond roept iemand vanuit een auto naar ons. Dat gebeurd wel vaker en daar reageer ik meestal niet op. Maar deze man springt uit de auto, komt naar ons toe en roept: ‘mamma, don’t you recognise me? (mamma, herken je me niet?) I’m Dennis!’ Ja natuurlijk, ken ik Dennis. Ik krijg een ‘big hug’. Dennis heeft ons vorig jaar naar Lira gebracht toen we autopech hadden, en naar de kliniek toen Anja haar arm gebroken had.

Donderdag ga ik nog een dag met Ilse en Mirjam naar Otoro.

Beide scholen hebben een directeur die voor zijn school gaat, ook al is het vaak moeilijk. Beide richten zich op de armen. Beide scholen staan in een gebied waar ze veel geleden hebben onder oorlog, rebellenlegers, droogte, e.d. Beide scholen staan in een prachtige omgeving met ‘ronde hutjes dorpen’. 

Donderdagmiddag rijden we naar Sipi. We overnachten op een prachtige plek met een geweldig uitzicht. In 2013 was ik daar in het restaurant met vriendinnen en zei: ‘Als ik ooit een plek zoek om te overnachten in Sipi, wil ik hier slapen. En dat gebeurt nu dus. We worden welkom geheten door Martin. Hij zegt dat ik hem bekend voorkom. Ik zie ook wel iets bekend, maar er valt geen kwartje. De volgende dag is hij onze gids naar de Sipi watervallen. En dan valt het kwartje: Met de vriendinnen hebben we met hem een koffietoer gedaan! Alweer een bekende.

In de middag rijden we door naar Jinja, waar we de volgende dag naar de Source of the Nile gaan. ’s Middags nog even naar de stad om souveniers te kopen en dan is het tijd om terug te gaan naar Noah’s Ark. Onderweg eten we nog kip op stok of zoals de chauffeur zegt: chicken in the face. Kip in je gezicht, omdat zodra een auto stopt de mensen met kip op stok op je afkomen. 

Mamma of mammie (zo werd ik deze week heel vaak genoemd) heeft er van genoten!

Groeten van Ineke

Go rural

Rural, het platteland. Maandag was ik op Focussa school in Kenia. Een prachtige plek op het platteland. Dinsdag was ik in Busia district Uganda. Ook op het platteland. Een ‘mud-school’ waar de muren gemaakt zijn met takken die vervolgens dicht geplamuurd worden met modder. Maar ze gaan voor goed onderwijs, beter onderwijs dan op de overheidsschool een stukje verderop, waar 100 of meer kinderen in de klas geen uitzondering is. Zoals op veel overheidsscholen, waar het onderwijs volgens de overheid gratis is, maar waar je wel je eigen boeken, pennen, uniform, enz. moet betalen, Waar de leiding vaak corrupt is en het geld liever in hun eigen zak stopt dan het voor de school te besteden. Waar de leiding het soms drukker heeft met hun eigen business dan met de school en daarom ook regelmatig afwezig is. Met als gevolg dat de scholen en erg armoedig uit zien en waar de motivatie van de teachers ook vaak ver te zoeken is.

Op bezoek bij zo’n school zou je graag willen kunnen zeggen: ‘hier heb je een zak geld, bouw er een goede school van’.

In tegenstelling tot het gebouw is de omgeving prachtig. De school heeft ruimte waar menig school in Nederland jaloers op zal zijn. Als je deur (of het gat waar die hoort te zitten) uit stapt sta je meteen buiten. En dan is ook nog meestal mooi weer!

Dezelfde dag ging ik naar Portland – Tororo district. Omdat op het laatste moment (’s middags om half 4) de plannen veranderden ging ik die dag 3 keer de grens over: 9.30 van Kenia naar Uganda, 16.00 terug naar Kenia om nog even iets op de school te regelen, mijn spullen te halen en afscheid te nemen van de zusters. Om 19.00 ging ik weer terug naar Uganda. De man bij de douane vond het maar raar en moest een tijdje nadenken of hij wel een stempel in mijn paspoort wilde zetten. Waarom 3 keer op de dag de grens over? Tja, plannen kunnen veranderen. En met een oost-Afrika visum mag ik toch zo vaak de grens over als ik wil?

Ik werd opgehaald door Josephine met chauffeur Lazarus, die gelukkig springlevend en nuchter was. Josephine heeft jaren bij Noah’s Ark gewerkt, maar is terug gegaan naar haar geboorteplaats. We probeerden al een paar jaar wat af te spreken, maar dat was nog steeds niet gelukt. Haar zus Beatrice heeft hier een school en Josephine werkt me de ouderen. Daarnaast organiseren ze diverse andere activiteiten voor de community en bieden hulp waar mogelijk. Een community waar veel mensen zijn gestorven aan aids. De moeder (73) van Josephine (37) en Beatrice (34) had 12 kinderen waarvan er nog slecht 3 in leven zijn. Er is ook veel armoede. Josephine vertelde dat ze probeerde geld in te zamelen voor de ouderen om ze een bed, matras en lakens te kunnen geven. De meesten slapen op de grond onder een kledingstuk.

Toen ik aankwam zaten alle kinderen die bij de school of bij de moeder van Josephine wonen, omdat ze wees zijn of om een andere reden niet thuis kunnen wonen, buiten in een cirkel. Joshua, de zoon van Josephine, vierde zijn verjaardag en ik werd welkom geheten. Erg leuk, vooral ook omdat ik Joshua nog ken van Noah’s Ark.

Het project krijgt steun van mensen uit verschillende landen en het ziet er goed uit. Het wordt goed gerund door mensen met een hart van goud die zich inzetten voor hun naasten. De sfeer is er prima. En ook hier weer een prachtige rural omgeving.

Woensdag middag, tijdens de training met de teachers, begon het enorm hard te regenen, hagelen en onweren. De Ugandezen zeiden dat ze het nog nooit zo hadden meegemaakt. Sommige teachers waren bang. Ook binnen drupte het, lagen er zelfs stukjes hagel op de tafel en kwam er langs de wand gruis naar beneden. We konden elkaar niet meer verstaan. Ik heb toen maar met gebaren memory uitgelegd en met ze gespeeld. Maar het ergst van zo’n bui is de schade aan de gewassen en hutten in de village.

De volgende dag kon ik met Josephine en Beatrice meerijden naar Mukono en op zo’n lange afstand (4 en half uur) is dat is toch prettiger dan een taxibusje. Jammer dat het bezoek zo kort was en ik niet zoveel van de omgeving heb gezien. Een goede reden om nog eens terug te gaan.

Donderdag op vrijdag nacht hebben Ilse en ik Mirjam opgehaald van het vliegveld. Komende week gaan we richting Dokolo. De meiden gaan dan door op safari en ik ga er naar scholen. Donderdag gaan ze mee naar de school in Kwera, want ook tegen hen zeg ik: Go rural!

 

Groeten van Ineke

 

 

Verzonden vanuit Mail voor Windows 10